Νέα μπλογκ

Το μπλογκ της Άνεμος Εκδοτική

Το μπλογκ του Γιάννη Φιλιππίδη και το ποίημα κλεμμένο από κει!

κρυώνω – κρυώνω πολύ…

υδρόγειος

που κραδαίνει – βογκάει βρυχάται πολύ – τελευταία

χωρίς τη δική μας απόφαση

απουσία δικής μας υποβολής…

θέλησή μας – εν απουσία.

κι εμείς…

ο καθένας μια ζωή

ο καθένας μια ιστορία – διαφορετική

μόνοι

ή με συντροφιά – και μόνοι

.

ήρθαμε

άβουλη – η άφιξη

τότε πώς – πώς να ‘γινε

πέσαμε – καλύτερα

κύτταρα έφτιαξαν το είναι μας

πολύτιμο για τον καθένα

ασήμαντο γι άλλους πολλούς

.

από δάκρυ θεού – ποιανού άραγε θεού

κι αγάπη ανθρώπων – μπορεί και όχι

ζωές γραμμένες σε βιβλία

σκονισμένα από αιώνες βιβλία

σε μια γλώσσα – ακατάληπτη διάλεκτο

που δε θα καταλάβουμε – ποτέ μας

–σχέδιο ποιανού ακριβώς;–

μας νανούρισε – ως την πρώτη μας σκέψη.

.

φορτωμένοι χρησμούς και κρίματα

αμαρτίες μη γενόμενες

θλίψεις – που δε φανταστήκαμε

χαρές – που δε μετρήσαμε

αν ήτανε λίγες ή πολλές

περισσότερες απ’ όσες αντέχαμε

αντέχαμε;

.

σκέψεις – που μας διαβρώνουν

λέξεις – χωρίς έννοια και ουσία

φθόγγοι να τους λέμε

να ξεγελιόμαστε – πως νοούμε κάτι

.

αλλά λάθος πιστέψαμε

οι καταδίκες πληρώνονται – αδρά, αμείλικτα

άκρα – νους – αισθήματα – μυώνες

χορτάσαμε – μια λευκή επιταγή

την κάθε μέρα…

.

να σου πω κάτι;

να σου εκμυστηρευτώ – ένα μυστικό

τώρα που μιλάμε – το νιώθω

επικοινωνούμε οι δυό μας;

.

στον κόσμο που στάξαμε – ζωή αληθινή,

συχνά κρυώνω – καρδιά μου

κρυώνω πολύ

κι όσα ρούχα κι αν φορέσω – όσα…

θαρρώ – πως δε μου φτάνουν

εγώ – εγώ σου λέω, και μ’ ακούς

.

συνεχίζω – να κρυώνω

το ψύχος δε κατευνάζεται – μέσα μου

συνεχίζω – να κρυώνω

με μάτια – βλέμματα φοβισμένα

που ονειρεύτηκαν κάποτε – αλλιώς

να απασφαλίζουν τα πρωινά – χαρούμενα

κοιτώντας έναν ήλιο – που δεν βλέπω

.

εγώ κρυώνω – καρδιά μου

κρυώνω – ακόμα – για πόσο θ’ αντέχω

το κρύο στο κορμί – την παγωνιά μέσα μου

.

ως πότε

θα κρυώνω – κουράστηκα πια λέω

κι έπειτα

επιμένω να το ξεχνώ

γιατί γεννήθηκα παρέα με δυο λέξεις

άγνωστες τότε σε μένα

τη μια την λέγανε όνειρο

την άλλη τη γνώριζαν – ως ελπίδα

την άλλη τη λέγανε – ελπίδα…

κι ακόμα

επιμένω να φορτώνομαι ρούχα – εγώ

.

αλλά χόρτασα πια υγρασία – καρδιά

βράχηκα πολύ – μούλιασα νερό πια…

.