Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Η χιλιοστή ανάρτηση των χναριών, στον καφετζή του!



Όπως σκάλιζα τις παλιές φωτογραφίες, γλίστρησε από ένα άλμπουμ μια φωτογραφία του γιου μου!
Απίστευτο, κι όμως ένιωσα την ίδια συγκίνηση!
Ήταν τότε, πριν πάει φαντάρος, που πηγαίναμε μαζί για μπάνιο στο Χορευτό! Που με κουβαλούσε με την μηχανή του κι εγώ καμάρωνα και κρυφά κρυφά, όλο και τον φωτογράφιζα, κι εκείνος γκρίνιαζε!

Την πήρα στο γραφείο μου, να του την δείξω, μόλις γυρίσει από την βόλτα, θέλοντας πλαγίως να του πω:" Αχ! ρε γιε μου! Πότε θα μου ξαναδώσεις την ευκαιρία να σε ξαναφωτογραφήσω; Μάκρυνε πάλι το μαλλί σου κι ανδρώθηκες, χωρίς να το καταλάβω!"

...Αλλά, δεν ξέρω αν θα τα πω. Είναι δίπλα μου, απλά, μου λείπει!

Μετά είδα πως κι εδώ έφτασα στις χίλιες αναρτήσεις, και είπα, τέλος!
Του Τάσου, η ανάρτηση! Του καφετζή των χναριών που ευτυχώς, όλοι αγαπάνε, κι όλοι μου λένε τα καλύτερα λόγια γι' αυτόν!

Να είσαι καλά, γιε μου! Κι ας μου λείπεις! Θα συνηθίσω και με σένα, όπως με την Λένα!
Τα παιδιά είναι για να φεύγουν! Όχι οι κούκλες μας! Μαμά, είμαι, θα μάθω!