
Δεν ήξερε να πάρει μαζί του το βιολί ή την φυσαρμόνικά του!
Κι εγώ που ήξερα και την είχα πάνω στο τραπέζι του σαλονιού, γιατί την ξέχασα;
Ο Γιάννης έχει πολλά πράγματα να μου πει, κι αν είμαστε καλά, θα του κάνω ειδική ανάρτηση.
Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου