



Τους μιγκέδες μου τους είδα προχθές, μα τους φωτογράφησα σήμερα, με ότι άλλο "οίδα" και τους χαρίζω στην γλαρένια μου, που τόσο τις αρέσουν!
Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου