
Τα λευκά που δεν είδαν τα μάτια μου ή καλύτερα, τα χιόνια Ζαγοράς - Πηλίου που είδαν τα μάτια του παιδιού μου, εκεί!
Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου