Με αφορμή ένα σχόλιο εκεί, είδα στα γρήγορα στιγμές απ' την ιντερνετική ζωή μου.
Συγκινήθηκα.
Ναι, φίλε μου! Έτσι ξεκίνησα... κι ακόμα πάω.
Αν ήξερα, ναι, θα έκανα γενέθλια στα χνάρια, αν και για μένα... η δεύτερη εκδήλωση, κάπου εκεί ανήκε μέσα μου. Στα πενήντα και στο ερώτημα "παρά πόσο;"
Δεν είπα όμως τίποτα, ούτε στην οικογένεια. Αυτή τη βραδιά την χάριζα σε μένα, γι' αυτό και κάλεσα κάποιους σημαντικούς για μένα ανθρώπους. (Όσους πρόλαβα να βρω και να ειδοποιήσω).
Τέλος πάντων, ας μην το αναπτύξω. Κρατάω εδώ το παλιό μου βιντεάκι.
Να είμαστε καλά και να μπορούμε να γυρίζουμε εμείς οι ίδιοι στο παρελθόν. Να μην το κοιτάζουν άλλοι... αντί για μας, ενώ λείπουμε...
