
Στο παλιό στο σπίτι στο χωριό, είχε η μάννα και μπλε φούσκες που τύλιγαν τις κορομηλιές, ακόμα και πλάκες απ' την σκεπή, όπως και πολλών ειδών κολοκύθες.
Τώρα, δεν έχω, γι' αυτό τις έκλεψα απ' την γλαρένια μου, για να καλύψω τα κενά μου...


Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.
2 σχόλια:
ΧΑΛΑΛΙ ΣΟΥ και ΑΞΙΖΕΙΣ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!!!
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Ευχαριστώ, γλαρένια μου! Μακάρι να είναι έτσι... και να αξίζω κάτι κι εγώ! Έχω ανάγκη από κάτι τέτοιες τονωτικές ενέσεις...
Φιλάκια και να είσαι πάντα καλά! Να χαίρεσαι την οικογένειά σου!
Δημοσίευση σχολίου