Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Για να χαρεί ο Κωνσταντίνος

Ο Κωνσταντίνος... χαίρεται που ακούει ο κόσμος τα τραγούδια του...
Ας του δώσουμε χαρά... που τόσο πολύ την έχει "ανάγκη"....

***
***

Είμαι άνεμος - Μάλλον βιάζεσαι - Κώστας Μπελμέζος (1) 

****************


Έρωτας γυμνός - Κώστας Μπελμέζος (2) 

****


Άλλοι Αγιάζουνε - Κώστας Μπελμέζος (3) 



Σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα - Κώστας Μπελμέζος (4) 



Φοβήθηκα να χάσω - Κώστας Μπελμέζος (5) 

***


Δε σβήνεσαι εσύ, δε σβήνεσαι - Κώστας Μπελμέζος ( 6) 



Ξέχνα ποιος φταίει και γιατί - Κώστας Μπελμέζος ( 7) 




Στο πουθενά Κώστας Μπελμέζος ( 8) 

**************

Τραγούδι - Μουσική: Κώστας Μπελμέζος

Στίχοι: Νίκος Καραμπάσης

******

ΥΓ. Τα υπόλοιπα θα τα βρείτε ΕΔΩ

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

ΣΙΓΗ, δυο φωτογραφίες και μια είδηση:

Τί να "χρωστάει" αυτό το κομμάτι ζωής... που λεγόταν "Τα χνάρια", ως καφενείο, ως blog, ως Κατερίνα, άραγε, σε έναν Γιάννη, ώστε να κάνει μια νέα ανάρτηση τώρα;

ΣΙΓΗ στην απουσία του αναντικατάστατου Πνευματικού Φίλου, δυο φωτογραφίες και μια είδηση:




Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Μεταπτυχιακό!

Ποτέ δε σε ξεχνώ!
Από σένα πήρα το Ανώτερο Μεταπτυχιακό ζωής!

ΥΓ. Οκτώβρης 2017
Αυτό ήταν το σήμα μου, το οποίο ΘΑ αλλάξω.
Ας μείνει για ενθύμιο!


Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Χρέη γιαγιάδων...

"Χρωστάω" πολλά σ' αυτό το blog, μα ένα είναι σίγουρο: Δεν θα ξοφλήσω!

Μόνο, ένα τραγουδάκι:

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Μάνα



Στον Τάσο μου!

Από σήμερα λεύτεροι κι οι δυο μας, για μια νέα αρχή στην ζωή μας.

Από δω θα πούμε ότι αφήσαμε στη μέση.

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

ΑΣΤΟ...

Το βρήκα πολύ μικρό όταν πήγα. Όχι, δεν το λυπήθηκα, αντιθέτως, το θαύμασα! Κι αυτό, όσο το θαύμαζα, άλλο τόσο και μεγάλωνε.
Το πρόσεχα. Ναι, πολύ. Σαν τα μάτια μου. Πρώτα κοίταζα αυτό και μετά τα άλλα...
Αν μπορούσα να το πάρω μαζί μου!
Αν μπορούσα!



Παιδιά, φεύγω από δω! Με φθείρει.

Άστο!

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Κάτι έλεγα για "φτερά", νωρίτερα.
Ποτέ δεν ξέρεις, όμως!
Ως τότε, μπορεί να βγάλω!

Βιβλιοπαρουσίαση λοιπόν, του βιβλίου του αγαπημένου μου δασκάλου, Νίκου Διαμαντάκου, 11 το πρωί στις 5 Ιουνίου, ημέρα Κυριακή στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Ζαγοράς που θα μιλήσουν για τα Σχολεία της Ζαγοράς!
Τι στιγμές! Και τι συγκινήσεις; Κι εγώ να λείπω;




Περισσότερα για τον δάσκαλό μου και τα βιβλία του, θα βρείτε: εδώ!
Να' ναι καλά, να γράφει, κι εγώ να καμαρώνω, όπως και όλοι οι μαθητές του, οι πατριώτες μας και όλος ο κόσμος!

"ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ", δάσκαλε, είτε μπορώ να είμαι εκεί, είτε όχι!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

(Επειδή η χαρά χωράει παντού!)

Αχ! Θεέ, γιατί δεν μ' έκανες με φτερά, να πετάω; Ξέρεις πόσο θα ήθελα να τον καμαρώσω κι εκεί!

"ΕΥΓΕ", Βασίλη!"Καλή επιτυχία!" και όλο και πιο ψηλά! Το μπορείς και το αξίζεις!

A+ A-

Παραδοσιακοί μουσικοί συνεργάζονται με συμφωνική ορχήστρα

ΣΕΙΡΑ ΓΕΦΥΡΕΣ

- Δημήτρης Μαραγκόπουλος: «Μελίτα Γκαμπές», κοντσέρτο-σουίτα για λύρα,
παραδοσιακά όργανα και φωνή
- Simon Shaheen: Κοντσέρτο για ούτι αρ.1 σε ντο ελάσσονα

Σολίστ:
Βασίλης Αγροκώστας λύρα, σουραύλι, φωνή
Simon Shaheen ούτι

Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ
Μουσική διεύθυνση: Βλαδίμηρος Συμεωνίδης

Τη σειρά Γέφυρες διευθύνει ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

Δε θα με βρεις

... κι επειδή κάποιες στιγμές πονάνε, αποφεύγω να τις "ξύνω".

Επέτρεψα μόνο στον Σπύρο, γιατί ξέρω την καλή του την καρδιά. (ταίζουμε μαζί τα πουλιά, βλέπε περιστέρια, χρόνια τώρα)

Κι επειδή ο Παναγιώτης εφεύρε το σοφό:

"Πάρε τα χνάρια, ΔΕ θα με βρεις..."

του επέτρεψα να σβήσει με λίγο άσπρο, κάτι απ' το δικό μου παράθυρο...




Αυτά, για τώρα που αιμορραγεί η πληγή.Σε λίγες μέρες αυτό το μπλογκ κλείνει.Το μαγαζί παραδίνεται στα χέρια της Μαρίας που εκείνη με την σειρά της θα αφήσει τα δικά της προσωπικά χνάρια.
Της εύχομαι τα καλύτερα και ΝΑΙ, θα είμαι δίπλα της, όσο μπορώ! Είναι νοικοκυρά, χαμογελαστή, αγαπητή, κατέχει απ' την δουλειά, ότι χρειάζεται ένα παραδοσιακό καφενείο για να πετύχει!
Θα τα ξαναπούμε, όμως!

ΥΓ. Δευτέρας
Έκτακτη συμμετοχή του Σπύρου:

Drmakspy είπε...

Δεν θα σβηστούν τα χνάρια σου
ποτέ απ' την καρδιά μου
και το σημάδι τους βαθύ
θα μείνει συντροφιά μου....

Το θαρραλέο περπάτημα
βαθιά ίχνη αφήνει
και ούτ' αγέρας ή βροχή
ποτέ του δεν τα σβήνει....

Λίγο καιρό σε γνώρισα,
πολλά για να θυμάμαι
μου έδωσες απλόχερα...
Μαζί θα περπατάμε....



Υγ. Τετάρτης 1:47 ξημ.
Κι εννοείται κι ένα μεγάλο "Ευχαριστώ" στον Γιώργο, που είχε την ιδέα της σπάτουλας και την έφερε απ' το σπίτι του!