Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Το χαμόγελο του μπαμπά

Μετά απήγγειλα αυτό που το "έκλεψα" από δω:

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ

Το χαμόγελο του Μπαμπά.


Κολώνα του σπιτιού!

Σε φώναζε η μαμά.

Και ‘συ,

πίνοντας τον καφέ σου

στο τραπεζάκι της κουζίνας,

την άκουγες με ικανοποίηση.

Τις κρύες νύχτες του χειμώνα,

μου ‘λεγες παραμύθια ..

Αλήθεια.. που τους έβρισκες

τόσους βασιλιάδες;

Και με το τέλος, μου φώναζες..

«Πρίγκιπά μου!»

και μ’ έστελνες να κοιμηθώ.

Θυμάμαι όλες σου τις μεταμορφώσεις,

απ’ του χρόνου την σμίλη.

Νεαρός, με σγουρά μαλλιά,

με το γαρύφαλλο στο πέτο

και το μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο.

Μετά, τριανταπεντάρης,

σαρανταπεντάρης…

Και τώρα… μια τεράστια φαλάκρα,

Και λίγο γκρίζο στους κροτάφους.

Όμως σου ‘μεινε το καλύτερο.

Το χαμόγελό σου.