Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

Σας αγαπάω!

Τελικά... έχω πολλούς φίλους! Αν αρχίσω να κάνω αναρτήσεις για όλους, θέλω καμιά βδομάδα!
Θά 'θελα να σας μιλάω κάθε μέρα γι' αυτούς που ήδη ξέρετε και δεν ξέρετε, αλλά... δυστυχώς δεν μπορώ να ανταπεξέλθω σε όλα όσα θα ήθελα να δώσω, πραγματικά, γι' αυτό, μη με παρεξηγείτε!
Όλοι όσοι βρίσκονται δίπλα στα λινγκ μου, είναι ή τουλάχιστον, εγώ τους νιώθω φίλους μου!
Κι άλλοι ακόμα, που απ' ότι είδα, δεν είναι!
Όλα είναι θέμα χρόνου...
Και μην ξεχνάτε, αφού μας ένωσε έστω και μια στιγμή, αυτό σημαίνει κάτι!
Σκέψου μ' εκείνους που μας ένωσαν πολλές!
Να είμαστε καλά, παιδιά!
Όσο γερνάω, τόσο και μοιάζω την μάννα!
Όλους τους θεωρούσε φίλους κι εγώ την μάλωνα...!
Να θυμηθώ να βρω εκείνο το απόσπασμα, "δια τας αποδείξεις..."

Υγ. Ξημέρωσε! Έβγαλα έν "αχ!" σήμερα!

"Σας αγαπάω!" που έλεγε και η Μαρία Αλιφέρη, κάποτε!

Να περνάτε καλά!


Υγ. Είπε κάποιος (κάποια - τι σημασία έχει;) που εκτιμώ, θαυμάζω και αγαπώ πολύ:
" Αχ! μωρέ Κατερίνα!Μόνη σου αδικείς τον εαυτό σου. Δεν σου άξιζε αυτή η ζωή..." όταν με είδε κουρασμένη να γυρίζω με τον δίσκο στον δρόμο.
"Όχι, μην το ξαναπείς! Είμαι ακριβώς εκεί που μου άξιζε! Ήδη απομακρύνθηκα πολύ και ξέρεις ότι ο καρπός πέφτει κάτω απ' το δέντρο..." του απάντησα και δεν πίστευα κι εγώ στ' αυτιά μου, γιατί όλοι μας θέλουμε το καλύτερο και το παραπάνω, σ' αυτή τη ζωή.
"Θέλω να κάνω κάτι για το βιβλίο σου..." συμπλήρωσε μ' αγάπη, μα τον σταμάτησα, για να μην πονέσω ξανά.
"Αυτό κι αν θέλω, να το ξεχάσεις, προς το παρόν!" του είπα. " Εγώ τι μπορώ να κάνω για σένα; Βρήκες δουλειά; Έλα, πάμε να σε κεράσω καφέ, να μου τα πεις..."

Και μου τα είπε. Τα δικά του. Τα δύσκολα της εποχής.

Όταν κυκλοφορούν "τέτοιοι" φίλοι στη ζωή μου, δεν φοβάμαι τίποτα! Ούτε τον Ήλιο!