Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011

Χνάρια και χνάρια...

Ο χρόνος ποτέ δεν ήταν πραγματικός φίλος μου, ώστε να μ' αφήσει, ν' αφήσω καλό "τορό".
Αρκεί όμως το άνοιγμα...
Το πέταγμα.

Κι ας είναι χαμηλές οι πτήσεις...
(ακόμα και της γραφής)

3 σχόλια:

  1. Κι όμως, οι στιγμές μου δεν έχουν ίχνος φαντασίας!
    Για να μην μπερδεύεστε, όσοι διαβάσετε. Μόνο που δεν υπάρχουν για όλες τις στιγμές μου φωτογραφίες.
    Ανεξήγητα πράγματα η επικοινωνία με τα πουλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ...αν ήταν όλοι όπως εσύ,
    δηλαδή να μην κοιμούνται για να ευχαριστήσουν την/τον εκάστοτε συγγραφέα, δεν θα υπήρχε χρόνος για κανέναν...

    Κατερίνα μου,
    είσαι άξια πολλών συγχαρητηρίων για ό,τι κάνεις.
    Η χαρά είναι αμφίδρομη, το ξέρω.
    Απλά, εύχομαι να είσαι καλά και να παίρνεις κάμποση αγάπη από κείνη που προσφέρεις...
    Πάντα φίλη,
    Υιώτα,
    ΝΥ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΑΓΑΠΗ! Τι δύσκολο πράγμα!
    Κατά σύμπτωση, χθες βράδυ με ρώτησαν δυο άντρες:
    "Τι θέλεις να σου φέρουμε απ' έξω;"
    "Λίγη αγάπη!" τους είπα, "αλλά ξέρω πως δεν πουλιέται στα μαγαζιά, οπότε, άκυρον!"

    Η καρδιά μου θέλει να κάνει πολλά, Γιώτα μου, πρώτα για μένα και μετά για τους άλλους, γιατί δική μου είναι η ευχαρίστηση, αλλά τα χνάρια μ' έχουν βγάλει πολύ εκτός και δεν είμαι εντάξει, πρώτα με τον εαυτό μου και μετά με τους άλλους.
    ωστόσο, ελπίζω και σε καλύτερα και περισσότερα "δοσίματα" χρόνου, στο μέλλον!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Άφησαν τα χνάρια τους...