Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Τα σχολεία της Ζαγοράς από το 17ο μέχρι τον 21ο αιώνα - Νίκος Διαμαντάκος



















Τα σχολεία της Ζαγοράς από το 17ο μέχρι τον 21ο αιώνα

Νίκος Διαμαντάκος


Είμαι πολύ συγκινημένη από χθες που έχω την τιμή να κρατάω στα χέρια μου αυτό το βιβλίο!
Είναι πολλές οι συγκινήσεις...
Δεν είναι μόνο η πολυαγαπημένη μου πατρίδα η Ζαγορά!
Δεν είναι οι αναμνήσεις που ξεπηδάνε μέσα απ' τις σελίδες του!
Το κυριότερο για μένα είναι που έχω την τιμή να καμαρώνω εγώ, για τον δάσκαλό μου!
Ένας άνθρωπος που γεννήθηκε για δάσκαλος!
Για να διδάσκει και μετά την σύνταξή του, με πολύ κόπο, με πολύ μεράκι, με πολλή αγάπη στο να "δώσει" ΚΙ ΑΛΛΟ στον κόσμο της Ζαγοράς!
Κι όχι μόνο ιστορία, ντοκουμέντα και φωτογραφίες, (χωρίς να προβάλλει καθόλου τον εαυτό του και το έργο του, πέρα απ' αυτό της υποχρεωτικής δουλειάς του, ώς δάσκαλος)αλλά να συνεχίζει να διδάσκει με το ήθος του, μια ολόκληρη ζωή!

Τι να πω;
Άμα έχεις τέτοια πρότυπα, "σκοντάφτεις" προσπαθώντας να πεις περισσότερα...

Θα πω, μόνο πως μεγάλη μου τιμή η δωρεά του βιβλίου απ' τα ίδια του τα χέρια!
Θα πω, μόνο πως μπορεί να μην βρήκα χρόνο να το διαβάσω ακόμα, όμως βρήκα τον χρόνο να με ψάξω και να με βρω, κι ας φαίνεται ότι λείπω!

"Περίεργο! Δεν σε βρίσκω πουθενά, μου είχε πει, πέρσι που το δούλευε!"
"Δεν πειράζει, δάσκαλε! Σου ξεφυγα!" του είχα πει, τότε. "Εγώ είμαι μετά..."

"Κυρία Πατρούλα, να του πείτε πως με βρήκα στην σελίδα 182 και 183!" έλεγα στο τηλέφωνο χαρούμενη, χθες!"

Τι να πω; Πολλά είπα γι' απόψε.
Ας πω μόνο, ότι ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ!
Ας πω μόνο, ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ!
Ας πω μόνο, ένα μεγάλο "ΕΥΓΕ" στον Δήμο Ζαγοράς που στηρίζει τις δικές του προσπάθειες!

Ας πω μόνο, να έχει ο ΘΕΟΣ καλά αυτόν τον Δάσκαλο και όλη την οικογένειά του!

"Πρέπει να σ' είχα κι εγώ!"
"Κι εσείς μ' είχατε κυρία Πατρούλα!"

Κι εγώ χαίρομαι ΤΟΣΟ που είχα τόσο άξιους ανθρώπους και πρότυπα Δασκάλων!

Κρίμα που δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω με λόγια, το πόσο συγκινήθηκα τότε, που τίμησε την εκδήλωσή μου στα χνάρια με θέμα: "Γιατί γράφουμε;".

"Σ' ευχαριστώ" που υπήρξες, υπάρχεις και θα υπάρχεις στη ζωή μου, δάσκαλε!
Τίποτ' άλλο!...

Το ταλέντο... σκαλώνει στο έργο σου. Υποκλίνεται...



Αυτή την ανάρτηση την αφιερώνω με πολλή αγάπη και εκτίμηση για το έργο της στα μπλογκ, σε μια άλλη δασκάλα, την Λίτσα Στάμου ή αλλιώς "αρισμαρί", η οποία είναι κι εκείνη, "εκ Ζαγοράς ορμώμενη"...

Υγ. Με την πρώτη ευκαιρία θα έχουμε να πούμε περισσότερα, Λίτσα! Θα το "ψάξω" καλά!