Της Χαρούλας Φράγκου

Δεν το πιστεύω ότι τα λόγια της Χαρούλας δεν τα είχα ανεβάσει!
Τώρα θυμήθηκα ότι δεν ανέβασα ακόμα την ύλη όλης εκείνης της βραδιάς!
Σ'χωράτε με, παιδιά!

Γούρι, μέχρι να 'ρθει η δεύτερη!

Ξημέρωσε ο Ιούλιος...

Πριν λίγο ήταν Ιούνιος, το πριν λίγο έγινε χθες. Ακόμα κι αυτή η τελειωμένη πρόταση, μόλις, ανήκει στο πριν.
Έτσι είναι. Χρόνος είναι, τρέχει γρήγορα και μαζί του και μεις.
Εκείνος ίσως να ξέρει τι τρέχει να προλάβει. Εμείς, μάλλον όχι. Ειδικά εγώ... "κυνηγάω" πολλά.
Θέλω να κάνω πράγματα, μα μυρίζει τόσο θάλασσα που όλοι το μυαλό μας το έχουμε μόνο για κει!
Έτσι κι απόψε, δηλαδή, χθες. Κάποιοι που μπορέσαμε να φρενάρουμε τα μυαλά μας και τα πόδια μας, μαζευτήκαμε στα χνάρια και συζητήσαμε...
Από ιδέες, πολλές!
Μόνο που όλες κατέληγαν στον Σεπτέμβρη, Οκτώβρη, φθινόπωρο μεριά...
Ήμουνα η πρώτη που συμφώνησα.
Εκείνη η μωβ ορτανσία που με προκαλούσε στο βάζο, μου έλεγε: "Εσύ θα χάσεις, αν δεν με δεις τώρα στην αυλή σου. Μετά θ' αλλάξω χρώμα. Απόψε θα μπορούσες να είσαι εδώ, κι όμως, για άλλη μια φορά, δεν είσαι! Θα με πότιζες κι εγώ θα σου έδειχνα όλα τα μπουκέτα μου...χωρίς να χρεαστεί να με κόψεις... χωρίς να με πονέσεις..."

...Καταλήξαμε λοιπόν, ελεύθερο καλοκαίρι! Εκεί είναι τα χνάρια, εκεί είναι τα τραπέζια και οι καρέκλες, όποτε μπορούμε, χωρίς προγραμματισμούς, χωρίς καλουπωμένες μέρες και προγράμματα, όποτε μπορεί ο καθένας, ακόμα και κάποιο τηλέφωνο της τελευταίας στιγμής, μπορεί όχι μόνο να μας "μαζέψει", αλλά και να μας "μεγαλώσει" σαν ομάδα!
Αρκεί να έχουμε κάτι να πούμε...
Κι απ' ότι φαίνεται... ποιητές και συγγραφείς, ακόμα και οι πελάτες, έχουμε πολλά να πούμε μεταξύ μας και όχι μόνο.

Δεν έχει νόημα να σπείρω "θα". Είμαι άνθρωπος της πράξης και το έχω αποδείξει. Ξέρω ότι περνάμε όλοι μας δύσκολες εποχές. Ξέρω ότι όλοι μας κάπου έχουμε θαμμένες τις ελπίδες για καλύτερες μέρες και η ανάγκη για "διαφυγή" με λόγια δικά μας ή άλλων, είναι μεγάλη.
Γι' αυτό, κρατάω ζωντανή την ελπίδα ότι τα χνάρια μου το φθινόπωρο θα γίνουν μια όαση για πολλούς.
Μόνο, να είμαστε όλοι μας καλά!
Όσο υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν την φλόγα της ψυχής τους σταθερά αναμμένη μέσα τους και γράφουν ή τραγουδάνε, όπως ο Κωνσταντίνος, που απλά πέρασε και έμεινε, δεν φοβάμαι τίποτα!
Απόψε, δηλαδή χθες, εγώ ψηνόμουνα στον πυρετό και ήμουνα εκεί.
Κι ο Γιάννης Τσίγκρας κουρασμένος πολύ, αλλά, παρών!
Ο κύριος Γιώργος Ζαχαρόπουλος, η Μάγια Μποντζώρλου με δυο φίλες της είχαν ανειλλημένες υποχρεώσεις και ήταν εκεί, να το δηλώσουν!
Ο Δημήτρης Διακογιάννης, ο Γιάννης Μαλαμούσης, παρώντες και με τεντωμένα τ' αυτιά για ν' ακούσουν τα λόγια του Κωνσταντίνου, που κι εκείνον τον πίεζε ο χρόνος.
Ο Μάκης, ο Παναγιώτης, ο δάσκαλος, ο Γιώργος, ο κυρ Νίκος μου (περαστικά σου κυρ Νίκο μου!) έδωσαν το παρόν στο μίνι ραντεβού μας.
Κάποια τηλέφωνα χτύπησαν λυπημένα, όπως της Χαρούλας Φράγκου: "Δεν θα μπορέσω σήμερα", του κυρίου Βαγγέλη Παναγιώτου: "Δεν βλέπω καλά την νύχτα" και άλλα, έδειχναν πως όλοι τους έχουν ανάγκη από μια "αλλιώτικη" γωνιά, αλλά δεν τους βολεύει η μέρα, η ώρα, η εποχή.
Όπως και οι αγαπημένοι μου φοιτητές! Πού να μαζέψεις τους νέους αυτή την εποχή;
Λες και δεν κάναμε νέοι...
Γι' αυτό, εγώ τους έβγαλα όλους απ' το άγχος. Οργανωμένα πράγματα το φθινόπωρο και τώρα ελεύθερα! Όλοι μας!
Ξέρουν που θα με βρουν, ξέρω που θα τους βρω. Αυτό φτάνει.
Γεμίζουμε τις μπαταρίες μας, περνάμε καλά, κι εφόσον βάλαμε τα πρώτα μας θεμέλια, θα γίνει και η οικοδομή!
Εγώ ως τότε θα τα φροντίζω ποτίζοντάς τα, για να μην "σκάσουν", μαζί με τα παραμελημένα λουλούδια της αυλής του χωριού μου, αλλά και του Βόλου!
Μάννα, αυλή μου, Ζαγορά μου, Χορευτό μου, αύριο σας έρχομαι!
Πες πως είμαι ήδη, εκεί!

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
(Θα είμαι στη γύρα και στα χνάρια, εννοείται, εκτός απροόπτου... Η ζωή μερικές φορές γράφει μόνη της, κι εκείνη ξέρει που, πότε και πως θα μας οδηγήσει...)

Καθυστερημένη εξήγηση

Ηταν κάτι που έπρεπε να το είχα κάνει απ' την αρχή.
Νόμιζα πως θα ήταν κατανοητό, αλλά μάλλον, δεν ήταν!
Ένας κύριος προχθές με ρώτησε αν δίνω βραβεία, επαίνους, χρήματα, κ.λ.π.
Του εξήγησα του ανθρώπου...
Του είπα για την τρέλα μου, ότι μόνο χρέη έχω, ότι δεν είμαι πλούσια και συνάμα, ούτε καν τρύπα φλογέρας, οπότε... τα χνάρια μου είναι μόνο για μεράκια και μερακλήδες κι αυτά με δυσκολία, γιατί δεν με παίρνει για πολύ να δουλεύω σκληρά, χωρίς καν, μεροκάματο!
Δύσκολες εποχές για "ποιητές" και όχι μόνο!
Μακάρι να κερδίσω το λαχείο και τότε να δεις βραβεία!
Στον δρόμο θα μοιράζω τα λεφτά, όπως ο Κωνσταντίνος!
Μόνο που εκείνος είχε χάσει το λαχείο...
Είχε Φύγει η μάνα του...
Εξηγώ λοιπόν πως τα χνάρια, ώς καφενείο, προέκυψαν στη ζωή μου και ήταν καθαρά θέμα πεπρωμένου.
Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει, ούτε πως θα εξελιχθεί.
Είδωμεν!



Όλοι έχουμε γραμμένο που το λένε πεπρωμένο...

...πάντως, εγώ τα δίνω.

Δεν είχα σκοπό να τα ανεβάσω, μα με προκάλεσε ο Γιάννης Τσίγκρας που έλεγε κάτι για "πεταλούδες"...
Κι εγώ πεταλούδες είδα, όταν πήγα να δοκιμάσω τι μπορώ να κάνω, αν χρειαστεί... για να μη γίνω ρεζίλι.
Πλησίαζε η μέρα της εκδήλωσης και δεν έβλεπα οργανωμένα τα πράγματα και αγχώθηκα πολύ.
Ετσι που τα ανακατεύω εγώ, όλα μαζί, έτρεχα και δεν έφτανα.
Ήταν Παρασκευή τέσσερις και μισή, είχα τελειώσει την λάτζα μου, την καθαριότητα για τ' απόγευμα και κάθισα να κάνω ένα τσιγάρο, γιατί όρθια καπνίζω συνέχεια. Εγώ και το φουγάρο, ένα και το αυτό.
Κοίταζα τις εκτυπώσεις μου.
Στάθηκα στον Ρίτσο. (Πάντα εκεί στέκομαι περισσότερο. Ο Χριστόφορος μετά το τέλος της βραδιάς με ρωτούσε τα "γιατί". Ώρα του εξηγούσα. Θα τα γράψω άλλη στιγμή.)
"Δεν δοκιμάζω να το απαγγείλω μια φορά, να δω τι θα μπορέσω κι εγώ να κάνω, αν προκύψει;" αναρρωτήθηκα.
Έβαλα και το βιντεάκι να καταγράφει, γιατί τουλάχιστον ακούγοντάς το θα εντόπιζα τα λάθη μου, πιο εύκολα και χωρίς χασομέρι.
Κλείδωσα να μη μ' ενοχλούν οι περαστικοί κι άρχισα να "μιλάω" μόνη μου.
Σε όσους μου χτύπαγαν το τζάμι, ή με κοίταζαν περίεργα, τους έκανα νοήματα με τα χέρια. Μετά εξήγησα, τουλάχιστον στους γείτονες, μη με περάσουν και για τρελή!
Ξεκίνησα. Εύκολη ήταν η αρχή. Μετά, μανίκι. Πολύ μεγάλο. Ατελείωτο και η ώρα περνούσε. Σε λίγο θα άνοιγα πάλι. Δεν είχα χρόνο για πολλές πρόβες.
Το διάβαζα χωρίς ανάσες, μονορούφι. Η γλώσσα μπερδεύονταν. Έβλεπα πουλάκια. Πήδαγαν οι γραμμές κι εγώ μαζί τους. Είχα πείσμα όμως και χαζά χαζά, το διάβασα όλο και μετά άνοιξα το μαγαζί. Συχνά μου έβγαιναν αναστεναγμοί, συχνά μελαγχολούσα συνειδητοποιώντας πως γέρασα, πια! Ήμουνα πολύ κοντά σε κείνη τη γυναίκα, ως ηλικία. Την διευκρίνηση για τον νέο την έκανα στην εκδήλωση, όπως και το ποίημα προέκυψε να το απαγγείλω εγώ, εφόσον ήταν μεγάλο και η αγαπημένη μου Μαρία, δεν το τολμούσε!
Μου πρότεινε να το απαγγείλει η Στέλλα, αλλά της είπα:
"Άσε μη γίνεις εσύ ρεζίλι! Άσε να γίνω εγώ! Δυο φορές το διάβασα και έκανα του κόσμου τα λάθη. Θέλει πολύ πρόβα, κόματα, προετοιμασία και η εκτύπωση που έχω είναι χύμα."
Την γλύτωσα την κοπέλα, απ' το δικό μου ρεζίλι...
Αν και όλοι με άκουγαν...
Αν κι εκεί παθιάστηκα, περισσότερο απ' ότι φανταζόμουνα. Είχα βρεθεί στη θάλασσα και έπρεπε να κολυμπήσω. Αν δεν έσερνα εγώ τον χορό, τότε, ποιος;
(Τι να εξηγώ για το πως ήμουνα; Μόνο σε βιβλίο στα γεράματα... αν έρθουν ποτέ! Με την ψυχή στο στόμα να δουλεύω και συνάμα να είμαι έτοιμη για όλα. Αφού δεν έπεσα ακόμα ξερή, δεν έχω ανάγκη!)
Ο Μάκης είπε:
"Μπράβο Κατερίνα! δεν σου φαινόταν!"
"Δεν είχα κάνει πρόβες, Μάκη! Συγγνώμη για τα λάθη μου!"
"Φαντάσου και να είχες κάνει!"
Η Στέλλα μου είπε:
"Δεν έπαιρνες καλές ανάσες. Ήθελε πολλές πρόβες."
"Σε τα μένα τα λες, Στέλλα; Έτσι είμαι εγώ. Χωρίς ανάσες, χωρίς διάφραγμα! Θέλει μαγκιά να μπορείς να γίνεις ρεζίλι... Να μπορείς να δίνεις στους άλλους, ότι έχεις, όπως το μπορείς, βάση συνθηκών. Αν ήταν αλλιώς, δε θα ήμουνα καφετζού!"

Κι άλλοι, κι άλλα είπαν. Καλά. Όλα καλά!

"... μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω - όχι τα δίνω, μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν, πάντως εγώ τα δίνω. Γιάννης Ρίτσος"

Κι αυτή η αρκούδα...
Πόσο της έμοιαζα!

Να γελάς και να κλαις... μαζί!

Ο "καθυστερημένος" ποιητής Κωνσταντίνος Μπελμέζος

Τον Κωνσταντίνο Μπελμέζο τον γνώρισα τελευταία.
Ήρθε μια μέρα τυχαία στο μαγαζί, μου είπε ότι του αρέσει η αύρα μου και από τότε έχουμε γίνει φίλοι.
Δεν μπόρεσε να έρθει στην εκδήλωση το Σάββατο κι έτσι του πρότεινα να απαγγείλει τώρα, έστω και "καθυστερημένα" τα ποιήματά του!
Το δέχτηκε και του άρεσε αυτό το: "καθυστερημένος", γιατί μόνο ο Κωνσταντίνος είναι τόσο "φευγάτος", ώστε να δίνει άλλη διάσταση στη λέξη!
Απολαύστε τον!

Στιγμές

Με την ποιητική βραδιά δεν τελείωσα, έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν τελειώνει η ποίηση, ούτε οι ποιητές!
Έχω τόσα θέματα να ανεβάσω, δε με βοηθάει όμως το Γιουτιούμπ. Τέσσερις με πέντε ώρες θέλει να ανεβεί το ένα βιντεάκι, κι εγώ έχω καμιά πενηνταριά!
Είδωμεν!
Όπου μας βγάλει και όταν μας βγάλει!...

Ο Γιάννης Τσίγκρας, υπέγραψε...

Όσο για τον Γιάννη Τσίγκρα... φορές φορές σωπαίνω, άλλες φορές "κελαηδάω".
Απόψε είμαι της σιωπής...

ΜΙΑ ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ

Γράφει ο Γιάννης Τσίγκρας

Όλα καταδείκνυαν την πορεία προς μια παταγώδη αποτυχία της εκδήλωσης που διοργανώναμε το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, 19 Ιουνίου, στο παραδοσιακό καφενείο ΧΝΑΡΙΑ.

Η εποχή και η μέρα ελάχιστα βοηθούσαν, ο χώρος ήταν μικρός και άγνωστος, , η τα πάντα συγχωρούσα και, σαν τις πατερίτσες του Νταλί, υποβοηθούσα το έργο τέχνης πανσέληνος ήθελε μέρες να ανατείλει-πού να φανεί άλλωστε το φεγγάρι και τα άστρα στο κέντρο της πόλης-οι μουσικοί κούρδιζαν τις κιθάρες τους γι αλλού.

Και, το κυριότερο, πίσω μας δεν υπήρχε ο πανίσχυρος φορέας ο Δήμος, η Νομαρχία, ο Εκδοτικός Οίκος.

Τίποτε.

Μόνο δυο παλαβοί, ο ένας από τη φύση του απαισιόδοξος κι η άλλη το αντίθετο.

Και το θαύμα έγινε:

Το καφενείο γέμισε κόσμο, στην πλειοψηφία τους νέα παιδιά.

Οι στίχοι πεταλούδες,, οι στίχοι πουλιά, οι στίχοι αιμάτινες σταγόνες, τινάχτηκαν με το άνοιγμα βιβλίων, παλιών τετραδίων, φωτοτυπιών ακόμη και ..κινητών, κυρίως όμως αθώων λευκών χαρτιών που κάποια στιγμή μουτζουρώθηκαν αποτυπώνοντας τις αμέτρητες διαστάσεις της Στιγμής που συμπίπτει με την Αιωνιότητα,

Επιπλέον, μας τίμησαν οι σημαντικότεροι ποιητές της πόλης μας, παρ όλο που ο τίτλος της εκδήλωσης έμοιαζε να προκρίνει για συμμέτοχους μόνο τους άσημους, εκείνους που δεν αξιώθηκαν να δουν τυπωμένους τους στίχους τους.

Το σημαντικότερο απ ΄όλα είναι ότι δεν χάθηκε ούτε η παρεϊστικη διάθεση ούτε η δίψα να αναδειχθεί η βραδιά σε μυσταγωγία, μέσω μιας συζήτησης υψηλού επιπέδου για την ποίηση , τον ποιητή, τον ακροατή - συνένοχο και συνδημιουργό.

Δεν υπήρξε διάλεξη με επωδό το στείρο και δυσερμήνευ τ ο χειροκρότημα, ούτε εισήγηση με τις επακολουθούσες ερωτήσεις στις οποίες απαντά ο σοφός εισηγητής.

Εδώ είχαμε ένα παιγνίδι αισθαντικών, όπως προσφυώς ειπώθηκε, μια αποκρυπτογράφηση, ένα ξεκλείδωμα, μια λύση και ταυτόχρονα μια νέα δημιουργία, ένα καινούργιο ποίημα, μια στοχαστική σύνθεση.

Η απουσία της μουσικής, από ένα σημείο και πέρα ηθελημένη, αναδείκνυε το πυκνό, και απαλλαγμένο από τον όποιο ατμοσφαιρικό βιασμό, μυστικό μέλος ενός λόγου ο οποίος "λογικοποιεί το χάος και, εν τέλει, ανάγει τα πάντα στον ένα Λόγο".

Μια βαθμιαία αναγωγή από το πάνδημο στο ουράνιο.

Ανακαλύψαμε, αλλά δεν το ομολογήσαμε, την κρυμμένη εντός μας Διοτίμα.

Ανιχνεύτηκαν αισθητικά της ποίησης προβλήματα όπως το διφυές της αισθαντικότητας και της στοχαστικότητας, η με τον τρόπο του Βαλερύ (ο λύκος είναι φτιαγμένος από αφομοιωμένο πρόβατο) νόμιμη πρόσληψη και μεταστοιχείωση του ξένου, πώς δηλαδή ο Ρωμανός ο Μελωδός εμπεριέχεται στον Ελύτη, ο Καβάφης στον Έλιοτ κι τελευταίος στον Σεφέρη. Ακούστηκε και ο σχετικός στίχος της Μαστοράκη "μέσα μας κουβαλούμε τους μεγάλους".

Τι κι αν δεν ήλθαν κανάλια και δημοσιογράφοι κοσμικών στηλών;

Εμείς κάναμε το κέφι μας και σε δύσκολους καιρούς αναζητήσαμε το καρυωτακικό καταφύγιο και την αναψυχή της καρδιάς μας.

Ελπίζω ότι η ιδιοκτήτρια του Παραδοσιακού Καφενείου ΧΝΑΡΙΑ θα βρει μια μέρα για τις συγκεντρώσεις μας.

Ελπίζουμε ακόμη ότι αυτοί οι θύλακες πνευματικής ανάσας θα πολλαπλασιαστούν σε τούτη την πόλη που εδώ και καιρό ζει το πνευματικό της κενό.

Ευχαριστώ, Γιάννη, μέσα απ' την καρδιά μου!!!
Υγεία σου εύχομαι, πρώτα απ' όλα και κάθε ευτυχία με την οικογένειά σου και τα όνειρά σου!
Αξίζεις! Πάντα άξιζες!
Ήσουνα για μένα ο πρώτος δάσκαλός μου!
Τιμή μου που σε γνώρισα πολύ νωρίς, κι ακόμα μεγαλύτερη, που μ' έχεις ακόμα σε εκτίμηση, παρόλο που κατέφυγα στο ίντερνετ...!

(Κάποτε... με μάλωσες γι' αυτό! Κι όμως, σ' έφερα κι εδώ! Να δεις! Οι άνθρωποι γεννιούνται! Δεν αλλάζουν! Ίδιοι παραμένουν! Ίσως ποιο ώριμοι...)



Έλεγα να είμαι κλειστά Δευτέρα και Τετάρτη απόγευμα, για καμιά δραπεύτευση στην θάλασσα, στην Ζαγορά, θύμωσαν γι' αυτό κάποιοι φίλοι - πελάτες, κι έφυγαν, άλλαξαν στέκι, μα με αφορμή εσάς, κι εκείνους, αν το θέλουν, χαλάλι σας οι Τετάρτες!
Απόγευμα! Ε; Να πούμε οκτώ- ως όπου πάει;
Μπας και προλαβαίνω και λίγο θάλασσα;
Απ' την επόμενη βδομάδα, όμως!
θα το συζητήσουμε και με τους άλλους και βλέπουμε!
(Μόνο, μη με ξαναμαλώσεις για τα θαυμαστικά! Μου περισσεύουν αυτή την εποχή! Είσαι κι εσύ μια αφορμή...)

Βρεμμένα κι άβρεχα...

Δεν προλαβαίνω, όσο και να θέλω, να ολοκληρώσω απόψε την ύλη μου!
Μια και αναφέρθηκα στα βρεμμένα της θάλασσας, να γράψω τώρα, πως:
βράχηκαν τα:
"Γραμμένα με αίμα", ποιήματα της Γιώτας Στρατή
"Το γράμμα που λείπει" της Ελένης Γκίκα
και άλλα δικά μου...

Στην εκδήλωση ακούστηκαν ποιήματα της Γιώτας Στρατή, της Ελένης Γκίκα, της Κικής Δημουλά κ.λ.π.
Για κάποια έχω αποδείξεις. Δεν είναι εκεί, το θέμα!

Στο "τραπέζι" υπήρχαν κι ότι βιβλία έχω με ποιήματα, όπως η Ανθολογία, Η βιογραφία του Ρίτσου, της Αγγελικής Κώττη, εκτυπώσεις απ' το ίντερνετ, το Φεις μπουκ, κ.λ.π.

Όλοι οι ποιητές, χωρίς διακρίσεις, είχαν τη θέση τους εκεί!

Η βραδιά "γεννούσε" συζητήσεις και ανάλογα πορευτήκαμε.
Αν τα διαβάζαμε όλα, ίσως ήμασταν ακόμα εκεί, για πολύ καιρό!

Φυσικά και δεν τελείωσε το αφιέρωμά μου στην βραδιά!
Μόνο που πήγε ξημέρωμα Τρίτης...

Γιάννης Μαλαμούσης - Ευαίσθητος

Τον Γιάννη Μαλαμούση είχα τον χρόνο να τον "μελετήσω" περισσότερο και ως γραφή και ως άνθρωπο. Ήταν απ' τους πρώτους που εκδήλωσε ενδιαφέρον για την βραδιά μας.
Άνθρωπος γεμάτος ευαισθησίες. Με συγκίνησε πολύ. Δεν ήταν τυχαίο που δυο κύματα μ' έκαναν μούσκεμα στην θάλασσα και μετά στέγνωνα μαζί με τα βιβλία του (και κάποιων άλλων) μακριά απ' την ακροθαλασσιά...
Στον Γιάννη θα μάθω υπολογιστή κι επιφυλάσσομαι για περισσότερα στο δικό του μπλογκ, όπως και των άλλων, όσοι το θελήσουν.

Άνευ Πτυχίου Άνευ Ειδικότητος...

Γεώργιος Ζαχαρόπουλος - Νέος Σουρής!

Τι να πω εγώ, για τον Γεώργιο Ζαχαρόπουλο;
Τα λέει μόνος του, τόσο ωραία!
Υπήρξε "ο ήχος" της βραδιάς!
Έγραψε κι ένα ποίημα για τα χνάρια, κι ένα για τον πατέρα, μα περιμένω να τα καθαρογράψει!
Θα έχουμε να λέμε, για το ταλέντο του!

Μάγια Μποντζώρλου - ΟΝΕΙΡΕΜΑ!

Η Μάγια Μποντζώρλου!
Ο τρόπος που γνωριστήκαμε...
Περνούσα δίπλα της με τον δίσκο...
Με ήξερε και την ήξερα...
Με είχε και την είχα... "ακουστά"!
Τα παράξενα της ζωής!
Πολύ τρυφερή ύπαρξη!
Μου χάρισε και το βιβλίο "Ανθολογίας ΜΗ-ΒΙΑ" που δεν πρόλαβα να διαβάσω, παρά μόνο τα δικά της. (Έχω κάτι στίβες! Να δω, πότε;)
Να παραμείνεις έτσι, Μάγια μου!
Σου εύχομαι, κάθε επιτυχία!

Ευάγγελος Π. Παναγιώτου - ποταμός!

Τι να πω για τον κύριο Παναγιώτη Ευαγγέλου;
Με σκλάβωσε ο άνθρωπος!
Μου τηλεφώνησε πρώτα η γυναίκα του και μετά ο ίδιος!
Δυστυχώς αυτή την εποχή - έτυχε- να είναι και οι δυο τους άρρωστοι!
Περαστικά τους, τους εύχομαι, ολόψυχα!
Δήλωσε συμμετοχή και μου έστειλε μαζί μα πάρα πολλά ποιήματά του - στίχους και τον έπαινό του, κι αυτό το σημείωμα που με συγκλόνησε!
Λες και σε ποιον "μεγάλο" απευθυνόταν!
Του τηλεφώνησα.
Ο Χριστόφορος απήγγειλε ποιήματά του. Άρεσαν! Αν ήταν δυνατόν!
Επιφυλάσσομαι και για τον κύριο Βαγγέλη, στο μέλλον! Είναι ποταμός και δεν μου φτάνει απόψε ο χρόνος!

Πως τον πόνο να μετρήσω; Χριστόφορος Μηνά

Ένιωσα τόση χαρά και συγκίνηση, όταν είδα την παρέα απ' την Κύπρο!
Νέα παιδιά που ήρθαν στην παρέα μας και "έδεσαν" μαζί μας!
Ένα γίναμε, όλοι!
Ο Χριστόφορος απήγγειλε διάφορα ποιήματα (και του Γιάννη Τσίγκρα), αλλά έκρυβε και το δικό του στο τσεπάκι... που φυασικά, αν και ντροπαλός πολύ, το διάβασε!

Να είστε καλά, όλη η παρέα παιδιά και "ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ" στα όνειρά σας!
Μ' άρεσε που σας άρεσε το στέκι μου, που το είδατε με άλλη ματιά και που θα 'ρχεστε!
Σίγουρα έχουμε πολλά να πούμε και να κάνουμε!
Μόνο να είμαστε καλά!

Άπιαστα όνειρα- Γιάννης Χρ. Μαηλίδης - Ντιλέτος

Ο Γιάννης Χρ. Μαηλίδης ήταν η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς! "Ντιλέτος" το ψευδώνυμό του!
Δεν ήξερε να πάρει μαζί του το βιολί ή την φυσαρμόνικά του!
Κι εγώ που ήξερα και την είχα πάνω στο τραπέζι του σαλονιού, γιατί την ξέχασα;

Ο Γιάννης έχει πολλά πράγματα να μου πει, κι αν είμαστε καλά, θα του κάνω ειδική ανάρτηση.

Δυο λόγια

Έχασα για λίγο την σειρά μου απ' τα χνάρια.
Είναι που πίσω απ' αυτά τα κουμπάκια υπάρχει άνθρωπος και η ζωή τρέχει...
Συγγνώμη!
Ξέρω ότι κάποιοι παρακουλουθείτε σταθερά και σας "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!"
Σιωπηλά κι αθόρυβα...
Κάτι σας δίνω, κάτι μου δίνετε...
Έτσι πάει.
Μόνος του δεν ζει, κανείς!

Επανέρχομαι, δίνοντας προτεραιότητα στα επείγοντα, γιατί η ώρα περνάει και δεν με παίρνει να τα κάνω όλα όπως εγώ τα θέλω.

Χαρούλα Ηλία Φράγκου

Μετά τον λόγο πήρε ο Γιάννης Τσίγκρας και πολύ γρήγορα η ποιήτρια Χαρούλα Φράγκου.
Ο Γιάννης σεμνός, ταπεινός, όπως πάντα, ήθελε μόνο ν' ακούει ή να σχολιάζει.

Η Χαρούλα, σταθερή αξία και φίλη απ' τα πρώτα μου βήματα στον κόσμο του βιβλίου και όχι μόνο, με συγκίνησε με τις λέξεις της, ως συνήθως!

Με τον πρόλογό της πήγε να με ... λυγίσει, μα εγώ άντεξα!
Ήταν όπως τα έλεγε...
"...στοίχημα με τον εαυτό μου!"



Μετά απήγγειλε ποιήματά της:

Το ποίημα "Ποίηση" βραβεύτηκε απ' τα βραβεία Γιάννης Φάτσης, περισσότερα εδώ:


Επέμενα και της έδωσα και διάβασε και το εκ βαθέων:

εδώ!
Εγώ στην πορεία διάβασα και τον μικρό κομπάρσο, που τόσο άρεσε και μου το είπαν οι πελάτες σήμερα!

Τέσσερα ποιήματα της Χαρούλας Φράγκου έχουν μελοποιηθεί και έχω αναφερθεί σ' αυτά στην συναυλία με ένα τραγούδι.
Η Χαρούλα Ηλία Φράγκου έχει "πολλά σακκιά στην πλάτη της" και της πρέπει ειδικό αφιέρωμα!
Την Ευχαριστώ "εκ Βαθέων" που με τίμησε με την παρουσία της και που ήταν και είναι δίπλα μου τόσα χρόνια, κι ας μην βλεπόμαστε συχνά!
Η εκτίμηση ήταν και παραμένει αμοιβαία!
Να είναι καλά και να μας αφήνει "εδώ δα..." την καρδιά της!

Γιορτή Πατέρα

Μετά διάβασα αυτό το κείμενο της Ιουλίας απ' το Ιστολόγιο της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης της Βέροιας, το οποίο αυτή τη στιγμή ο δαίμων του γκουγκλ, δεν μου εμφανίζει!

Το χαμόγελο του μπαμπά

Μετά απήγγειλα αυτό που το "έκλεψα" από δω:

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ

Το χαμόγελο του Μπαμπά.

Κολώνα του σπιτιού!

Σε φώναζε η μαμά.

Και ‘συ,

πίνοντας τον καφέ σου

στο τραπεζάκι της κουζίνας,

την άκουγες με ικανοποίηση.

Τις κρύες νύχτες του χειμώνα,

μου ‘λεγες παραμύθια ..

Αλήθεια.. που τους έβρισκες

τόσους βασιλιάδες;

Και με το τέλος, μου φώναζες..

«Πρίγκιπά μου!»

και μ’ έστελνες να κοιμηθώ.

Θυμάμαι όλες σου τις μεταμορφώσεις,

απ’ του χρόνου την σμίλη.

Νεαρός, με σγουρά μαλλιά,

με το γαρύφαλλο στο πέτο

και το μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο.

Μετά, τριανταπεντάρης,

σαρανταπεντάρης…

Και τώρα… μια τεράστια φαλάκρα,

Και λίγο γκρίζο στους κροτάφους.

Όμως σου ‘μεινε το καλύτερο.

Το χαμόγελό σου.

Ο πατέρας μου

Μετά διάβασα αυτό το ποίημα που το έκλεψα, φυσικά απ' το ίντερνετ!

Ο Πατέρας μου: ένα ποιήμα του ποιητή Γουάντι Σααντέ από Λίβανο - My Father: a poem by poet Wadih Sa'adeh from Lebanon

Πριν το πρόσωπό του γίνει σαν δάσος,
είχε φροντίσει για χιλιάδες δέντρα.
Φαινόνταν σαν τα μονοπάτια
που ατένιζε όταν ήταν σκαρφαλωμένος στην σκάλα του.
Έμοιαζε σαν τις πέτρες του σπιτιού του
που φάνταζαν σαν να γέρνουν.
Ήταν ήπιος και πράος, όπως το χορτάρι.
Ήταν σαν τα μεταναστευτικά γεράκια.

Δεν είπε τίποτα πριν το πρόσωπό του
γίνει σαν δάσος.
Μερικά δέντρα άσπρισαν
σαν το χιόνι που λιώνει στο βουνό.
Μερικά δέντρα ξάπλωσαν τις ρίζες τους
και θάμνοι φύτρωσαν από το χώμα του.

Γουάντι Σααντέ - Μετάφραση NOCTOC

Μαντινάδα για τον πατέρα

Μετά διάβασα την μαντινάδα του Νίκου Ντακάκη, για τον πατέρα!
Σε όλους άρεσε! Ευχαριστώ, Νίκο!
Χρόνια Πολλά, Υγεία και Καλή επιτυχία στα όνειρά σου!
(Το κακό είναι πως για ότι διάβασα ή απήγγειλα εγώ, δεν υπάρχουν αποδείξεις, καθότι... εγώ και φωτογράφος!... )

H μάνα λένε είναι μια
μάνα, μαμά, μητέρα
μα λέξη δεν ακούστηκε
ποτέ για τον πατέρα.

Κι ας είναι εκείνος που γεννά
αφού η μάνα τίκτει
κι ας έχει μόνιμα ανοιχτό
τσ' ασφάλειας το δίχτυ.

Απού στηρίζει σπιτικά
θέρος μα και χειμώνα
κια καμαρώνει σαν τον πουν
προστάτη και κολόνα.

Κατερίνα μου, καλη επιτυχία!
Νίκος Ντακάκης