
Κι εδώ, μια απ' τα ίδια!
Με χίλια θα γραφόμουνα σε πολλά μαθήματα του Διαύλου, αλλά... ας μην το συζητάμε!
Κατερίνα,σκάσε και προχώρα, έστω και χωρίς χορευτική κίνηση!
Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου