Ανέκδοτα μάννας

Τώρα, αφού το ρίξαμε στα ανέκδοτα που τελικά, δεν είναι μόνο φαντασία, αλλά βγαίνουν απ' την ίδια την ζωή, θυμήθηκα την μάννα!

Έλεγε πολλά "χαζούλικα"... ίσως γιατί ήταν αγράμματη, ίσως γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει την εξέλιξη της ζωής.

Θα σας πω ένα γεγονός που το είχα στείλει κάποτε και στην εκπομπή του Ίωνα Τιρτέου. (Έτσι γράφεται; Δεν θυμάμαι καθόλου!)

Είχα χάσει την διεύθυνση του αδελφού μου στην Αμερική και η μάννα με μάλωνε να του γράψω να μου την στείλει!

Κι άλλα:
Όταν της έδειχνα στον χάρτη πόσο μακριά είναι η Αμερική και η Αφρική που ήταν τα παιδιά της, μου έλεγε, ότι την κοροιδεύω, κι αν ήταν θα τα 'βλεπε καθέ μέρα! "Είναι πολύ κοντά!" έλεγε!
Το ράδιο της γειτόνισσας έλεγε ειδήσεις, ενώ το δικό μας όλο τραγούδια!
Οι μπαταρίες μας δεν ήταν καλές!
Να κλείσουμε την τηλεόραση ή το ράδιο, να κοιμηθούμε και θ' ακούσουμε αύριο την συνέχεια!
Να μην ξεντύνομαι μπροστά στην τηλεόραση γιατί με βλέπουν!

Ού, τι μου θύμησαν τ' ανέκδοτα!

Δε γελάω όμως μ' αυτά...
Μου φέρνουν μια γλύκα, μια νοσταλγία...
Α, ρε μάννα, ξεφύτρωσες πάλι!

Έρωτας στη βροχή - ΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑ

Έρωτας στη βροχή

ΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑ

ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Μια αλλιώτικη βιβλιοπαρουσίαση...

Συνήθως παρουσιάζω βιβλία που έχω διαβάσει, ή τουλάχιστον έχουν φτάσει στα χέρια μου για διάβασμα. Αυτή τη φορά θα ξεφύγω και θα καταλάβετε παρακάτω το γιατί.
Για την πολυδιαβασμένη συγγραφέα Λένα Μαντά έχω ακουστά, φυσικά, απλά δεν έτυχε ακόμα να διαβάσω κάποιο βιβλίο της. Είναι όμως στο πρόγραμμά μου, όταν διαβάσω πρώτα κάποια άλλα βιβλία που με περιμένουν εδώ και καιρό. Την Λένα Μαντά δεν έτυχε να την γνωρίσω προσωπικά, αν και έχει μπλογκ! Δεν πρόλαβα...Ωστόσο, είναι μια ευκαιρία να την "ΣΥΓΧΑΡΩ" τώρα και να πω πως την θαυμάζω για την μεγάλη της επιτυχία στην συγγραφή!
Η γραφή της και οι ιστορίες της αρέσουν στον κόσμο κι αυτό μετράει πολύ!

Πάμε να σας πω, τι έπαθα με "τον έρωτά της στην βροχή!"

Πρώτη μου μέρα στο Νοσοκομείο, θες η αγωνία μου, τα προβλήματά μου κ.λ.π., θες η ανάγκη εξερεύνησης των γύρω μου, δεν μίλησα για βιβλία και γενικώς τα κουσούρια μου...
Γνώρισα τα ονόματα των γυναικών που ήταν δίπλα μου, είπαμε τα δικά μας γενικά και κάποια στιγμή γέλασα με την κυρία Κούλα μου, θυμούμενη αυτό το "Αχ, Κούλα!" Την ρώτησα από που βγαίνει, μου είπε απ' το Βασιλική κι εγώ της είπα θα την φωνάζω κυρία Βασιλικούλα, γιατί το χάλασαν το όνομά της!
"Αφού έτσι με φωνάζουν τόσα χρόνια, τώρα θα τ' αλλάξω;" μου είπε κάπως θιγμένη εκείνη και δεν αχολήθηκα ποτέ ξανά με το όνομά της. Την φώναζα κι εγώ, όπως η οικογένειά της και όλοι οι φίλοι της.
(Γι' αυτό εξηγώ, για να μη νομίζετε ότι γράφω ψεύτικο όνομα, για άλλο λόγο.)

Πάμε λοιπόν στην επόμενη μέρα, βλέπω την κυρία Κούλα, βγάζει ένα χοντρό βιβλίο απ' το ντουλάπι της και άρχισε να διαβάζει. Δεν είπα τίποτα, αντιθέτως μου άρεσε πολύ η σκηνή! Ήμουνα περίεργη όμως να δω ποιο βιβλίο θα διαβάσει, αλλά ήταν μεσημέρι, στο δωμάτιο και γύρω κυριαρχούσε ο πόνος ή ο ύπνος, δεν ήθελα να σπάσω την ησυχία.

Πήγε απόγευμα, την ρώτησα και είδα. Έμαθα πως το βιβλίο το έφερε η κόρη της, για να περνάει η ώρα της, αλλά τις προηγούμενες μέρες δεν το είχε ανοίξει. Δεν έχει διαβάσει στη ζωή της. Νομίζω είπε μόνο, "άλλο ένα βιβλίο". Δεν είχε ποτέ της χρόνο. Δουλειά, παιδιά, εγγόνια, κ.λ.π.

...Είδα για λίγο το βιβλίο, το φωτογράφησα, αν έμενα κι άλλο θα το φωτογράφιζα εκτός θαλάμου, αλλά... δεν πρόλαβα! Εκείνο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, ήταν που η κυρία Κούλα, δεν τ' άφηνε απ' τα χέρια της! Για δυο μεσημέρια δεν κοιμήθηκε και δυο βράδια κοιμήθηκε πολύ αργά, σχεδόν μαζί μ' εμένα, μέχρι που το τελείωσε!

Κάθε φορά που την διέκοπταν συγγενείς, γιατροί, συζητήσεις που ήθελε να συμμετέχει, το έκανε με κρύα καρδιά!
Ομολογώ πως ζήλεψα, αφάνταστα! Μου έχει τύχει και μάλιστα σε Νοσοκομείο να διαβάζουν το δικό μου το βιβλίο και μάλιστα ένιωθα πολύ άσχημα γιατί άλλος ρώταγε, άλλος έκλαιγε, ήταν και προσωπικό, ήταν δύσκολο. Δεν το χαιρόμουνα.
Εδώ είχα την ευκαιρία να δω τις αντιδράσεις μιας αναγνώστριας απ' την αρχή του βιβλίου, ως το τέλος του, ήταν και άλλου συγγραφέα, ήταν όλα πιο εύκολα για μένα.
Εγώ διάβαζα, έγραφα, ανάλογα τις φάσεις μου, είχα και το νου μου στην κυρία Κούλα!
Περίμενα να την δω να γελάσει, να κλάψει, να σχολιάσει, τίποτα!

"Αμάν, έπεσα σε ανέκφραστη" σκέφτηκα πολλές φορές μέσα μου, κι έτσι ρώταγα μόνο:
"Σε ποια σελίδα είσαι τώρα κυρία Κούλα μου; Πόσες έμειναν ακόμα; Θέλω να μου πεις την ιστορία μετά, με δικά σου λόγια, να την γράψω στο μπλογκ και να την διαβάσει η ίδια η συγγραφέας!" της είπα κάποια στιγμή.
"Α, εγώ, δεν ξέρω να σου πω! Άμα θέλεις πάρ'το να το διαβάσεις!" μου είπε εκείνη και μου χαμογέλασε ντροπαλά η κυρία Κούλα μου, η τόσο αγαπημένη!( Έχουμε γίνει φίλες, εννοείται, όχι μόνο μ' αυτήν, με πολύ κόσμο! Μπορεί να έφυγα, μα το μυαλό μου είναι εκεί ακόμα, σε πολλούς ανθρώπους που άφησα πίσω μου. )
"Ε, κυρία Κούλα μου! Δεν μπορεί να μην έχεις καταλάβει πέντε πράγματα! Πες μου γιατί θέμα μιλάει;"
Μου εξήγησε με απλά δικά της λόγια ότι μιλάει για έρωτες, για κάποιες αποκαλύψεις κι ότι ειδικά στο τέλος έχει πολύ αγωνία. Είδα ότι δυσκολευόταν στις περιλήψεις, δεν την ξαναρώτησα τίποτ' άλλο, παρά μόνο πόσες σελίδες της έμεναν ακόμα.

"150, 80, 25..."

Κοίταζα αυτή την γυναίκα που παρασύρθηκε και χάθηκε στις σελίδες αυτού του βιβλίου. Το ζήλεψα, πραγματικά! Έλεγα από μέσα μου, μπράβο Λένα Μαντά! Αυτό θα πει επιτυχία!Να γράφεις φαντασία, κι αυτό ν' αρέσει και ν' αγγίζει! Να μην τα πολυλογώ, της έβγαλα το καπέλο, πολλές φορές!

Όταν πια είχε καταλάβει η κυρία Κούλα ότι δίπλα της είχε και μια ερασιτέχνη συγγραφέα που έσβηνε και μπάλωνε τις σημειώσεις της, κατάλαβε πόσο δύσκολο είναι τελικά να γραφτεί ένα βιβλίο και να κυκλοφορήσει και κυρίως να αρέσει...

Έτσι, θες από λεπτότητα, θες από περιέργεια, μου ζήτησε να μην δώσω σε άλλον να διαβάσει το ένα και μοναδικό βιβλίο της μάννας που είχα μαζί μου, για να το διαβάσει εκείνη πρώτα.

Το δέχτηκα και δεν το έδωσα σε μια άλλη κοπέλα που μου το ζητούσε στην αρχή. Το πήρε η κυρία Κούλα και το έκρυψε στο ντουλαπάκι της αμέσως.

Μ' άρεσε και δε μ' άρεσε...

Απλά, η μάννα μου, έπρεπε να περιμένει την σειρά της, μετά τη βροχή...

Ζόρικος διαγωνισμός, μα την αλήθεια! Ευτυχώς που έφυγα νωρίτερα! Δεν θα το άντεχα!Δεν θα άντεχα την σύγκριση της ανάγνωσης δύο διαφορετικών βιβλίων; Την απόρριψη; Δεν ξέρω!

Ήδη η κυρία Κούλα το είχε αρχίσει λίγο πριν φύγω. Ένιωθα απαίσια.
"Ωχ! Κυρία Κούλα μου!Έτσι έγραφα πριν είκοσι χρόνια! Τώρα γράφω καλύτερα!Αντιγραφή τα ημερολόγιά μου είναι..."
"Ίσα - ίσα! Το καταλαβαίνω κιόλας! Είμαι κι εγώ μάνα..."
Ώχ! Δεν ήξερα πως να το πάρω... Καλά που έφευγα. Άφησα το βιβλίο εκεί. Άρχισε να γίνεται ένα καυγαδάκι μεταξύ γυναικών για το ποιος θα το πάρει στο τέλος.
"Εγώ τ' αφήνω και αφού το διαβάσετε εσείς, δώστε το σε κείνη την κοπέλα..."

Μέχρι να φτάσω, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν η κυρία Κούλα.
"Όλα αυτά τα πέρασες; Είναι αλήθεια;"
"Αλήθεια, κυρία Κούλα μου! Ήδη, λείπουν πολλά! Σ' αρέσει ή το διαβάζεις με το ζόρι, για να μου κάνεις την καρδιά;"
"...Κατερίνα μου..."
"Πότε συναχώθηκε η κυρία Κούλα;" αναρωτήθηκα και είδα πως κι εγώ ήδη ήθελα χαρτομάντηλο.

Την άλλη μέρα το πρωί, ήρθε μήνυμα:

"Κατερίνα, πάρε θέση σε παρακαλώ! Μαλώνουμε για το βιβλίο σου! Το τελείωσε η κυρία Κούλα, το άρχισα εγώ και θέλει να μου το πάρει η κυρά Τάδε! Πες μου τι να κάνω! Ο άντρας μου κοίταξε λίγο το τέλος κι έκλαιγε! Το θέλω εγώ!"

Τι θέση να πάρω; Την θέση την δίνουν οι αναγνώστες. Τηλεφώνησα σε όλες, υποσχέθηκα φωτοτυπίες με την πρώτη ευκαιρία, δεν είναι κι εύκολο, στοιχίζουν...

Παρασύρθηκα όμως, και μου βγήκε κριτική της μάνας που ανήκει αλλού, μαζί με τόσα άλλα άγραφα. Απλά, ήθελα να πω ένα μπράβο στην Λένα Μαντά που μπορεί και δουλεύει τόσο καλά την φαντασία! Αυτό νομίζω λίγοι τό 'χουν και της αξίζουν "Θερμά Συγχαρητήρια!"

Ένιωσα ότι έπρεπε να το καταθέσω, εφόσον το έζησα και είναι γεγονός. Η κυρία Κούλα μου, υπάρχει και θα υπάρχει!

Και για να βάλω στην θέση της την ζήλεια μου, φαντάζομαι πως για το μάννα μάλωσαν από περιέργεια για μένα, επειδή με γνώρισαν κι ότι "Ο έρωτας στη βροχή" τους φόβισε λόγω του μεγέθους του (πολλές σελίδες) κι όχι γιατί ήταν καλύτερο το δικό μου!

Το βιβλίο στα πόδια της κυρίας Κούλας

Υγ. Πάντα γράφω βιαστικά και διορθώνετε εσείς, λόγω χρόνου...

Ποιος θυμάται τον Αλφόνς - Κώστας Ακρίβος

Ποιος θυμάται τον Αλφόνς - Κώστας Ακρίβος - Μεταίχμιο

Με αφορμή αυτό το βιβλίο και την παρακάτω παράγραφο του συγγραφέα Κώστα Ακρίβου, εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία να πω τα δικά μου παράπονα. Όλα κι όλα! Δεν έχω πρόβλημα, ούτε με τους πετυχημένους συγγραφείς, ούτε με τους δοξασμένους, ούτε μ' αυτούς που αξίζουν, ούτε ακόμα και μ' αυτούς που δεν αξίζουν!
Πόσο μάλλον με τον Κώστα Ακρίβο, που του βγάζω το καπέλο για την έρευνά του και την ιδέα του ν' ασχοληθεί με την ζωή και τον θάνατο του Αλφόνς και πολύ περισσότερο να εκδόσει το βιβλίο, ώστε να μάθει κάποια πράγματα περισσότερα ο κόσμος γι' αυτή την τόσο ιδιαίτερη σημαντική προσωπικότητα που πέρασε απ' τα μέρη μας και γενικότερα απ' την Ελλάδα.

Διευκρινίζω, για να μη σταθεί κανένας στη σκέψη πως ζήλεψα τον Κώστα Ακρίβο ή οποιονδήποτε άλλον συγγραφέα που είχε την τύχη σ' αυτή τη ζωή, να του έχουν τις πόρτες ανοιχτές οι εκδοτικοί οίκοι. Απλά, βρίσκω την ευκαιρία να γράψω τις σκέψεις μου. Τέτοιες ευκαιρίες δεν τις συναντάς συχνά, πολύ περισσότερο μέσα σε βιβλία!

Ομολογώ πως με σόκαρε η ειλικρίνειά του συγγραφέα! Αυτό το βιβλίο, πέρα απ' την έρευνα για τη ζωή του Αλφόνς, πέρα απ' τις τόσες αποκαλύψεις και ανακαλύψεις που κατάφερε με την έρευνά του ο Κώστας Ακρίβος, αυτό το βιβλίο μας δείχνει και τα ημερολόγια δυο συγγραφέων (γιατί και ο Αλφόνς ήταν μέγας συγγραφέας!)που είναι και πολύ εκ βαθέων ... και απ' τους δυο!

Λέει λοιπόν ο συγγραφέας:
Σελ.297-298 "Ενώ εγώ... Εγώ είχα χίλιους δυο λόγους που με εμπόδιζαν να καθίσω και να γράψω βιβλίο για τον Αλφόνς: επαγγελματικές ασχολίες, προσωπικές και οικογενειακές σκοτούρες, το καθημερινό πηγαινέλα στο σχολείο, διάφορες κοινωνικές υποχρεώσεις (άλλες αναγκαστικές, άλλες όχι και τόσο) παραγγελίες από εφημερίδες και περιοδικά...
Πού να βρω χρόνο να γράψω βιβλίο για τον Αλφόνς; Πώς να βρω το κουράγιο όλο εκείνο το υλικό για τη ζωή του, το τακτοποιημένο κατά θέματα στους φακέλους, να το κάνω μυθιστόρημα; Καταλάβαινα πως δεν είχα τα κότσια να ξεκινήσω κάτι τέτοιο. Επομένως, ας μην έκαναν όνειρα ούτε οι υποψήφιοι εκδότες "μου" ούτε η Φρίντα."
κ.λ.π.

Εδώ τσίμπησα. Ναι,στους εκδοτικούς οίκους που κάνουν όνειρα αντί των συγγραφέων!
Αυτό δεν το είχα σκεφτεί ποτέ! Είχα μείνει στα όνειρά που κάνουν οι συγγραφείς γι' αυτούς! Ήξερα ότι "στίβουν" στην κυρολεξία τους συγγραφείς για να γράψουν μέσα σε ορισμένα χρονικά περιθώρια νέο βιβλίο, βάση συμβολαίων ή συμφωνιών, ή τους τρέχουν, μπορούν δεν μπορούν, θέλουν δε θέλουν, το αντέχουν ή όχι, στις βιβλιοπαρουσιάσεις, μα να ονειρεύονται οι ίδιοι οι εκδοτικοί οίκοι για το βιβλίο που "θα" γράψουν οι συγγραφείς τους, αυτό μου έκανε κάπως... Είναι σα να πεινάς, να υπάρχει παντού γύρω σου ψωμί, κι εσύ να περιμένεις να οργώσει ο φίλος σου, να φυτέψει, να φυτρώσει, να θερίσει, να αλέσει το στάρι, να ζυμώσει, να φουρνίσει, για να φας ψωμί!
Και καλά ο Κώστας Ακρίβος άξιζε να τον περιμένεις, (γιατί το έχει αποδείξει και καλά έκανε το "Μεταίχμιο" και ονειρευόταν γι' αυτόν, δεν υπάρχει καλύτερο), μα είναι μια τακτική που την ακολουθούν οι περισσότεροι εκδοτικοί οίκοι και για όλους τους συγγραφείς που στεγάζουν και θέλουν να προωθήσουν κι αυτό δε μ' αρέσει καθόλου.
Ε, μα, ύστερα κλείνουν οι εκδοτικοί οίκοι, αντί να γεμίσει ο τόπος απ' αυτούς! Λες και σ' όλη την Ελλάδα, ακόμα και εκτός Ελλάδος, γράφουν μόνο δέκα, άντε πενήντα ταλαντούχοι άνθρωποι! Έλεος!

Στεγάζουν έναν αριθμό συγγραφέων και περιμένουν πότε θα γράψουν το επόμενο βιβλίο!
Το βρίσκω τρελό! Σαν την αγελάδα που σώνει και καλά πρέπει να βγάλει γάλα!...
Και καλά! Ο Ακρίβος βρήκε τόσα ντουκουμέντα, ήξερε και να τα δέσει ο άνθρωπος, παραδέχτηκε κι ότι δεν είχε και χρόνο και κότσια, και τσουπ, βγήκε το βιβλίο! Τι γίνεται όμως με τόσους άλλους συγγραφείς που στα δέκα βιβλία τους αξίζουν τα μισά; Γιατί σώνει και καλά, κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι να "πρέπει" να γράψουν; Δεν κατάλαβα γιατί δε δίνουν ευκαιρίες και σε περισσότερους συγγραφείς; Μπορεί ένας συγγραφέας να γράφει κάθε μέρα, μα μόνο ένα βιβλίο του να είναι αριστούργημα! Δεν πάει να πει ότι θα είναι και όλα! Ούτε θα πει, πως άνθρωποι που έγραψαν και δεν τους άνοιξαν τις πύλες τους οι εκδοτικοί οίκοι, δεν έγραψαν κι εκείνοι κάτι καλό!

Δώστε τους ντε, την ευκαιρία! Ανοίξ' τε τις πόρτες σας σε περισσότερο κόσμο και μην αγχώνετε τους συγγραφείς που ήδη επιπλέουν, να σκέφτονται ποιο θα είναι το επόμενο βιβλίο! Τους "πνίγετε" έτσι.Η φαντασία, το ταλέντο, το καλό, δεν είναι κρεατομηχανή! Κάτι σαν τα πολλά τραγούδια του σήμερα που δε μένουν. Έτσι και πολλά βιβλία καταλήγουν στην πολτοποίηση ή στα αζήτητα.

Άλλο. Το μεράκι είναι μεράκι, Κώστα, οπότε μη συζητάς για υποχρεώσεις! Εσύ τουλάχιστον έχεις πολλά εξασφαλισμένα. Ρώτα και κάτι άλλους, (μέσα κι εγώ - γιατί όχι; και πόσοι άλλοι πέρασαν απ' τα χνάρια μου - και όχι μόνο) που γράφουν, εκδίδουν μόνοι τους, κι αν μπορούν... και πόσοι άλλοι αναστενάζουν τα συρτάρια τους σε όλη την Ελλάδα και εκτός αυτής!

Άλλο. Κάποτε έγραψα ένα βιβλίο το "Γράμμα στη μάννα με δύο ν". Ήταν σε μορφή ημερολογίου. Τότε δεν ήξερα ούτε τι πάει να πει "συγγραφέας". Νόμιζα ότι σπουδάζουν, όσοι γράφουν βιβλία.
Να μην τα πολυλογώ, μια φίλη με παρέσυρε και έστειλα τα χειρόγραφα σε πολλούς εκδοτικούς οίκους. Δεν θα πω για τη στεναχώρια απ' τις αρνητικές απαντήσεις. Θα πω μόνο πως τότε πληγώθηκα πολύ, γιατί ρωτώντας τους το "γιατί;" μου απαντούσαν πως "δεν είναι στη μόδα τα μυθιστορήματα..." Τώρα που βλέπω πως τα μυθιστορήματα είναι πολύ στην μόδα, πάλι πληγώνομαι, ενώ θα έπρεπε να χαρώ πολύ. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ανακαλύπτω πως πάνε να γίνουν "μόδα", επειδή προέκυψε στους επαγγελματίες συγγραφείς τους και όχι γιατί έχουν ανοιχτές τις πόρτες τους σε όλα τα είδη γραφής.

Δεν είναι όμως έτσι τα βιβλία. Δεν πάνε με τη μόδα, ούτε με το τι λανσάρει εύκολα το κέφι του κάθε επώνυμου συγγραφέα. Για μένα μετράει τι έχει να πει το κάθε βιβλίο και πόσο αγγίζει, άσχετα με το αν είναι ημερολόγιο, γράμμα, μυθιστόρημα, διήγημα, έρευνα, θέατρο, ποίημα με στίχο, ελεύθερο κ.λ.π.
Νιώθω πως οι εκδοτικοί οίκοι στην Ελλάδα έχουν μεγάλη ευθύνη για την κακή πορεία του βιβλίου. Ναι, είναι γι' αυτούς προϊόν και πρέπει να βγάλουν τα λεφτά τους, μα... ας ανοίξουν και λίγο τον ορίζοντα!

Σκέψου, Κώστα, να διορθώνεις πέντε χρόνια το μάννα και να κλαις! Εκεί σε θέλω, να δεις "κότσια"! Και να δουλεύεις σε δυο δουλειές και να είσαι γυναίκα με δυο μικρά παιδιά, να μην έχεις υπολογιστή, να μην ξέρεις υπολογιστή, να μαθαίνεις, να σβήνεις αρχεία από άγνοια, να αντιγράφεις σκηνές και να κλαις...κ.λ.π. και να σου λένε "κάν' το μυθιστόρημα, να το ξαναδούμε..."
Και να μπερδεύεις πια τον λόγο που κλαις... Για την μάννα, για την απουσία της, γιατί σου απέρριψαν το βιβλίο ή την ίδια τη ζωή σου;
Και ν' αρέσει αυτό το βιβλίο, γιατί τους αγγίζει (άσχετα αν εσύ η ίδια τώρα το απορρίπτεις και αν προλάβαινες θα το ξαναέγραφες πάλι απ' την αρχή και αλλιώς...) ακόμα και είκοσι χρόνια μετά και μην το ξεχνούν άγνωστοι άνθρωποι! Και να το ψάχνουν και να μην υπάρχει πουθενά, γιατί ποτέ δεν υπήρξε, γιατί δεν του έδωσαν την ευκαιρία να υπάρξει και να το κρίνει ο κόσμος.
... Και να το κάνεις μόνος σου δυο εκδόσεις, με δάνειο και να το χαρίζεις στον κόσμο, γιατί αυτές οι σελίδες δεν πουλιούνται, ούτε πληρώνονται, να σου χαριστεί η τρίτη έκδοση(Γειά σου Λευτέρη Καπώνη!Καλή επιτυχία σε ότι κάνεις,δεν πειράζει που δεν πέτυχες τις εκδόσεις, πετυχαίνεις αλλού, Καλή σου ώρα!), να σου το ζητάει ο κόσμος, κι αν έχεις λεφτά και κέφια... να του δίνεις φωτοτυπίες...

Παράπονα, αγαπημένοι Εκδοτικοί Οίκοι! Τι να σας κάνω; Έχω κι άλλα, αλλά δεν θα τα πω απόψε.Ελευθερία έχουμε, όλα τα δίκια δικά σας, μα υπάρχουν και τα δικά μας! Θα ήθελα να υπάρχει στο γκουγκλ και μια σελίδα για συγγραφείς και για βιβλία που απορρίφθηκαν από εκδοτικούς οίκους και από ποιους!Ευχαρίστως θα τα διαφήμιζα και θα τα στήριζα και μάλιστα τζάμπα, όπως κάνω για όλα τα άλλα βιβλία, χωρίς κίνητρα, χωρίς προθέσεις, μόνο και μόνο γιατί ξέρω πόσο "στοιχίζει" το όνειρο του κάθε συγγραφέα!

Να, τη, ξεσπάθωσε η Κατερίνα Δε.Στα.Πα!

Ού, Ακρίβο τι μού' κανες! Μού 'δωσες πολλή γερή μπαλιά!Έπρεπε να την πιάσω, γιατί τώρα έχω να στηρίξω πολλούς άσημους συγγραφείς και ποιητές, που έτυχε να γνωρίσω στη ζωή μου. Τα χνάρια ήταν μια ευκαιρία να δω πως το πρόβλημα είναι γενικό κι όχι μόνο δικό μου. Οι Εκδοτικοί οίκοι έχουν σταθερά τις πόρτες κλειστές, κι ας λένε στείλ' τε τα χειρόγραφά σας... κ.λ.π.

Να μην πω για ιδέες έτοιμες που φτάνουν τόσο απλά στα χέρια τους, για πνευματικά δικαιώματα που δε μπορείς να βρεις άκρη, για ελπίδες ανθρώπων που σβήνουν άδικα, ενώ αξίζουν και τόσα άλλα.


Τα είπα;Δε νομίζω. Έχει μεγάλο βάθος αυτή η πληγή. Δεν τελειώνει.

ΦΥΣΙΚΑ, ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΩΘΥΜΕΝΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΚΡΙΒΟΣ, ούτε το ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ! ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΜΈΣΩ ΤΗΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ, που ΟΜΟΛΟΓΩ, δύσκολα την κάνει ένας συγγραφέας! ΕΥΓΕ ΤΟΥΣ!

Καληνύχτα, Αλφόνς! Πήγε 3:03! Αύριο πάλι! Απόψε "ξέφυγα" πολύ.

Υγ. Ξημερώματα Σαββάτου, 3:53, δεν τα πιστεύω τα όσα είχα γράψει!Απόψεις μου είπα, δεν ντρέπομαι, συμβαίνουν, στον αέρα λοιπόν κι αυτή η παλιά ανάρτηση! Κι όσο για τα λάθη, όποιος έχει χρόνο, διορθώνει! Να μην κάνω ότι έκανε ο Αλφόνς!

Άγραφες στιγμές

Η ζωή γράφει τη δική της ιστορία.

Μια φορά και έναν καιρό...
ήταν μια μάννα που έφερε στον κόσμο έξι παιδιά. Δυο αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Το πρώτο με το τελευταίο παιδί είχαν διαφορά ηλικίας 23 χρόνια. Αυτό, η φτώχεια και η ξενητιά έκανε αυτά τα έξι αδέλφια να μην μπορέσουν να συναντηθούν ποτέ όλα μαζί, όσο ζούσε η μάννα.
Χρειάστηκαν δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια και οκτώ μήνες μετά την Φυγή της, ώσπου και τα έξι αδέλφια να συναντηθούν στο ίδιο σημείο, γιατί τους ένωσε ο πόνος και ο φόβος...

Η μικρότερη απ' όλα τ' αδέλφια, χρόνια επεδίωκε αυτή τη συνάντηση. Κάποτε την ήθελε και για επίλογο του βιβλίου της "Γράμμα στη μάννα με δύο ν", αλλά δεν την πέτυχε.
Η ίδια ήταν που αν και συνειδητοποίησε αυτή την μεγάλη στιγμή, απέφυγε και μπλόκαρε αυτή την συνάντηση.
Παραποίησε την σκηνή της ζωής και δεν άφησε να συγκεντρωθούν όλα τ' αδέλφια μαζί μέσα στο δωμάτιο που ο μεγάλος αδελφός ήταν στο κρεβάτι του πόνου.
"Ποτέ" είπε, "έτσι όλα τ' αδέλφια μαζί!"

"Μια φωτογραφία δεν βγάλαμε όλοι μαζί" είπε η μία αδελφή.
"ΠΟΤΕ, έτσι!" είπε ξανά η μικρή αδελφή και καθότανε κοντά στο μεγάλο τασάκι... έξω στην είσοδο της Κλινικής, κρατώντας κοντά της εναλλάξ, όλα τ' αδέλφια της, ώστε να μη μαζευτούν όλα μαζί...

Αλλιώς την είχε ονειρευτεί αυτή την συνάντηση...

'Αγραφες στιγμές στο Ιατρικό Κέντρο Ψυχικού - Αθήνα

Στις μάννες που Έφυγαν

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που Έφυγε η δική μου μάννα και που έγραψα αυτό το βιβλίο.
(Γράμμα στη μάννα με δύο ν).
Ήμουνα νια και γέρασα...
Όμως, κάποιοι συγκινούνται όταν το διαβάζουν, γιατί τους πονάει η απουσία της δικής τους μάννας.
Έτσι άγγιξε και την Γιώτα Στρατή που έγραψε το ποίημα και την "Ευχαριστώ" ολόψυχα που το συμπεριέλαβε στην ύλη του νέου της βιβλίου "Γραμμένα με αίμα"!

Έτσι άγγιξε και τον Κωνσταντίνο Μπελμέζο που διάβασε το βιβλίο μου και μετά το ποίημα της Γιώτας.

Ο Κωνσταντίνος "ένωσε" όλες τις απουσίες με την δική του και τις έκανε ήχο, αφιερωνόντάς τον στην μάννα του Χριστίνα που έχασε πρόσφατα και είναι πολύ δύσκολο ακόμα να ξεπεράσει.

Δύσκολο να ξεπεράσεις την απουσία της μάννας, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Εύχομαι ολόψυχα στον Κωνσταντίνο να βρει την δύναμη να σταθεροποιήσει τις δικές του ρίζες και να σταθεί στα πόδια του, όπως ήταν πρώτα!
Το αξίζει και το μπορεί!

Κορίτσι της Θάλασσας και μάννα με δύο ν

Της το χρωστούσα...

Μάννα...

Κλώσσα μάννα

Καλή μου, μάννα, δεν σε ξέχασα...
Εσύ ξέρεις καλύτερα...
Έχω απ' τα χιόνια να 'ρθω।
Θα 'ρθω όμως...

Ξέρω, εσύ δεν με παρεξηγείς।
Άκου μάννα, και βιάζομαι...
Τα νέα μας:
Εκείνο το "κεραμίδι" που τόσο ήθελες στην πόλη, τώρα λέει θα γίνει και δικό μου!
Χρειάστηκε να περιμένω είκοσι ολόκληρα χρόνια...

Σα να ήταν χθες!...
Δε θα σου χαρίσω κάτι φέτος που γιορτάζεις। Δεν πρόλαβα। Θα σου γράψω μόνο τις σκέψεις των τελευταίων ημερών:

Κατέληξα στο συμπέρασμα πως η μαννάδες πρέπει να λέγονται "κλώσσες"।
Αυτές είναι που μαζεύουν τα παιδιά και την οικογένεια।
Ο πατέρας... καμία σχέση!
Η γυναίκα και σωστή μάννα το πετυχαίνει αυτό, κι όσο είναι εν ζωή। Μετά, το έργο της είναι "πολύ εύθραυστον"... Εξαρτάται πόσο προσεκτικά θα κρατήσουν το βάζο γαμπροί και νύφες, εγγόνια।
Ανάλογα και τα συμφέροντα!
Αχ! ρε μάννα! Δυσεύρετα τα υλικά του βάζου σου!...
Ακούω τόσες συζητήσεις εκεί στο καφενείο (τα έμαθες τα νέα! ε;) που κοντεύω να χάσω πάσα ιδέα για μερικές μανάδες।
Μη σου τύχει, να λες!

Α, και τ' άλλο! Ο δισέγγονός σου, ίδιος με σένα! Τόσο που δεν τ' αντέχω! Βαφτίζεται। Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να πάω, τελικά। Θα δείξει!
Ευτυχώς που μέσα στα υλικά σου είχες και την κατανόηση και με νιώθουν। Έτσι κι αλλιώς, εμείς μάθαμε καλά την απόσταση...
Ευτυχώς, την χιλιομετρική!
Την άλλη, δεν την φοβόμαστε...

Εδώ εσύ είσαι στον ουρανό... κι είσαι απέναντί μου!
Τι να λέμε, τώρα;
Στην υγειά μας, μάννα!
Ακόμα ν' αδειάσει εκείνο το ποτήρι;

Στην ΑΛΛΗ μάνα

Χτυπήσαν κάποια τηλέφωνα।
Βρήκαν άνθρωπο να θυμίσουν ότι αύριο είναι η γιορτή της μητέρας!
"Έλα παππού μου..." λέει μια παροιμία!
Όχι, παππού, δεν σε φώναξα! Κάτσε εκεί που είσαι... Δεν είναι η στιγμή σου। Τώρα είναι η στιγμή των γυναικών... Των μαννάδων και μανάδων। Γιορτάζουν αύριο।
Προταιρεότητα είχε το Λενιώ σου, ή Άλλη μάνα μου, η μάνα του γιού σου, γιατί είχε τα γενέθλια της απουσίας της... Πάνε δυο χρόνια τώρα! Σα νεράκι πέρασαν, αλλά έχουν κατεβάσει τόσο νερό τα ποτάμια...
Εσείς εκεί πάνω, ξέρετε καλύτερα πως το κολύμπι στο ποτάμι είναι σπορ επικίνδυνο।
Μάθαμε κι απ' αυτό, κι ακόμα κολυμπάμε।
Δύσκολη η ζωή παππού। Εκεί πάνω, τι λέει; Είναι καλύτερα;
Πες το Λενιώ σου να μη μου θυμώσει που έβρασα το σταράκι στο μπρίκι στο καφενείο...
Ούτε που έστειλα τον γιο της να το διαβάσει, γιατί εγώ δούλευα।
Αρκεί που δεν την ξέχασα...
Ξέρω πως χάρηκε που για άλλη μια φορά της έστειλα τον γιο της...
Ήταν στο μόνο που μου έλεγε "μπράβο" και όταν ζούσε।
Χαιρόταν που της έστελνα συχνά τον γιο της...
"Είσαι μάνα και καταλαβαίνεις!" μου έλεγε।
Ναι, την καταλάβαινα...
Κι ακόμα την καταλαβαίνω...
Μάνα, κι εγώ βλέπεις!...

Εσύ, πατέρας! Μη μιλάς! Αργεί η δική σου γιορτή.
"Γιορτάζουμε" εμείς, λέει αύριο!
Δηλαδή σε λίγο...

Τι μου λένε, τώρα...