Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

Άγραφες στιγμές







































Η ζωή γράφει τη δική της ιστορία.

Μια φορά και έναν καιρό...
ήταν μια μάννα που έφερε στον κόσμο έξι παιδιά. Δυο αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Το πρώτο με το τελευταίο παιδί είχαν διαφορά ηλικίας 23 χρόνια. Αυτό, η φτώχεια και η ξενητιά έκανε αυτά τα έξι αδέλφια να μην μπορέσουν να συναντηθούν ποτέ όλα μαζί, όσο ζούσε η μάννα.
Χρειάστηκαν δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια και οκτώ μήνες μετά την Φυγή της, ώσπου και τα έξι αδέλφια να συναντηθούν στο ίδιο σημείο, γιατί τους ένωσε ο πόνος και ο φόβος...

Η μικρότερη απ' όλα τ' αδέλφια, χρόνια επεδίωκε αυτή τη συνάντηση. Κάποτε την ήθελε και για επίλογο του βιβλίου της "Γράμμα στη μάννα με δύο ν", αλλά δεν την πέτυχε.
Η ίδια ήταν που αν και συνειδητοποίησε αυτή την μεγάλη στιγμή, απέφυγε και μπλόκαρε αυτή την συνάντηση.
Παραποίησε την σκηνή της ζωής και δεν άφησε να συγκεντρωθούν όλα τ' αδέλφια μαζί μέσα στο δωμάτιο που ο μεγάλος αδελφός ήταν στο κρεβάτι του πόνου.
"Ποτέ" είπε, "έτσι όλα τ' αδέλφια μαζί!"

"Μια φωτογραφία δεν βγάλαμε όλοι μαζί" είπε η μία αδελφή.
"ΠΟΤΕ, έτσι!" είπε ξανά η μικρή αδελφή και καθότανε κοντά στο μεγάλο τασάκι... έξω στην είσοδο της Κλινικής, κρατώντας κοντά της εναλλάξ, όλα τ' αδέλφια της, ώστε να μη μαζευτούν όλα μαζί...

Αλλιώς την είχε ονειρευτεί αυτή την συνάντηση...

'Αγραφες στιγμές στο Ιατρικό Κέντρο Ψυχικού - Αθήνα