Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε• αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Γιάννης Ρίτσος (το νόημα της απλότητας)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...

Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Δεν έχω χρόνο...

Μια ζωή, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, γράφω κυνηγημένα, παραπονιέμαι συνέχεια για χρόνο, κούραση, με βαρέθηκα! Δε μ' αρέσει έτσι το ίντερνετ. Έχω χάσει επαφές με πολλούς φίλους, δεν έχω και χρόνο να εξηγώ συνέχεια, ούτε πάντα την διάθεση να δικαιολογούμαι.

Είναι φορές που νιώθω πως το κεφάλαιο ίντερνετ έχει τελειώσει πια για μένα. Έδωσα περισσότερα απ' ότι είχα σε χρόνο και διάθεση και πάντα θα υπάρχει ένας λόγος και μια αφορμή που θα πρέπει να βρίσκομαι εδώ, κι έτσι... το σήριαλ Κατερίνας συνεχίζεται...

Ευχαριστώ όλους όσους με καταλαβαίνουν και δεν μου θύμωσαν. Νιώθω πως δεν μπορώ να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου και στεναχωριέμαι, πραγματικά.Ήθελα να κάνω πράγματα και για φίλους και για μένα και για το μαγαζί και για τους πελάτες μου (που κάποιοι κάτι έχουν να πουν) και για βιβλία που ακόμα δε διάβασα, μα δεν έχει νόημα έτσι.

Να πω ότι θα απέχω; Θα είναι ψέμα. Όσο έχω ίντερνετ σπίτι, λίγο δύσκολο. Άλλωστε το χρειάζεται και ο γιος μου κι εγώ για την αλληλογραφία μου.

Απλά, θέλω να ξέρετε πως δεν σας ξεχνάω! Σας αγαπάω, σας σκέφτομαι όλους, εύχομαι το καλύτερο για όλους σας, μα λίγο δύσκολο να δηλώνω συχνά την παρουσία μου. Θέλω να συνεχείσετε να μ' αγαπάτε κι εσείς, κι ας μην τα λέμε συχνά. Ο τρόπος της ζωής μου άλλαξε, όχι τα αισθήματά μου!

Πραγματικά λυπάμαι που δε μπορώ ν' αφήσω τα σχόλια ανοιχτά (έχω πάθει πολλά), άσε που δε μ' αρέσει να μένουν αναπάντητα στον αέρα! Νιώθω σα να προσβάλλω τον σχολιαστή, αντί να τον τιμήσω για τον κόπο του να μου γράψει και συνάμα τον εκθέτω και στα μάτια των τρίτων.

Δεν ξέρω τι θα κάνω μ' αυτά μου τα κολλήματα... Είναι μόνο δικά μου! Ελπίζω μόνο, κάποτε να βρω χρόνο, για να είμαι εντάξει, όπως εγώ θέλω!
Τον τρόπο ψάχνω! θα τον βρω, ίσως...

Θυμήθηκα κι ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι της Σωτηρίας Λεονάρδου (και απ' τα πρώτα μου βιντεάκια!) που με καλύπτει ως προς τον τίτλο, στο ότι "δεν έχω χρόνο", κι όχι στα λόγια που λένε για ντέφια, κέρματα, περάσματα και τα λοιπά! Αν ήμουνα έτσι, θα ήμουνα πλούσια! Ουδεμία σχέση! Έχω και ελπίδες και όνειρα και αχτίδες! Χρόνο δεν έχω, μάτια μου!
Και το λέει, τόσο ωραία!!!

Κάποτε, στην Αθήνα, αυτό το τραγούδι, μπορεί να το είχα ακούσει και 500 φορές σε μια μέρα!

Μια γι' απόψε, πριν πάω για ύπνο, τι να λέει;
Να περνάτε όλοι σας καλά και να έχετε ελεύθερο χρόνο, να κάνετε πράγματα που σας γεμίζουν και σας αρέσουν!



Δεν το πιστεύω! Δίπλα ήταν κι αυτό! Κατασυγκινήθηκα! Πόσες στιγμές έχει αυτό το βιντεάκι! Πόσα βιβλία άγραφα;



Κοντά και ο ήλιος! Καλά, αυτό το βιντεάκι το ανέβασαν κατά λάθος οι Πασοκτζήδες!Το ότι μας παγώσαν ακόμα και το χαμόγελο, αυτό είναι άλλη υπόθεση! Τέλος πάντων! Ο ΗΛΙΟΣ βγαίνει και υπάρχει για όλους μας! Δεν είναι ιδιοκτησία κανενός!

Καλημέρα, Ήλιε!



Υγ. Είδες πως παρασύρεσαι Κατερίνα; Το ένα φέρνει τ' άλλο, κι αμολιέται ο ήλιος στα στενά... Σου είπα: "Κλείσ' το το ρημάδι!"