Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Δυο λόγια

Σ' αυτό το μπλογκ θέλω να πω ένα μεγάλο "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!":

Στους γιατρούς μου που είναι "Πριν τω Θεώ", όπως τους είπα.
Στους φίλους - πελάτες των χναριών.
Στους φίλους μου γενικώς, και φυσικά στην οικογένειά μου!

Είναι χαρά να ξαναγυρίζεις σπίτι σου, έχει πολύ μεγάλη διαφορά το να είσαι συνοδός σε αγαπημένο άρρωστο, απ' το να είσαι ο ίδιος ασθενής. Είδα την διαφορά και βρίσκω πως έτσι πονάει λιγότερο. Το "κουμαντάρεις", δέχεσαι, προετοιμάζεσαι και για τα εύκολα και για τα δύσκολα, όποια κι αν είναι αυτά.
Όλα για τους ανθρώπους είναι, αλλά εύχομαι σε όλους τους ανθρώπους, να μην χρειάζεται να βρεθούν σε κανενός την θέση!
Εύχομαι ολόψυχα "Περαστικά" στους φίλους που άφησα πίσω μου και σε όλους τους αρρώστους, γενικώς!




Υγ. Κάποιες απ' τις στιγμές μου...
Υγ. Ας με συγχωρήσουν φίλοι που ακόμα δεν τηλεφώνησα ή δεν απάντησα στα μειλ.
Σιγά, σιγά...
Δώστε μου χρόνο...
Λίγο. Δε θα μου πάρει πολύ!