Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Ποίημα της γλαρένιας

Είναι ένα απόσπασμα απ' τις "Αγάπες δίχως τέλος" της γλαρένιας μας.
Κάπου εκεί μέσα είμαστε όλοι μας, κι ας μην γράφει το όνομά μας, γιατί η γλαρένια ξέρει ν' αγαπάει όλον τον κόσμο, ποιητικά!

Τι να σου πω Νερένια μου για τις δικές μου αγάπες;

Δεν είναι λίγες. Χάνομαι μεσ’ τις πολλές αγκάλες.

Δέκα μονάχα απ’ αυτές βρίσκονται στο προφίλ μου

Να μην επαναλαμβάνομαι…δεν είναι και του στυλ μου…


Ψέμα θα είναι αν σου πω το Γλάρο δε λατρεύω!!!

Δεν είμαι κι’ εύκολο παιδί και …λίγο τον παιδεύω

Όμως εμένα θα ‘παιρνε και πάλι αν γινόταν

διατυμπανίζει συνεχώς ...μη ερωτώμενος …και όταν…


Μηδέ για τα γλαρόπουλα που είν’ το χαμόγελό μου,

τη μουσική και τις μπογιές κι’ ό,τι έχω στο μυαλό μου

όπως τώρα με σένανε που λες πως σου «μιλάω» (*)

Χα…θα ‘ναι που είσαι κι’ εσύ σκορπιός και …δεν το συζητάω…


Στιχάκια μου ζητήσανε (**)…προσπάθησα και τα ‘πα.

Τα παιδικά παιχνίδια μου, για τότε που …δεν τα ‘χα…

και της ζουζούνας μίλησα για κάποιες μου στιγμές

ανέμελες, υπέροχες μα και μοναδικές.


Δεν είναι ιδιαίτερα τα όσα αγαπάω

Μόνο είν’ οι αλήθειες μου γι’ αυτό και τα πονάω

Μιλώ για το σκυλάκο μου αλλά και τη... "μπεμπέκα"

Και έτσι οι αγάπες μου….δεν είναι μόνο ΔΕΚΑ…


Δε θα σου πω πως αγαπώ όλους στο ίδιο μέτρο.

Είναι αγάπες που …ΡΙΓΑΣ κι’ άλλες που ηρεμίζεις

Και κάποιες άλλες που πονάς ….

…και δεν τις συνεχίζεις…

*******

Γλαρένια μου, τι να σου πω; Τηλεπάθεια; Ήρθα να πάρω το λινγκ, είδα το συμπλήρωμα... και μπερδεύτηκα!

UPDATE: 28/9

Η ανάρτηση αφιερωμένη στην αγαπημένη από παλιά ANASA ή Ελπίδα (έτσι προ 4ετίας την e-γνώρισα) ή κυκλάμινο του βουνού, ή ΧΝΑΡΙΑ γιατί εκείνης της "μίλησαν" τα λουλούδια μου κι' εμένα ΠΑΝΤΑ η ψυχή της...

Βρε, κορίτσι!

Η δική μας κι αν είναι αγάπη δίχως τέλος!