Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Της συγκίνησης...






Μεσημεράκι ήταν χθες, όταν τηλεφωνήθηκα με τον γιο μου. Είπαμε τα δικά μας και κάποια στιγμή μου λέει:
"Μαμά, η ΘΕΣΣΑΛΙΑ έχει φωτογραφία την βιβλιοθήκη σου!"
Τρελάθηκα! Πήγε απόγευμα μέχρι να την δω και να διαβάσω και τον σχολιασμό της! Για το σχόλιο ο Τάσος δεν μου είχε πει, τίποτα. Μόνο στην ερώτησή μου : "Ποιος υπογράφει;" μου είπε: "Ο Γιάνναρος που φωτογραφίζει τα καλά και τα κακά της πόλης!" Μετά μου το έκλεισε γιατί είχε παραγγελίες και τηλεφώνησα στον άντρα μου.
"Έχει φωτογραφία της βιβλιοθήκης μου η ΘΕΣΣΑΛΙΑ;" τον ρώτησα.
"Ναι, στην τελευταία σελίδα!" μου είπε κι εκείνος και βιαζόταν, γιατί ήθελε να βγάλει τηλεφωνική κάρτα για πελάτη και έπρεπε να κλείσω.

Να μην τα πολυλογώ, χάρηκα, συγκινήθηκα πολύ και είχα μεγάλη αγωνία και λαχτάρα μέχρι να φτάσει η εφημερίδα στα χέρια μου.
Μετά, η συγκίνηση μεγάλωσε ακόμα πιο πολύ. Σκέφθηκα πολλά, όχι όμως για το μαγαζί, αλλά σχετικά με τα δικά μου τα καταπιεσμένα μεράκια...
Εκεί ένιωσα πως ήρθε μια δικαίωση απ' το πουθενά και χωρίς κόπο. Εκεί είπα μέσα μου: "Να, Κατερίνα που κάποιο στίγμα σου άγγιξε και άρεσε..."

Να μην τα πολυλογώ, ήμουνα πολύ συγκινημένη και χαρούμενη μέχρι το βράδυ που ήρθε ένας νέος πελάτης (και στην ηλικία) και με τσίγγλισε...
"Τι μέσον είχες κ.λ.π. κ.λ.π." Στεναχωρέθηκα τόσο πολύ!Πλάκα έκανε ο φίλος, μα ένιωσα σα να μου ισοπεδώνουν μια απ' τις αξίες που κουβαλάω μέσα μου και που νωρίτερα είχα χαρεί τόσο πολύ που κάποια απ' αυτές αναγνωρίστηκε!
Ήταν μια δεύτερη σκέψη ενός ανθρώπου που εγώ απλά, δεν θα έκανα ποτέ εύκολα. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος που μπορεί μεν να υπάρχει στο κάθε νόμισμα, εγώ όμως δεν τα πήγα ποτέ καλά με τα νομίσματα, ούτε με τις δεύτερες ή σκηνοθετημένες κινήσεις, γι' αυτό θα παραμείνω εκεί που πράγματι είμαι. Δεν ήξερα, δεν έβαλα κανένα μέσον, δεν είχα καμιά πρόθεση να προβάλλω μ' αυτόν τον τρόπο το καφενείο μου, δεν συνηθίζω να κινούμαι έτσι και όλα τα "δεν" του κόσμου, μέσα είναι!

Παρακολουθώ πάντα τις φωτογραφίες του Γιάνναρου, μ' αρέσουν πολύ (σε άλλα μπλογκ μου έχω αναρτήσει και κάποιες, παλιότερα που είχα χρόνο) θαυμάζω πολύ την φωτογραφική του ματιά, καθώς και τους σχολιασμούς του και θεώρησα φυσικό κι ακόλουθο αφού συνάντησε στον δρόμο του την πρόχειρη βιβλιοθηκούλα μου, να την φωτογραφήσει. Το ίδιο θα έκανα κι εγώ, χωρίς να με νοιάζει αν είναι μαγαζί, ποιος το έχει, αν θεωρηθεί "διαφήμιση" (που μου είπε και ο φίλος!) ή όχι.

Τι άλλο να πω; Και πολλά είπα. Η ουσία είναι ότι θέλω να ευχαριστήσω δημόσια αυτόν τον δημοσιογράφο- φωτογράφο και συνάμα καλλιτέχνη! Θέλω να του πω ένα μεγάλο μεγάλο "Ευχαριστώ" γι' αυτή την μεγάλη έκπληξη και απρόσμενη για μένα δικαίωση που έδωσε στο μέσα μου, χωρίς να το ξέρει και του εύχομαι τα καλύτερα στην ζωή του και στην επαγγελματική του καριέρα!

Ίσως αυτή η συγκυρία να είναι και η αφορμή να τον γνωρίσω από κοντά και να μάθω περισσότερα, όχι μόνο γι' αυτόν, αλλά και για την στιγμή που στάθηκε στην τζαμαρία μου και ένιωσε την ανάγκη να την φωτογραφήσει!

Επίσης, ένα κύριο "ΕΠΙΣΗΣ", "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" από ψυχής την εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΙΑ που χωρίς την δική της απλοχεριά, αυτή την "λεπτή" φωτογραφία της ζωής μου, που συνάμα είναι και "ακτινογραφία" δεν θα την είχα ποτέ στα χέρια μου...

Γιατί για μένα, "κυκλάμινο, βιβλία και χνάρια" είναι συστατικά του σώματος και της ψυχής, συνάμα... και ο Γιάνναρος χτύπησε φλέβα!...