Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Η Ελπίδα μου, αντέχει!






Κι επειδή δεν μπορώ χωρίς λουλούδια...

Αυτό το λουλουδάκι, ούτε ξέρω πως το λένε, εγώ το λέω: "Ελπίδα", ήταν παραμελειμμένο εδώ και χρόνια στον κήπο μου και ανήκε (για μένα) στην κατηγορία πρασινάδα...
Φέτος, μια ωραία μέρα, εκεί που διαπίστωσα ότι τα λουλούδια μου αντέχανε την απουσία μου μεν, διψούσανε πολύ δε, το βλέπω γεμάτο ροζ λουλουδάκια!
Τρελάθηκα απ' τη χαρά μου και αμέσως το ανέβασα πάνω στην άδεια σκάλα μου (πια, γιατί μια σκάλα με λουλούδια καθώς και τα μπαλκόνια, θέλουν φροντίδα και προδέρμ κι εγώ όλο έλειπα, λείπω, στο μέλλον δεν ξέρω...), για να το βλέπω και να το φροντίζω.
Κάποια ωραία μέρα όμως, είδα πως είχαν ξεραθεί όλα του τα ανθάκια. Έτσι, το πήρα κοντά μου, στο μαγαζί.
Εκεί στην αρχή, το ένιωσα ζαλισμένο, είπα "θα μου πεθάνει, το κούρασα" και άρχισαν να χλωμιάζουν και τα πράσινα φύλλα του.
Ως που μια ωραία μέρα ανακάλυψα το πρώτο ροζ λουλουδάκι κοντά στο φως!
Χάρηκα, τόσο πολύ! Το είπα σε όλους! Σε γείτονες και πελάτες.
Αυτές τις μέρες δε, που άνθισε και δεύτερο και μάλιστα κοίταζε προς τα μέσα του μαγαζιού...
Τι να σας πω;
Πετάω!
Η Ελπίδα μου, ζει! Αντέχει, ακόμα!