Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010

Απ' το πανηγύρι στο Χορευτό

Κι αυτό δεν τ' αφήνω γι' αύριο!



Απ' τις στιγμές που για μένα σήμαιναν πολλά, συν του ότι ο Βασίλης Καουνάς ήταν δίπλα μου και δεν τον είδα!

Αυτά έχει η ζωή. Στο ίδιο έργο θεατές ή όπως ξένοι στην ίδια πόλη.

Η μουσική όμως, ΕΝΩΝΕΙ!

Αν καταφέρω να βρω και τις δικές μου αναμνήσεις, θα τις ενώσω σ' αυτή την ανάρτηση, με την πρώτη ευκαιρία!

Τις βρήκα!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Άφησαν τα χνάρια τους...