Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται. Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας. Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε. Κι ακούμπησε την καρδιά μας.
"Στα χνάρια" του "κυκλάμινου" το μικρό καφενεδάκι εκεί στην Κουταρέλια που το πιάνει τ' αγιασμένο μελτεμάκι, δεν θα ξεχάσω την καλημέρα μου να πω, τ' άρωμα του καφέ να απολαύσω και ν' ακούσω τον λόγο τον καλό.
"Τάσο έναν σκέτο Ελληνικό"
Θα συναντήσω πρόσωπα αγαπημένα τον Κωνσταντίνο, τον Γιάννη, τη Μάγια, τη Χαρά και άλλους πολλούς που πετούν με τα δικά τους φτερά.
"Μια λεμονάδα ΕΨΑ"
Θα είναι κει ο Ζακ, το χέρι του Θεόφιλου Μια φοιτητοπαρέα, μπουμπούκια που ανθίζουν Δίπλα τους είναι ο Θεοδόσης ακούει κι' αναθαρεύει από τα βράχια που τον έριξε το άγριο κύμα της ζωής.
"Ένα γλυκό του κουταλιού καρυδάκι"
Στον τοίχο οι παλιές φωτογραφίες μοιάζουν, να λένε ψέματα, να μας κλείνουν το μάτι και να μας δείχνουν ταξίδι στο ΠΗΛΙΟ απ' το παράθυρο του "τοίχου" που είναι σ' όλο τον κόσμο ανοιχτό
"Ένα φραπέ γλυκό"
Ξέχνα τα ομόλογα, τις ρήτρες, τα παράλογα άσε τους άλλους να τρέχουν σαν τρελοί κι έλα στα χνάρια να γνωρίσεις την κληρονομιά που μας κρύβουν κάποιοι πονηροί.
Που ανήκεις; Σε ρώτησα τότε. Με κοίταξες παράξενα και μου απάντησες, που ανήκω; Να εκεί και μου έδειξες το γέρμα του ήλιου. Και στο σταθμό των τρένων, εκεί που είναι το άγαλμα της θεάς με το δόρυ, ανήκω. Στη διαδρομή του φιδίσιου δρόμου, Χάνια Ζαγορά, ανήκω. Στις γυναίκες που έγειρα στο πλάι τους, ανήκω. Σ' έναν τοίχο στη Μακρυνίτσα, που ζωγράφισε ο Θεόφιλος, ανήκω. Στο χαρούμενο πρωινό κουτσομπολιό, των σπουργιτιών έξω απ' το παράθυρό μου, ανήκω. Στο σύνθημα που είδα γραμμένο σε τοίχο, "Δεν είναι ο τόπος μου αυτός" ανήκω. Στο κτίριο της "τράπεζας της Ελλάδος" και του "Αχίλειον" στην παραλία του Βόλου, που επιμένουν, ανήκω. Σε ό,τι ακόμη εξακολουθεί ν' αντιστέκεται και να επιμένει, ανήκω.
Ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα, κι επειδή αφορά αποκλειστικά την δύσκολη εποχή ΤΩΝ ΧΝΑΡΙΩΝ, φυσικά και την φέρνω εδώ!
...Θυμόμουνα τα γραφόμενά μου, αλλά, ως ανάρτηση.(ΕΔΩ)
Η Γιώτα... "φρόντισε" να με "δοξάσει", τότε και φυσικά, αυτό με συγκίνησε... το 2020!
Για να μην κουράζω όμως, θα συμπληρώσω στα σχόλια.
...Κρίμα όμως που τα βιντεάκια - ενθύμιο, τα κλείσανε...
Δεν θα έπρεπε, κι ούτε νομίζω ήταν θέμα Πνευματικών Δικαιωμάτων.
Αγαπημένη μου, Λονγκ-Αϊλντινή μου, ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα αυτή ανάρτηση και το ξέρεις! Για τους εθελοντικούς αγώνες σου που δεν αναγνωρίστηκαν όσο θα έπρεπε, λίγο ως πολύ, ήξερα. Για την φωτοσύνθεσή σου, 10 χρόνια πριν, με κρινάκια του τώρα, δεν μπορούσα να φανταστώ, κι ένα σοκ, το έπαθα. Να λοιπόν γιατί σ' αγάπησα, γιατί δίνεις αξία στο ελάχιστο, για να μη πω, στο "τίποτα", ενός μη σημαντικού ανθρώπου για να μείνει στην Ιστορία... ειδικά από σένα! Να, λοιπόν, γιατί σε ζήλεψαν, πολέμησαν, ακόμα και μίσησαν, Γιώτα μου, (και μένα μαζί σου),γιατί πάντα έδινες, (σε όλους), πολύ περισσότερα απ' όσα είχες στις τσέπες σου, αλλά από απόθεμα ψυχής. Σηκώνει ειδική ανάπτυξη αυτή η ανάρτηση, δώσε μου χρόνο σε παρακαλώ, να σταθώ κάποια άλλη στιγμή, στο Ύψος που μ' ανέβασες, χωρίς να ξέρω, πριν 10 ολόκληρα χρόνια! Εδώ 2020, άλλαξαν τόσα πολλά, να είμαστε ΚΑΛΑ, να υπάρχουμε και να θυμόμαστε, τόσο τα όσα μας δίνουν χαρά, όσο και αυτά που μας πλήγωσαν. Το "τώρα" όλων μας, έχει αλλάξει και καλπάζει προς το χειρότερο... Όσο μπορούμε, ας το κάνουμε καλύτερο. Είναι χρέος μας...
Θα επανέλθω, (προσεχώς) ΠΡΩΤΑ Ο ΘΕΟΣ! μάλλον με λινκ, γιατί είμαι και πολυλογού...
Να είσαι ΓΕΡΗ και να δίνεις, Γιώτα μου! Κι ας μην παίρνεις! ...Γιατί για μένα "μετράει" το από που και από ποιον θα "πάρεις". Πρέπει να είναι άξιος της ζυγαριάς σου, αλλιώς, δεν έχει νόημα, αν δεν έχει φορέσει τα παπούτσια σου και τις δυσκολίες σου, για να φτάσεις εσύ, ΕΚΕΙ, την Τέχνη!
Επί τη ευκαιρία, να χαιρετήσω την Λαμπρινή και το Άρη Άλμπη! Καλή Χρονιά παιδιά, με Υγεία, Έμπνευση και Ελπίδα!
Υγ. Ένα παρών έδωσα, μόνο, κι αυτό καθυστερημένο, σ' χωράτε! Διάφορες υποχρεώσεις και διαθέσεις, άλλαξαν τις παλιές μου πολύωρες ιντερνετικές συνήθειες, μα όπου πρέπει, προλαβαίνω και μπορώ, ένα Παρών, θα το δίνω, έστω κι έτσι!
" ... Να λοιπόν γιατί σ' αγάπησα, γιατί δίνεις αξία στο ελάχιστο, για να μη πω, στο "τίποτα", ενός μη σημαντικού ανθρώπου για να μείνει στην Ιστορία... ειδικά από σένα! Κατ."
ΟΥΤΕ ελαχιστο είσαι ΟΥΤΕ Τίποτα! Για να υπάρχεις, υπάρχει κάποιος λόγος, εκεί δώσε την ενέργειά σου!!!
Συνήθως, ένας κακός-κρυφός φόβος μας κάνει να γονατίζουμε, να σερνόμαστε, να λυγίζουμε.
Από μικρή είχα μεγάλη ευθύνη. Απορώ κι εγώ πώς έφθασα ως εδώ, γενικά εννοώ... δεν ξέρω αν έμενα στην Πατρίδα, η ζωή μου/μας θα ήταν περισσότερο γεμάτη ή ουσιώδης.
Είσαι η Κατερίνα, μέ όλα της τα καλά, με τις αμφιβολίες της, με τα "μπουμπουνητά' του καιρού, με τις εμπνεύσεις της, με την ξεχωριστή παρουσία της Μάνας, της συζύγου, της παρουσίας στην κοινωνία, μέχρι και πιο μακρυά... Απλά να σκεφτείς, εμείς στην αλλη όχθη η καθεμιά μας, λυγίζουμε, αλλά γενικά δεν σπάζουμε σαν δαρμένο κλαδί.
ΕΔΩ, είσαι πάντα ισάξια και πάντα καλόδεχτη.
Πρέπει κάποια ανώτερη Δύναμη να μας οδηγεί εκεί που πρέπει. Τόσον ο εαυτός μου, όσο και οι Φίλοι μου, δεν πρέπει να αφήνουμε μια κρυφή προσευχή να σβύνει. Ένα κερί αναμμένο είμαστε ενάντια στο άγνωστο μέλλον. Έχουμε υποχρέωση να προστατεύουμε αυτή την μικρή φλόγα.
Καλή σου Νύχτα, Φίλη μακρινή, μα τόσο κοντά μου. Πάντα με την αγάπη μου.
Για να υπάρχεις, υπάρχει κάποιος λόγος, εκεί δώσε την ενέργειά σου!!!
Εκεί την δίνω, Γιώτα μου! Στους αδικημένους!
Κι εσύ, είσαι και κάνει ΜΠΑΜ, από παντού!
δεν πρέπει να αφήνουμε μια κρυφή προσευχή να σβύνει. Ένα κερί αναμμένο είμαστε ενάντια στο άγνωστο μέλλον. Έχουμε υποχρέωση να προστατεύουμε αυτή την μικρή φλόγα.
Συμφωνώ και επαυξάνω!
Καλό ξημέρωμα, Γιώτα μου!
Ευχαριστώ για το "ισάξια και καλόδεχτη"!
Καλοσύνη σου!
Καθ' ένας μας, ξέρει τα "καράτια" του, έτσι κι αλλιώς! Αρκεί να έχει το "Γνώθι σ' αυτόν"!
Από την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365). Για το έργο του μίλησαν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.
Αποσπάσματα από το έργο του διάβασαν και απήγγειλαν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγούδησαν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.
Συνόδευσε με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλη. Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού. Προσφορά βίντεο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.
Από την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365). Για το έργο του μίλησαν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.
Αποσπάσματα από το έργο του διάβασαν και απήγγειλαν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγούδησαν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.
Συνόδευσε με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλη. Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού. Προσφορά βίντεο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.
Κοιτάζοντας και δουλεύοντας ότι μάζεψε το καλάθι μου, ξανανοιώθω το ίδιο συγκινημένη, ίσως και περισσότερο. Κοιτάζοντας με τα μάτια της μηχανής και αγχωμένη για τις επιδόσεις της, δεν καταφέρνω να αφήνομαι πολύ. Νιώθω πως χάνω, αυτό "το κάτι" παραπάνω που οι άλλοι αισθάνονται. Ώρες ώρες θυμώνω με τον εαυτό μου που στα χέρια μου κρατάω πάντα μια μηχανή.
Όχι, δεν είμαι φωτογράφος, ούτε κάμεραμαν! (γούμαν!) Είμαι μια Κατερίνα μόνο, υπερβολικά εαίσθητη και ρομαντική, που φοβόμουνα πάντα τους δικηγόρους, από παιδί, που ήθελα πάντα το δίκιο και την αλήθεια, κι όταν νικούσε ο κακός, θύμωνα, πληγωνόμουνα πολύ!
Βρέθηκα στα πενήντα μου, μέσω του Βασίλη Μητσάκη, να γνωρίσω έναν ποιητή που ήταν ποινικολόγος! Μεγάλη η έκπληξη, μα και η πάλη μέσα μου... Δύσκολο να το περιγράψω. Απλά, χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να το "δουλέψω" τον τελευταίο καιρό, ειδικά την Δευτέρα, στην εκδήλωση!
...Γι' αυτό είπα πως ο Μιχάλης Μπάστας μου ανοίγει "δουλειές"! Είναι η άλλη πλευρά, που χωρίς αυτόν, δεν θα μπορούσα εύκολα να δω.
...Και είδα, όταν μίλησε ο ίδιος, στον επίλογο της βραδιάς! (Μόλις ετοιμαστούν τα βιντεάκια, θα τον δείτε κι εσείς!)
Τότε, κατάλαβα πως το κοινό χειροκροτούσε τον Άνθρωπο Μιχάλη Μπάστα και μετά τον ποινικολόγο και ποιητή.
Είδα την συγκίνηση των φίλων του, είδα την δεμένη αντρική φιλία, κι όχι, δεν την ζήλεψα με την κακή την έννοια! Την θαύμασα και την έψαξα στην γλώσσα του σώματος των φίλων του, γιατί στην άλλη γλώσσα, στην προφορική και την γραπτή, είναι ταλέντα όλοι τους!
Και είδα, συγκίνηση, εκτίμηση, σεβασμό κι αγάπη!
3 και 15, λέει. Χρόνος, λέει.Τρέχει.Πάντα θα τρέχει, κι εμείς μαζί του! Χαίρομαι όμως που έχω την δυνατότητα να κρατήσω εδώ κάποιες στιγμές που θα μείνουν. (Όσο μείνουν, γιατί τα δωρεάν προγράμματα, μπορεί κάποια στιγμή και να πάψουν να υπάρχουν!)
Σήμερα διάβασα την ποιητική συλλογή του Μιχάλη Μπάστα, "Διαθλάσεις". Συγκινητικότατος! Και εκτός εμπορίου! 400 αντίτυπα! Μόνο! Όσο σκεφτόμουνα ότι ένα από αυτά το χαράμισε -ίσως- για μένα, όσο σκεφτόμουνα πως μου το χάρισε από μόνος του, χωρίς να του το ζητήσω, τόσο πιο συγκινημένη ένιωθα για την τιμή!
"Κύριε Μιχάλη", σκεφτόμουνα από μέσα μου, "θα δείτε πως το δικό μου, δεν θα πάει χαμένο... Θα γεννήσει "πλιότερα", μέσω του ίντερνετ! Δε θέλω ποτέ να μετανιώσεις, ούτε που μου το χάρισες, ούτε που με γνώρισες!"
Μέσα μου, τα 'λεγα. Τ' απόγευμα και μ' έναν φίλο μου πελάτη. "Πες μου, τι θαύμαζες, από τον δικηγόρο Μιχάλη Μπάστα;" τον ρώτησα μεταξύ των άλλων. "Το πάθος του για να αθωώσει τον πελάτη του, κι ας ήταν ο μεγαλύτερος εγκληματίας!" "Μα, καλά! Δεν ήσουνα με το μέρος του αθώου;" τον ρώτησα επίμονα, θέλοντας να μάθω το σκεπτικό του. "Ο αθώος φαίνονταν, μα, εκείνο που είχε ενδιαφέρον ήταν να δεις, πως ο καλός ο δικηγόρος, θα έσωζε τον πελάτη του!" μου έλεγε με τόσο πάθος και θαυμασμό!
Έμεινα!Δεν έχω πάει ποτέ μου σε δικαστήριο, ούτε για να δω, κι ο φίλος μου πελάτης, αντί να πάει στο γήπεδο, δεν έχανε δίκη για δίκη!
Σας βρήκα έναν μεγάλο θαυμαστή της δουλειάς σας, κύριε Μιχάλη! Εδώ, μεγάλη θαυμάστρια της ποίησής σας, προς το παρόν (που συν τω χρόνω θα παρουσιάσω κι αλλιώς), ενώ, μέσα μου παλεύω ακόμα να γκρεμίσω αυτόν τον αόρατο τοίχο που έπλασα από μόνη μου (από παιδί), ίσως και δικαιολογημένα. Ποιος να ξέρει;
3:39 Τα κοκόρια λαλήσανε, ώρα για ύπνο!
Να κλείσω μ' αυτό, απ' τη βροχή, που τόσο μ' άρεσε;
...Χτες που σούλεγα για τους ανθρώπους, αγάπη, ξέχασα να σου πω πως δεν φταίνε αυτοί. Είναι φορές που νιώθουν παράξενα. Θες γιατί τράβηξαν τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια θες γιατί οι συνθήκες είν' αυτές που είναι φέρνονται μ' ένα ασυλλόγιστο μίσος. Καλά, καλά ούτε και εγώ δεν ξέρω, γιατί. Ξέρω όμως πως δεν φταίνε. Είναι καλοί, σου λέω, όλοι είναι καλοί. Νομίζω πως φταίει ο χρόνος. τους τσακίζει αυτός ο τροχός, που περνάει πάνω απ' την ψυχή τους πάνω απ' τις προσδοκίες τους πάνω απ' τα όνειρά τους και τους ρυτιδώνει τη ζωή, τους ρουφάει τη δύναμη και τους σαβανώνει με μια πίκρα αδυσώπητη. Όχι μην το πιστέψεις, το ίδιο είμαι κι εγώ...
...Όμως να θυμάσαι. Δε φταίνε οι άνθρωποι. Είναι καλοί σου λέω.
Από την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365). Για το έργο του μίλησαν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.
Αποσπάσματα από το έργο του διάβασαν και απήγγειλαν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγούδησαν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.
Συνόδευσε με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλη. Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού. Προσφορά βίντεο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.
Από την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365). Για το έργο του μίλησαν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.
Αποσπάσματα από το έργο του διάβασαν και απήγγειλαν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγούδησαν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.
Συνόδευσε με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλη. Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού. Προσφορά βίντεο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.
Φωτογραφίες από το αφιέρωμα στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου για τον ποινικολόγο - ποιητή, Μιχάλη Μπάστα.
"Αχ! Κατιρίνα!..." πού 'λεγε κι ένας αγαπημένος ξάδελφος, ήθελες κάποτε να εκδώσεις κι εφημερίδα, τρομάρα σου! Πήγε μία και, κι ακόμα δεν άδειασες "τα καλάθια σου"! Μην το πεις! Σε προλαβαίνω: τους αναγνώστες σου, ποσώς τους ενδιαφέρει αν εσύ κωλύεσαι από χρόνο, κούραση κ.λ.π., γι' αυτό, δώσε στίγμα! Ήδη, άργησες!
Λοιπόν παιδιά, τι να σας πω! Μεγάλο κεφάλαιο αυτός ο ποιητής! Μου βρήκε δουλειά ανοιξιάτικα, λες και δεν είχα! Θα τα καταφέρω, όμως! Μόνο λίγη υπομονή, μέχρι να μαγειρευτούν και τα βιντεάκια, καλά νά 'μαστε!
Μου έχεις εξασφαλίσει ξενύχτια, κύριε Μιχάλη μου, ουκ ολίγα!!! Κι όλα αυτά, γιατί με μπέρδεψε πολύ η άλλη τάλαντος, του ποινικολόγου! Είστε ιδιαίτερη περίπτωση, κύριε Μιχάλη μου! Απορώ πως "έδεσαν' αυτά τα δυο! Καιρό το παλεύω: Μιχάλης Μπάστας: Αθώος ή Ένοχος! Ένοχος ίσως, γιατί αθώωνε κακούς! Μα, τους αθώωνε "ποιητικά"! Ε, τότε, ΑΘΩΟΣ, αφού ήταν ποιητής!
...Κατηγορήθηκαν και οι μάρτυρες. Όλοι φίλοι του, ήταν! Πρώτος ένοχος: Βασίλης Μητσάκης! Μάζευε λέει τα ποιήματά του, τα αντέγραφε, κι έτσι σώθηκαν σήμερα! Λες και μάζευε βόμβες! Λες κι αυτός δεν έγραφε δικά του! Μάζευε και των άλλων! Άσε που κατηγορείται, όχι μόνο για την φωνή του, αλλά και για το πάθος του να τα απαγγείλει και για να τα τραγουδήσει επαναστατικά! Δεύτερος, Κώστας Λιάπης! Άλλος καλύτερος! Αυτός βομβάρδιζε από παντού! Από Βίγλα, Πλώρη, Μαγνησία, όπου είχε βάσεις, για τον φίλο του, μα και δικά του! Υπάρχει και γι' αυτόν μεγάλος φάκελος! Τρίτος, Πέτρος Κυπριωτέλης! Καλά! Αυτός θα πάει στο απόσπασμα στις 2 Μαίου, θέλει δε θέλει! Έχουν μαζέψει άφθονο υλικό οι ίδιοι οι φίλοι του, χωρίς να ξέρουν ότι άθελά τους, τον καταδίδουν...
Συνένοχοι της βραδιάς, ίσως και πολύ νωρίτερα: Βασίλης Αναγνωστόπουλος! Αυτός έχει και μεγάλη έδρα! Πυρήνας Πανεπιστημίου, λέει!Έκανε πλήρη ψυχανάλυση του κατηγορούμενου, με αποδείξεις από τις γραφές του! Και γι' αυτόν υπάρχει μεγάλος φάκελος και κύρια κατηγορία, ότι είχε μεγάλο φυτώριο νέων! Γιώργος Φουντούλης, σιγοντάριζε με μια κιθάρα! Δεν έβγαλε μιλιά, αλλά οι νότες του και μια νέα σύνθεσή του, με ποίημα του κατηγορούμενου, τον καθιστούν κι αυτόν μεγάλο, ύποπτο, αλλά και υπεύθυνο, σε ότι αφορά νότα!
...Ναι, έτσι ήταν! Υπήρξαν και γυναίκες! Καλά ακούσατε στις ειδήσεις! Η Μαρία Γαλανού θεωρείται ένοχη γιατί διέθεσε το κλειδί της Στέγης και να 'ταν μόνο! Και τα κεραμίδια διέθεσε απόψε! Τόσο κόσμο δεν έχω ματαδεί, Σπίτι της!
...και αφήνω τελευταία την καθ' ολοκληρίαν ένοχη Αμαλία Γκιζά, γιατί συμμετείχε με όλους τους τρόπους στην έκρηξη αυτής της βραδιάς! Όχι μόνο απήγγειλε και τραγούδησε δυνατά, λόγια του κατηγορούμενου, αλλά, απ' ότι δείχνουν όλα τα στοιχεία, αυτή βοήθησε να πετύχει μια παρέα αντρών τον σκοπό τους, που δεν ήταν άλλος, από τον βομβαρδισμό της περιοχής του Βόλου!
Ναι, και μια άλλη γυναίκα, που η αστυνομία βρίσκεται στα ίχνη της, είναι η κυρία Μαρούσκα, η οποία ώς φαίνεται, ήταν η μούσα του κατηγορούμενου, όχι μόνο στην ποίηση, αλλά και στην ίδια τη ζωή του.
Πολλά τα στοιχεία που συγκεντρώνονται με το πέρασμα της ώρας... Το ερώτημα, παραμένει: Αθώος ή ένοχος; Πλήθος λαού πνευματικών και μη ανθρώπων, συγκεντρώθηκε στον χώρο που έγινε το συμβάν. Χειροκροτούσαν και φώναζαν συνθήματα, όπως: "Αθώος! Είναι ποιητής! Μεγάλος, ποιητής! Βραβευμένος, ποιητής!"
Ανάμεσά τους και η δημοσιογράφος Γλυκερία Υδραίου που η φτηνή μηχανή μας κατάφερε να αποθανατίσει και είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι γι' αυτό! (Αποκλειστικότητα μόνο των χναριών μας!Μείνετε στο κανάλι μας!...)
Υγ. Τι να σας πω; Έγκυρες πηγές λένε, πως αυτή η νύχτα θα τραβήξει μακριά... Υγ. Να το ανεβάσω; Ούτε ξέρω τι βγήκε, στα γρήγορα! Βρε, δε βαριέσαι!Πολλοί θα το δουν, λίγοι θα με παρεξηγήσουν! Εδώ μια Κατιρίνα μόνο και οι στιγμές της! Έτσι προέκυψαν! Υγ. Αύριο διορθώσεις. Ελαφρυντικό: Ο δαίμων του τυπογραφείου... (Βάλ' τε και λίγο της ζωής... μέσα είστε!)
Η Λέσχη Βόλου, συνεχίζοντας τις Καλλιτεχνικές - Λογοτεχνικές βραδιές που διοργανώνει:
"...με μουσικές εξαίσιες με φωνές..."
Σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365).
Για το έργο του θα μιλήσουν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.
Αποσπάσματα από το έργο του διαβάζουν και απαγγέλουν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγουδούν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.
Συνοδεύει με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλης.
Για το Δ.Σ. η Πρόεδρος Μαρία Γαλανού
ΘΕΣΣΑΛΙΑ και Κώστας Λιάπης που κάτι παραπάνω ξέρει!
ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ και Γλυκερία Υδραίου που κάτι παραπάνω έμαθε!
Διαθλάσεις η ποιητική συλλογή του 2011, η πρώτη, σίγουρα όμως, όχι η τελευταία, γιατί ένας ποιητής, ποτέ δεν βγαίνει στην σύνταξη!
Εν αναμονή της βιβλιοπαρουσίασης, να μάθουμε περισσότερα. Το δικό μου ρεπορτάζ στα χνάρια, από Βολιώτες πελάτες, ήταν:
"Α, γι' αυτό έκανε ποιητικές δίκες! Χάζευες να τον ακούς! Και κυρίως... "αθώος ο κατηγορούμενος" γιατί έβρισκε αυτό "το κάτι" που δεν φαντάζονταν άλλος, κανένας! Έμπαινε στην ψυχολογία του κατηγορούμενου, του έδινε ελαφρυντικά, άγγιζαν τα λόγια του, ανατρέπονταν οι αποφάσεις, μιλάμε για πολύ ταλαντούχο ποινικολόγο!"
Αμ, κύριε Μιχάλη, εγώ περιμένω από σας, κι ένα βιβλίο με λόγια σας που συγκίνησαν την Έδρα και το κοινό! Για να τα θυμούνται ακόμα, όσοι τα άκουσαν προφορικά, πρέπει να μείνουν, όπως και τα ποιήματά σας!
Μακάρι να έχουμε από σας, κι ένα τέτοιο βιβλίο, κύριε Μιχάλη μου, γιατί εκείνο θα είναι και "Ποίηση ζωής άλλων" και θα ενδιαφέρει πολύ! Γιατί αυτή η "Ποίηση" που μέσα απ' την μεταμέλεια δίνει την Ελευθερία ή την μικρότερη τιμωρία στον άνθρωπο, αγγίζει έργο Θεϊκής Ποίησης και μας λείπει!
Ας είναι και μυθιστόρημα ή ακόμα κι ένα μικρό διήγημα.! Τον τρόπο θα τον βρείτε εσείς. Αρκεί να έχει τα "λόγια κλειδιά", τα ποιητικά, που "έσωσαν" ανθρώπους!
Ως τότε, εμείς θ' ανακαλύπτουμε τον κρυμμένο ποιητή και Άνθρωπο Μιχάλη Μπάστα!
Απ' το:
"Η Συμφωνία του νέου Κόσμου"
"...Ε, σεις αποτυχημένες στρατιές της παλιάς γενιάς. Κοιτάχτε τα γήπεδα της χαράς που χτίζουμε. Ιδέστε πώς σπέρνουμε τα χωράφια μας με σπόρους αγάπης και ειρήνης. Κοιτάχτε πώς σκάβουμε τη γη και πάνω απ' τους σκελετούς των θυμάτων σας ορθώνουμε σχολειά με αυλές χαράς και κήπους δικαιοσύνης. Γιομίστε τα μάτια σας με τ' όραμα του καινούργιου κόσμου που προσπαθούμε να στήσουμε και πριν κατηφορίσετε για τα λημέρια του σκότους, γυρίστε τον γερασμένο αυχένα σας και χαρείτε το θαύμα της καινούργιας γενιάς..."
Ναι, στο ποίημα που επέλεξε ο Κώστας Λιάπης, φαίνεται και ο ποιητικός δικηγόρος!
Ένα μεγάλο "Εύγε" σε όλους τους συντελεστές των εκδηλώσεων που μας γνωρίζουν τέτοιους ξεχωριστούς ανθρώπους!
"ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ" εύχομαι, που έτσι κι αλλιώς είναι δεδομένη! Τα "υλικά" είναι πρώτης ποιότητας και δε χωράει, καμιά αμφιβολία!
Μας απασχόλησαν πολύ οι διαθέσεις του καιρού σ' αυτήν την ξένη πόλη.
"Μινέρβα", "Αχίλλειο", "Άναυρος" νυχτερινά δρομολόγια που χάσανε την πρώτη αίγλη τους και μείναν επώδυνες επαναλήψεις να ματώνουν τη μνήμη.
Χωρίς ενδιαφέρον οι ειδήσεις, καθώς μας βρίσκουν σ' έκσταση, ν' ατενίζουμε τις βραδινές καντρίλιες των γλάρων. Θανάσιμα, χωρίς ενδιαφέρον.
Τουλάχιστον ας μέναμε πιστοί!
Όμως, από καιρό δώσαμε λόγο πως θα φεύγαμε. Άλλωστε, γι' αυτόν το λόγο ναυλώσαμε κείνη τη σκούνα.
Τι τα θες; Τούτη την ξένη πόλη με τα εστιατόρια, τα ζαχαροπλαστεία της, τα καφενεία, της δώσαμε ό,τι κι αν είχαμε. Αναπόδραστα αδειανοί δεν έχουμε λόγο πια να κωλυσιεργούμε την αναχώρηση.
Ερήμωσαν τα σπίτια των φίλων καθώς μας άφησαν -έφηβοι- ακολουθώντας τα χνάρια μιας δύσκολης μέρας ως εκεί που πέτρωσαν οι μνήμες του καλοκαιριού Ενώ μερικοί δρασκέλισαν τα συρματοπλέγματα και χάθηκαν μέσα στη νύχτα.
Κι όμως σ' αυτή την ξένη πόλη, όσοι απέμειναν παίζουν το χρόνο τους στο τάβλι και ξεχνούν καμώνονται τους αδαείς, πίνοντας τον καφέ τους και σχολιάζουν -δίχως τύψεις- το άδειο της ζωής τους.
Κι εμείς φιλοξενούμενοι χωρίς κατάλυμα δεν ξέρουμε αν πρέπει πια να μείνουμε ή να μπαρκάρουμε αφήνοντάς τους στο θανάσιμο αυτό παιχνίδι τους
Μόνον την ώρα κοιτάζουμε την ώρα στο μεγάλο εκκρεμές και βεβαιώνουμε πως πέρασε πως πια, θα μείνουμε στην ξένη πόλη αυτή, για πάντα.
Κάποιες εκπομπές τις βλέπω πολύ κατόπιν εορτής! Δεν πειράζει! Ποτέ δεν είναι αργά! Προχθές Παρασκευή η ΝΕΤ έδειχνε σε επανάληψη την εκπομπή "στα άκρα", χάρηκα που την πέτυχα, αλλά προείχε για τους άνδρες μου το ποδόσφαιρο, οπότε και έβαλα την κασέτα του βίντεο να γράφει. Την είδα σήμερα. Την Κική Δημουλά δεν την χορταίνεις, έτσι κι αλλιώς! Ψάχνοντας τώρα να βρω ένα της ποίημα, βρήκα σε βιντεάκια και όλη την εκπομπή! Πού να ξέρω; Κι εγώ την έβγαλα όλο τ' απόγευμα στην κουζίνα, γιατί εκεί έχω το βίντεο! Και έκρυβα και την κασέτα, μη μου την μπερδέψουν οι άντρες και μου την σβήσουν! "Δεν ήξερες, δεν ρώταγες;" Κάπως έτσι το έπαθα! Τέλος πάντων!
Προχθές που είδα λίγο απ' την εκπομπή, κάτι μ' ενόχλησε και δεν ντρέπομαι να το πω. Δεν μου καθόταν καλά το ότι η Βίκυ ρώταγε την Κική Δημουλά μονολεκτικά π.χ. "Αγάπη", "Έρωτας", "Προδοσία" κ.λ.π. και η απάντηση της μεγάλης μας ποιήτριας θεωρούνταν και απόλυτη, σαν να ήταν μαθηματικά!Εκείνη σίγουρα απαντούσε βάση εμπειριών της, μα κάπως μου χτύπησε άσχημα, στα όσα εκείνο το βράδυ είδα. Σήμερα που είδα όλη την εκπομπή, μπήκαν τα πράγματα στην θέση τους και χαίρομαι πάρα πολύ γι' αυτό!Την παραδέχτηκα για τις θέσεις της, για τις απόψεις της, "για το ότι κανείς δεν μπορεί να μεταφράσει τι θέλει να πει ο ποιητής", γιατί μερικές φορές, ούτε ο ίδιος δεν το ξέρει ή δεν το θυμάται, κ.λ.π.
Με λίγα λόγια, παίρνω πίσω ότι μ' ενόχλησε στιγμιαία, αλλά αφού δεν μπόρεσα να το δω στην ώρα του, είχε διάρκεια και περιέργεια. Φυσικά, εσείς δεν το ξέρατε, αλλά επειδή τα μπλογκ μου είναι και εξομολογητήρια δικά μου, (κατά καιρούς), το κρατάω εδώ.
Υγ.Μ' άρεσε πολύ και το ποίημα "Άφησα να μην ξέρω", το οποίο δεν βρήκα στο Γιουτιουμπ, όπως και πολλά άλλα που είπε. Οπότε και κρατάω την κασέτα, για να ξαναδώ την εκπομπή!
Ε, να μην το πάρω κι αυτό; Τέτοια ποιήματα δεν γράφονται κάθε μέρα...
...κι εγώ,
σε Φίλες και Φίλους αγαπημένους αφιερώνω
το "...κουλουριασμένη..." που άρεσε, από το βιβλίο μου "ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΑΙΜΑ"
Κουλουριασμένη
(δυο δρασκελιές απόσταση, δυο ανάσες κοντά στο θάνατο...)
Στον ξύλινο πάγκο του διαδρόμου, τεμαχίζω αντοχή ανήμπορη. Διπλωμένη. Κουλουριασμένη. Σχεδόν ανύπαρκτη!
Το σώμα; Φυλακή! Το δέρμα; Λιβάδι στεγνό, διψασμένο.Θυμάμαι, κάπου εκεί κοντά, υπάρχει μια βρύση μεταλλική, αδιαμαρτύρητα αχρησιμοποίητη.Τί να προσφέρει μια χούφτα άγευστο, χλιαρό νερό, όταν χρειάζεται ποτάμι, κελαρυστό, άσωστο...
Τα μάτια; Κλειστά, αγωνίζονται να συγκρατήσουν εικόνες που τρέχουν ατίθασες, με τη δική τους δίψα, τη δική τους ψυχή... Τα χείλη; Σφιχτά, στεγνά, μουδιασμένα, αφίλητα...
Η φωνή; Καναρίνι μοναχικό, αρνείται να κελαηδήσει!
Σποραδικοί ασθενείς στο διάδρομο, φαντάσματα παρελθόντος, σέρνονται, λες και φίδια κομμένα... Η συζήτηση, απούσα! Ο τυχόν σύντομος διάλογος, πηγαινοέρχεται ανάμεσα στα χείλη, απελπιστικά μόνος...
Κουλουριασμένη... Αμίλητη... Άπελπις...
Τα χέρια μου, σταυρωτά διπλωμένα, αναζητούν τα εύρωστα χέρια σου! Περιφράζουν ακόμη και της καρδιάς τους χτύπους, όπου απομονωμένη έχει απιστηθίσει πολεμικούς ρυθμούς αγρίων πριν ελευθερώσουν ανήμερους αετούς κι ειρηνευτικά περιστέρια πάνω στο κάθιδρο μέτωπό σου...
Τι έχω να σου προσφέρω; Η γαστέρα, στείρα, σάκος για απορίμματα...
Τα πόδια; Διπλωμένα, κάτω από το μακρύ φόρεμα, ασυναίσθητα την αιδώ προστατεύουν...
Κουλουριασμένη...
Χαρτί λευκό, άγραφο, άχρηστο... Ποίημα επώδυνο, ακατανόητα δυσνόητο, αδιάβαστο... Βρύση σαν όμπυο κάτω από ξεραμένο έδαφος...
Πίσω και πάνω, αδιάκριτη η αυγουστιάτικη σελήνη. Μέσα από τη σχισμή των τσιμεντένιων κτιρίων κατεβαίνει να ζεστάνει τ' ακίνητα μάτια μου. Καλύτερα να είναι τα βλέφαρα κατεβασμένα. Το εκδικητικό λευκό των τοίχων, γύρω μου, δεν έχει κάτι καινούριο να προσφέρει... Αν κοιμηθώ, έσβησα!
Ο μέγας φόβος δεν είναι αν θα ξυπνήσω, να σε καλημερίσω!
Είναι αν θα μ' αφήσουν να σ' αγγίξω, να ενισχύσω με την ανάσα μου τα λιγοστά αιμοπετάλια σου, να αιστανθείς το βοριά της αφής μου στο σώμα σου...
·Υπάλληλος εργαστηρίου εταιρείας κοσμήματος «SilverLine» Αθήνα – Κυψέλη.
·Έχω δημιουργήσει προσωπικό εργαστήριο κατάστημα κοσμήματος με την επωνυμία «Διόσκουρος».
·Παράλληλα και μέλος Καλιτεχνικής Ομάδας «Αίρεση» (Κεραμική – Κόσμημα – Γραφιστικές Τέχνες) με συμμετοχή σε διάφορες εμπορικές, καλλιτεχνικές εκθέσεις).
·Μέλος εικαστικής λέσχης καρναβαλιού υπό τον Κο Νικολάϊ Στόϊτσεφ
·Επίσης ως ασφαλιστής, εργάτης, ειδικευόμενος τεχνίτης, φύλακας Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Βόλου, Υπάλληλος του Καλλιτεχνικού Οργανισμού, εργάτης κήπων του Δήμου Βόλου……
Αυτή είναι η πρώτη μου γραφική-συγγραφική απόπειρα και εκφραστική προσπάθεια.
«Σας Ευχαριστώ»
3ο Βραβείο 2008 Ωδείου ΄΄Φουντούλη΄΄ Μπαλάντα Βόλος
Κυριακή
Μια Χαμένη ή μια Κερδισμένη Στιγμή. Ή ποιος ή ποια θυμάται……… Τι Συμβαίνει και τι έχει, δίνει, εκεί. Η μοναξιά του Σχοινοβάτη, Ακροατή ή Θεατή. Θύματος ή Θύτη, Που λέει και το τραγούδι. Η Κάλυψη, Συντροφιά, Ερωτική Αγωγή. Ανθρώπινη παιδεία. Ανατροπή ή Σαμποταρισμάτης. Μα όχι, προς τα εκεί, Κάτι γίνεται, Προσευχή, Πάθημα ή Μάθημα. Το Μοναχικό Καρνάγιο, Μουράγιο. Κλίνη Συζυγική. Μωρία ξενοδοχειακή, Ως Γινάτι και Απαράτι, Του ράδιο και του Ταξί. Για το Μπαρ που έπαψε να Ξενυχτάει. Του φίλου ή φίλης που έχει χαθεί. Το κρεβάτι, ντιβάνι ή καναπές, Ανασκαλώμενα στο τι Τρέχει. Αναζητώντας ή Μελαγχολώντας.- ........
Χρύσανθος ΑΘΗΝΑ – ΜΕΤΕΩΡΑ - ΤΡΙΚΑΛΑ
Μετά τον Γέρο της Αλεξανδρείας
Ο Πατέρας
Το Πάθος με ετρέλανε, ο έρωτας με φτιάχνει. Το δύο μάτια της ψυχής είναι, που θέλω, κυριεύσει. Το σώμα το φιλήδονο με αρέσει και θέλω να το παίρνω. Με πάθος ασυγκράτητο και αγάπη περισσή. Στο άλλο σώμα της ψυχής, μου αρέσει, να ταξιδεύω. Να φτερουγίσω ουρανό στον Σείριο να φτάνω. Να δω την γη από ψηλά σαν άλλος θες πλανήτης. Να βρω σημείο μοναξιάς στον έρωτα να αράξω. Το αστρικό σώμα της νυχτιάς με θέλγει, με ηδονή, λάγνα, να απολαμβάνω. Χορτασμένος και ελαφρύς, στη γη έτσι, να πατάω. Ρουφώντας, έρωτα, από γη και ουρανό, να μη μπορώ να ξεθυμάνω. Το κλάμα, το μοναχικό, να δίνει ζωή, σε όλα τα αστέρια. Και στο αστέρι, που αγαπώ, να δίνω, την ψυχή μου. Με πόθο, να, το βοηθώ με έρωτα, να το συντροφεύω. Η αγάπη της ζωής, να είναι ο μόνος οδηγός μας. Το πάθος, το διαφορετικό, να είναι, η κοινή ψυχή μας. Το σώμα, το επουράνιο, να κάνει όλο, ταξίδια. Στο δρόμο, να γυρίζει, μοναχό, αγάπη, να χαρίζει. Φωτιά να πω, στον ουρανό, με φλόγα, τη γη, θε, να, την ΄΄κάψω΄΄. Και έτσι, αστέρι, μακρινό να με κοιτούν, όλοι, στο σύμπαν!
............
΄΄Χρύσανθος΄΄ Διήγημα 5-5-07 9-10-08
Καινούριος Πατέρας
Την Ημερομηνία, των 12 χρόνων, μετά, την θανή, του Πατέρα μου, που, δεν θυμήθηκα….Σάββατο. Μαϊου μήνα των 8 χρόνων, μετά, και την θανή της μητρός μου, του Μάη του 2006, του πολιτικού γάμου μου, με την σύζυγό μου, σε Βαλκανική χώρα. Της Ονοματιζόμενης Αγίας και Φίλης Ειρήνης, που μετά, τον χαμό, της μητέρας μου, δεν έχω νέα της ΄΄συλλυπητήρια΄΄ ΄΄συγχαρητήρια΄΄, δεν ξέρω, αν υπάρχει, Βόλο – Αθήνα, Αθήνα – Βόλο . . . . Ο ΄΄Μπαγάσας΄΄ τραγούδι του Άσημου, που μου άρεσε και θυμάμαι, τον Πατέρα μου, τον φίλο μου, Νικόλα, Φίλιππα, που μου το είχε παίξει και στην κιθάρα… στην διαδρομή μου, Βόλος – Αθήνα, Αθήνα – Βόλος… Και είναι, και οι 3 στον ουρανό, συχωρεμένοι.. από ένα ΄΄Φανάρι του Διογένη΄΄ σαν το ΄΄Κύριε Νίκο, όλα είναι εδώ΄΄ του Γκάτσου… Μεροκάματο του βενζινάδικου, μέχρι, και τις 5, του Σαββάτου. Καθημερινή βάρδια του 12-8, για 30, 32 ευρώ, ημερησίως, εκτός Κυριακής. Για το ΄΄Νούμερο 8΄΄, τον ΄΄Ιταλό΄΄, τον ΄΄Ελεγκτή΄΄. ΄΄Δη και ειδεί΄΄, οικογενειακές υποχρεώσεις ευθύνες, μια και έχω ο ίδιος, τώρα, Πατέρα, με θετή κόρη, παιδί της συζύγου μου. Ο Τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας, στο κοντινό, στάδιο Λάρισας – Παναθηναϊκού, με το αχρείαστο, εισιτήριο, των 80 ευρώ, μισό βδομαδιάτικο, περίπου… Η Σύζυγός μου, σύντροφος και μητέρα, ένας Φίλος, Αλέκος, από την Καρδίτσα, συζευγμένος και αυτός, με φίλη της συζύγου μου, γυναικός, από την ίδια χώρα, φίλες εδώ και 15-20 χρόνια. Στην ηλικία περίπου του συχωρεμένου φίλου μου, Μανώλη, ηθοποιού, ποιητή, που επικοινωνούσα και μου έδωσε το έναυσμα του αυτάδελφου φίλου, ανθρώπου, να κομίσω σε αυτό που μπορεί να λέμε ΄΄πνευματική ενασχόληση΄΄… Ένας Θανάσης, κινητικά ανάπηρος, φίλος, που εργαζόταν, και γνώρισα, την σύζυγό μου, επικοινωνώντας, με χιούμορ, ανέκδοτα και διαμέσω της γραφής, σαν του προβλήματος του μη ομιλών, από τον Θανάση, του γνωστού, τυχαία, μια νύχτα στην Αθήνα, περνώντας ωραία. Το Θανάσης, Παντελής και Παντελής – Θανάσης, δημοσιογράφου, του ΄΄Αγκαθιού΄΄ και ΄΄Ραδιοτηλεόρασης΄΄, που βρίσκεται, τώρα στους Αγάπανθους και αυτός, με τον Πατέρα μου, τον Νικόλα, τον Φίλιππα και τον Μανώλη… Τέσσερις, πέντε άνθρωποι, παρέα, βράδυ Σαββάτου. Με τρεις ανθρώπους, από την Βουλγαρία, Κυριακή πρωί εκδρομή στα Μετέωρα. Φαγητό, στο Καστράκι, συγγενικό χωριό της μητέρας μου. Καφές στα Τρίκαλα, στο ΄΄Πανελλήνιο΄΄ ξενοδοχείο και καφενείο, όπου είχε πάει, μείνει και πιει καφέ ο Πατέρας με την Μητέρα μου, που είχα να περάσω, από αυτή, την διαδρομή 30 χρόνια πριν περίπου με την Μητέρα μου. Βλέποντας ευθύς το Κάστρο των Τρικάλων και το μαγαζί του Τσιτσάνη, όπου είχαν παντρευτεί και έκαναν το τραπέζι του γάμου τους, ακούγοντας τις πενιές του. ΄΄Της Γερακίνας ο γιος΄΄. Βγαίνοντας φωτογραφία στο μνημείο πεσόντων Επονιτών, με 2 γυναίκες από την Βουλγαρία, στην πλατεία μπροστά στον πίδακα, σιντριβάνι. Το Λαχείο το Λαϊκό των Τρικάλων και του Βόλου, του 5 και 7, που αγόρασα, πλήρωσα, σαν ΄΄τυχερός΄΄ και δεν μου βγήκε… Μέχρι τώρα να είναι του Γάμου μου, του Πολιτικού, με την σύζυγό μου, στο Δημαρχείο, της Στάρα Ζαγόρα (Αρχαία Αγορά) της Βουλγαρίας… Ο Φόβος της Μάνας μου, για το Διχτάκι, που ανέβηκα στο Μοναστήρι 12 χρόνων, που είχα, από τότε, να ξαναπάω, στα Μετέωρα… Το Καστράκι, σπίτι, συγγενών, που με φίλεψαν και γέμισαν τις τσέπες μου, με μουστολούκουμα και σταφίδες. Τρώγοντας χωριάτικη στριφτή τυρόπιτα, μικρό παιδί ή νεαρός, υπερήφανος, συνοδεία της Μητρός μου. Κάπου εκεί κοντά, συνέτρωγα και έπινα μπύρες σαν ΄΄Σχώριο΄΄ στον Πατέρα και την Μητέρα, με μια Πέπα, έναν Ρουμελη και μια Γκάλια. Το Μαγαζί, ταβέρνα, ρεστωράν, στην εξοχή και θέα τους βράχους και τα μοναστήρια των Μετεώρων. Του, σαν, τότε και τώρα, χορεύοντας, στο χώμα, την πρώτη μου ζεμπεκιά, των 12 και 33, 43 ετών, ανατυπωμένη, στη θύμηση, ανάμνηση και ζωή μου, του τραγουδιού ΄΄Έβαλε ο Διαβολάκος, την ουρά του πάλι και σου πήρε τα μυαλά σου, μέσα από το κεφάλι΄΄… Η περσινή επέτειος της θανής του Πατέρα μου, ως συζών, με την τωρινή σύζυγό μου, και σε άλλο, ενοικιαζόμενο σπίτι από αυτό, που αναγράφω, τώρα, τα λεγόμενά μου (Παλαιό Λιμεναρχείο – Νέα Ιωνία) και του πριν τέλους του Μάη γάμου μου, και της άλλης επετείου, θανής της μητρός μου. Η ανησυχία, σκέψη, συνείδηση ή ενοχή μου, να αναφέρω σε εκείνη, για το ΄΄παρελθόν μου΄΄ ή να ξέρει ποιος είμαι… Την ΄΄νύχτα μου΄΄ γυναίκες, έρωτες, αγάπες, σχέσεις, βιώματά μου. Την ενασχόληση, ενδιαφέροντά μου για τη ζωή, πολιτική, κοινωνία, διαβάσματα, ακούσματά μου, την τέχνη, ποίηση, μουσική, ραδιόφωνο, τηλεόραση, δημοσιογραφία, δημοσιογράφους, δει δημοσιογράφους γυναίκες. Περιπλανήσεις μου, ταξίδια, την σχέση μου, με γυναίκες συζευγμένες, χωρισμένες, δη μητέρες, γυναικών της νύχτας (Βόλος – Θεσσαλονίκη – Αθήνα- Πελοπόννησο – Κρήτη- Νησιά). Σχέση μου, με το αλκοόλ, ναρκωτικά, ψυχότροπες ουσίες, ψυχοφάρμακα… Τον τρόπο διαφυγής μου, από αυτά. Μουσική – Στιχοπλοκία. Την Μετέπειτα, μετά την ΄΄Εκδρομή μας΄΄ και φετινή μοναχική μου επίσκεψη στο Οικογενειακό Κοιμητήριο, μετά και το Πάσχα μου, Ελλάδια- Βουλγαρία. Κάποια λουλούδια, ένα σκούτερ, ένα τρισάγιο και ένας παπάς, για ένα Τρισάγιο. Με πρόσφορο, πολίτικα κουλουράκια, ροδοπέταλα τριανταφύλλων στα ονόματα του Πατέρα και Μητέρας μου σε ένα Άσπρο Μάρμαρο και κεράκια στο χώμα. Άντρας, πατέρας, κόρη και τώρα μάνα της συζύγου μου, στη Βουλγαρία. Πατέρας, μητέρα και αυτάδελφος, φίλος, για μένα στην Ελλάδα. Βλέποντας ένα Μαγαζί Αποικιακών Προϊόντων 2 Αδελφών. Μοναχική πορεία μου μετέπειτα και κλείσιμο. Αδικία αδελφού προς αδελφό. Την Πώλησή του, έναντι ΄΄Ψυχίων΄΄ για ζήτημα υγείας, χωρίς την παρεμβολή, πλουσίων συγγενών (Λάρισα- Αθήνα – Πελοπόννησο- Αμερική). Το Σπίτι το Πατρικό, που παρέμεινε και αξιοποιήθηκε, φτιάχτηκε από την Αδελφή μου… Το Δικό μου, Οδοιπορικό, δρομολόγιο, Εταιρεία Ο.Ε. καλλιτεχνικής σπουδής, ενδιαφέροντός μου, Αθήνα – Βόλο. Με τρεις Γυναίκες, η μία Αγαπημένη των 25-27 χρόνων. Αποπομπή μου, μοναχική πορεία, τελείωμα εγχειρήματος, εγχείρηση του Πατέρα ΄΄Άγιος Σάββας΄΄ της Λ. Αλεξάνδρας. Στα 8 χρόνια διαμονής, τελευταία, στην πόλη μου, αλλάζοντας μαζί με αυτό, που διαμένω, με την Σύζυγό μου, 5 ενοικιαζόμενα σπίτια. Μην γνωρίζοντας, αλλά, ξέρω, πως μπορεί, να ονομάζεται αυτό το Πολιτικοκοινωνικό οικονομικό Σύστημα: ΄΄Καπιταλισμός ή Αστική Δημοκρατία΄΄? ………………….. Μια που και ο ίδιος, σήμερα, χωρίς να το περιμένω ή να το πιστεύω, στην Γιορτή της Μητέρας και Πατέρα. Νέος και καινούριος Πατέρας, με θετή κόρη. Μετά την Παρουσία, Σχέση, Επαφή: Του Πατέρα, μετά τον γέρο της Αλεξανδρείας, Πατέρα με την Φυσαρμόνικα, Πατέρα Εραστή, με την Μάνα της Έκτρωσης, Άγνοιας, γεγονότος της κατάστασης… Της ΄΄Γιαγιάς΄΄ που λέει, γράφει, παραμύθια, στίχους. Κάτι από συμπλέγματα, Οιδίποδα – Ηλέκτρας, πλατωνικής και σαρκικής αγάπης, επαφής, ονείρου, δρομολογίου, ζωής. Εργάτη, Καλλιτέχνη, Μαγαζάτορα, Ασφαλιστή, Φύλακα Αρχαιολογίας …Συνταξιούχου Αναπηρίας. Κομίζοντας σε αυτό, που μπορεί να λέμε, Τέχνη, Ζωή, Έρωτα, Αγάπη… Δασκάλου – Φοιτητή- Μαθητή, των ΄΄Ανοιχτών Χαρτιών΄΄ του Ελύτη. Στιχουργία – Μάνικα πετρελαίου, βενζίνης, Βιοπάλη. Συζευγμένος με Γυναίκα, Μάνα, της γης και ουρανού από άλλη Βαλκανική πατρίδα. Στο σημείο ΄΄G΄΄ της μοναξιάς, διανθρώπινης σχέσης μου, να ψάχνω την επικοινωνία και επαφή με τη Γυναίκα, Σύζυγο, Κόρη, Αδελφή, Φίλη.
......
Αγάπη
Δεν είναι, μόνο, ένα πείσμα, του καιρού, ένα Γινάτι. Είναι συναίσθημα, επιλογής της ανθρώπινης μορφής, για να βγαίνεις, από την αυταπάτη. Νιώσιμο, μιας λατρείας αρχέγονης, όπως, μπορεί, να είναι το φεγγάρι ή το μαξιλάρι…. Δεν είναι, μόνο, ποσότητα, υλικής στιγμής, μα ποιότητα αισθητικής, ψυχικής μεταπτύχωσης, σαν ουράνιο κρεβάτι. Σεργιάνι της ζωής, καημού, πόνου, κοινών εμπειριών και βιωμάτων. Πού ταιριάζουν, όμως, το ζευγάρωμα στο ίδιο ή διαφορετικά στοιχεία. Και αν, είναι, άλικο, διαφορετικής ζωής, πορείας και μοναξιάς της. Είναι, ο έρωτας, που το, ή, την φέρνει, μοιραία, κοντά, σαν πεπρωμένο. Λουλούδι της γης και ο ουράνιος αχάτης!
......
6-12-08 +ΕΦΥΓΕ Ο ΑΛΕΞΗΣΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ
Χωρίς μια Λέξη, έφυγες, Αλέξη…. Και που, να ξέρεις, εσύ και εγώ και οι φίλοι σου, που ήταν δίπλα και κοντά σου. Ίσως….κάποιοι, πιο ΄΄επώνυμοι΄΄ και πιο μεγάλοι… Στην Τζαβέλα την Οδό, που περπάτησες, εσύ, εγώ και οι άλλοι. Που πριν 2 Κυριακές, Απομεσήμερο, με τον Φίλο, ήμουν, εγώ, μόνος Ξημέρωμα Κυριακής, εσύ Βράδυ Σαββάτου, γύρω στις 9, με τους φίλους σου, μετά τον αγώνα Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, για το παιδικό πάρτυ, γενέθλια, γιορτή του φίλου σου, κάποιου Νίκου. Ενώ το Επόμενο, επόμενα, Σαββατόβραδα, Κυριακής Ξημέρωμα και Απομεσήμερα Θα είμαι πάλι, εγώ και εσύ…. Εσύ σαν ανάμνηση και στιγμή, εικόνα, Κροτίδα, ήχος πιστολιού, λάμψη. Μια Κραυγή και ένα Γιατί Ζωγραφισμένα, στα πρόσωπα, των φίλων, γονιών σου και των περαστικών, και τόσων περιοίκων. Πλατεία Κάνιγγος – Εξάρχεια και Κολωνάκι. Από την γη των Εξαρχείων, στου Ουρανού, την Αγκάλη. Μια Σφαίρα, Αστυνόμου, στόχευσε, τρύπησε, τον θώρακα και την καρδιά σου. Και εμάς….μια Βαλιστική θλίψη, θωριά. Οριά….για την ζωή σου, την αδικία και την ελευθερία σου. Παιδική αγάπη, φιλική συναστροφή ξενοιασιά, του αδικοχαμένου εφήβου… Της Δικιάς μας, χαμένης εφηβείας μας, αδιέξοδα μοναξιάς, και αλλοτρίωσης, της ζωής μας, για να ξαναβρούμε, ή να αρχίσουμε, να ψάχνουμε, ξανά, τι έγινε, μετά από Εσένα, στην Ύπαρξη, στην Ζωή, ή στα Όνειρα, Ιδανικά μας.
......
Τον Παντελή τον γνώρισα στα χνάρια. Είναι ταλέντο και τον ξεχωρίζω για την ιδιαίτερη και συμπυκνωμένη γεμάτη νοήματα γραφή του. Του εύχομαι ολόψυχα "ΚΑΛΗ ΕΠΙΥΧΙΑ" στα όνειρά του και "ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ" στο βιβλίο του!
Ευτυχώς, ξέρει πως δεν προλαβαίνω να κάνω πολλά τώρα και θα είναι επιεικής στις βιαστικές φωτογραφίες μου!
Μέσα μου τον έχω καταγράψει ώς κρυμμένο ταλέντο, κι αυτό φαίνεται μου βγήκε και στην φωτογράφηση! Το πιο πιθανό, δεν φορούσα συνέχεια τα γιαλιά μου και φταίει η στραβομάρα μου!
Θερμά Συγχαρητήρια, Παντελή! Να είμαστε καλά και θα βγάλουμε καλύτερες! Μην ανησυχείς!
