Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος...

Έχω ξαναπεί πως κάνω τις στιγμές μου, φωτογραφίες... και μετά βιντεάκια, πρώτ' απ' όλα για μένα, χάριν συντομίας. (Και το "γράψιμο" πια, είναι μια πολυτέλεια, στις μέρες μας...)
Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος λοιπόν, για να συγκινηθεί, να χαρεί και να "δει" ή να νιώσει πως κάποιοι, έστω και όχι κολλητοί φίλοι, τον νοιάζονται, ακόμα και από μακριά.

Σήμερα έφτασαν με ένα νεανικό χέρι τα δώρα της φίλης μου Βαρβάρας!
Σήμερα γέννησε η Αθηνά τον Λάζαρο!

"Τρέξε, Κατερίνα, να φωτογραφίσεις!"
"Μια στιγμή να πάρω και τα δώρα μου..."

"Ευχαριστώ" από καρδιάς, Βαρβάρα!
Χαρά και Ανάσταση Διαρκείας σε σένα και στην οικογένειά σου!

Συγκινημένη;
Πάντα!