Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Εκεί που σταματούν οι "συμπτώσεις"...

Ντακάκη, όσα "Ευχαριστώ" και να γράψω, θα είναι λίγα!
Τέτοιες ιστορίες γράφει μόνο η ζωή και μόνο ένας καλός παραμυθάς σαν κι εσένα θα μπορούσε να τις κάνει μυθιστόρημα. Έχε την στα υπόψιν για το μέλλον...
Κι όχι, δεν μιλάω για την "αδελφότητα των στεναγμών" σήμερα και το ξέρεις!
Μιλάω για την "αδελφότητα των πραγματικών φίλων" που φαίνεται στην ανάγκη.
Εντελώς τυχαία και συμπτωματική η χθεσινή ανάρτηση, καθόλου σύμπτωση η σημερινή "ελπίδα" που μου στέλνεις σήμερα από Κρήτη!
Να είσαι καλά, φίλε μου και μη φοβάσαι! Όταν οι συγγραφείς είναι και πολύ Άνθρωποι, αργά ή γρήγορα, πάνε πολύ μπροστά!
Εύχομαι ο Θεός να δίνει υγεία σε σένα και στην οικογένειά σου και η ζωή πολλές πολλές εμπνεύσεις με καλό τέλος, σαν κι αυτό που έδωσες στην δική μου την περιπέτεια σήμερα!

Ένα μεγάλο από καρδιάς "Ευχαριστώ" και στην Φωτεινή, την κοινή μας φίλη που ξέρει να "τρέχει" ΚΑΙ στα δύσκολα...
Φωτεινή μου, να είσαι καλά!!!
"Δεν χρειάζονται περ'σσότερα..."