"Τα χνάρια", το καφενείο του "κυκλάμινου βουνού"

Χρέη γιαγιάδων...

2011-11-13T03:20:00.002+02:00

"Χρωστάω" πολλά σ' αυτό το blog, μα ένα είναι σίγουρο: Δεν θα ξοφλήσω!

Μόνο, ένα τραγουδάκι:

Μάνα

2011-06-01T01:35:00.004+03:00

Στον Τάσο μου!

Από σήμερα λεύτεροι κι οι δυο μας, για μια νέα αρχή στην ζωή μας.

Από δω θα πούμε ότι αφήσαμε στη μέση.

ΑΣΤΟ...

2011-05-25T01:25:00.002+03:00

Το βρήκα πολύ μικρό όταν πήγα. Όχι, δεν το λυπήθηκα, αντιθέτως, το θαύμασα! Κι αυτό, όσο το θαύμαζα, άλλο τόσο και μεγάλωνε.
Το πρόσεχα. Ναι, πολύ. Σαν τα μάτια μου. Πρώτα κοίταζα αυτό και μετά τα άλλα...
Αν μπορούσα να το πάρω μαζί μου!
Αν μπορούσα!

Παιδιά, φεύγω από δω! Με φθείρει.

Άστο!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2011-05-24T00:59:00.006+03:00

Κάτι έλεγα για "φτερά", νωρίτερα.
Ποτέ δεν ξέρεις, όμως!
Ως τότε, μπορεί να βγάλω!

Βιβλιοπαρουσίαση λοιπόν, του βιβλίου του αγαπημένου μου δασκάλου, Νίκου Διαμαντάκου, 11 το πρωί στις 5 Ιουνίου, ημέρα Κυριακή στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Ζαγοράς που θα μιλήσουν για τα Σχολεία της Ζαγοράς!
Τι στιγμές! Και τι συγκινήσεις; Κι εγώ να λείπω;

Περισσότερα για τον δάσκαλό μου και τα βιβλία του, θα βρείτε: εδώ!
Να' ναι καλά, να γράφει, κι εγώ να καμαρώνω, όπως και όλοι οι μαθητές του, οι πατριώτες μας και όλος ο κόσμος!

"ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ", δάσκαλε, είτε μπορώ να είμαι εκεί, είτε όχι!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2011-05-24T00:03:00.001+03:00

(Επειδή η χαρά χωράει παντού!)

Αχ! Θεέ, γιατί δεν μ' έκανες με φτερά, να πετάω; Ξέρεις πόσο θα ήθελα να τον καμαρώσω κι εκεί!

"ΕΥΓΕ", Βασίλη!"Καλή επιτυχία!" και όλο και πιο ψηλά! Το μπορείς και το αξίζεις!

A+ A-

Παραδοσιακοί μουσικοί συνεργάζονται με συμφωνική ορχήστρα

ΣΕΙΡΑ ΓΕΦΥΡΕΣ

- Δημήτρης Μαραγκόπουλος: «Μελίτα Γκαμπές», κοντσέρτο-σουίτα για λύρα,
παραδοσιακά όργανα και φωνή
- Simon Shaheen: Κοντσέρτο για ούτι αρ.1 σε ντο ελάσσονα

Σολίστ:
Βασίλης Αγροκώστας λύρα, σουραύλι, φωνή
Simon Shaheen ούτι

Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ
Μουσική διεύθυνση: Βλαδίμηρος Συμεωνίδης

Τη σειρά Γέφυρες διευθύνει ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος

Δε θα με βρεις

2011-05-23T01:21:00.007+03:00

... κι επειδή κάποιες στιγμές πονάνε, αποφεύγω να τις "ξύνω".

Επέτρεψα μόνο στον Σπύρο, γιατί ξέρω την καλή του την καρδιά. (ταίζουμε μαζί τα πουλιά, βλέπε περιστέρια, χρόνια τώρα)

Κι επειδή ο Παναγιώτης εφεύρε το σοφό:

"Πάρε τα χνάρια, ΔΕ θα με βρεις..."

του επέτρεψα να σβήσει με λίγο άσπρο, κάτι απ' το δικό μου παράθυρο...

Αυτά, για τώρα που αιμορραγεί η πληγή.Σε λίγες μέρες αυτό το μπλογκ κλείνει.Το μαγαζί παραδίνεται στα χέρια της Μαρίας που εκείνη με την σειρά της θα αφήσει τα δικά της προσωπικά χνάρια.
Της εύχομαι τα καλύτερα και ΝΑΙ, θα είμαι δίπλα της, όσο μπορώ! Είναι νοικοκυρά, χαμογελαστή, αγαπητή, κατέχει απ' την δουλειά, ότι χρειάζεται ένα παραδοσιακό καφενείο για να πετύχει!
Θα τα ξαναπούμε, όμως!

ΥΓ. Δευτέρας
Έκτακτη συμμετοχή του Σπύρου:

Drmakspy είπε...: Δεν θα σβηστούν τα χνάρια σου
ποτέ απ' την καρδιά μου
και το σημάδι τους βαθύ
θα μείνει συντροφιά μου....

Το θαρραλέο περπάτημα
βαθιά ίχνη αφήνει
και ούτ' αγέρας ή βροχή
ποτέ του δεν τα σβήνει....

Λίγο καιρό σε γνώρισα,
πολλά για να θυμάμαι
μου έδωσες απλόχερα...
Μαζί θα περπατάμε....; 23 Μαϊ 2011 12:01:00 μ.μ.

Υγ. Τετάρτης 1:47 ξημ.
Κι εννοείται κι ένα μεγάλο "Ευχαριστώ" στον Γιώργο, που είχε την ιδέα της σπάτουλας και την έφερε απ' το σπίτι του!

Εκτός θέματος...

2011-05-23T00:33:00.003+03:00

Εδώ, θα μου επιτρέψετε, να απευθυνθώ σε μια φίλη που εδώ και καιρό ψάχνει ένα παλιό μου άρθρο για τον πατέρα. (Πού να βρεις άκρη με τόσα μπλογκ, όμως;)

Καλή μου, Βαρβάρα, δεν το είχα σκεφτεί! Είναι μέσ' την ύλη του βιβλίου για τον πατέρα....
(ας μην το συζητήσουμε, παραπάνω...)

Η δικιά μου πατέρα δεν γνώρισε. Ήταν περίπου τεσσάρων χρόνων όταν Εκείνος Έφυγε. Ίσα που θυμάται ένα κουτί έξω απ’ την πόρτα. Και κάτι λουλούδια. Δεν θυμάται πολλά. Κι όταν μεγάλωσε, δεν της μιλούσαν πολύ γι’ αυτόν. Μεγάλωσε σαν μοναχοπαίδι, ενώ είχε κι άλλα πέντε αδέλφια. Ήταν όμως ξενιτεμένα και αναγκαστικά μεγάλωνε χωρίς αυτά. Ήταν αυτή και η μάννα της. Η μάννα της κι αυτή. Πολύτεκνη οικογένεια, αλλά δυο τους.

Μεγαλώνοντας έβλεπε τ’ άλλα γειτονόπουλα κι αργότερα τις φίλες της και συμμαθήτριές της που είχαν όλες τους έναν μπαμπά, μα της φαίνονταν αυστηροί και απλησίαστοι και βολεύτηκε στην ιδέα ότι εκείνη δεν έχει. Δεν της έλλειψε, ειδικά στην εφηβεία που όλα τα παιδιά θέλουν την ελευθερία τους κι ένας μπαμπάς θα έλεγε: «Όχι στη βόλτα, όχι στο σινεμά, όχι στο πάρτι». Πολλά κενά είχε η δικιά μου και απ’ τ’ αδέλφια, μια και ήταν όλα μεγαλύτερα και τα έβλεπε συνήθως τα καλοκαίρια, αλλά κυρίως είχε το μεγάλο κενό του πατέρα, γι’ αυτό ήθελε πραγματικά να μείνει κοντά της ο πεθερός της.

Παλιότερα είχε γράψει ένα άρθρο στην εφημερίδα Θεσσαλία για την απουσία του πατέρα στη ζωή της:

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Εδώ και χρόνια άκουγα τους άντρες να παραπονιούνται: «Όλα για τις γυναίκες γίνονται», έλεγαν. Παραπονιόνταν, αλλά ποιος να τους ακούσει; Τι να τους πει κανείς και τι να κάνει; Τι να τους πω και τι να κάνω, ειδικά εγώ που λάτρεψα τη Μάννα, ενώ δεν γνώρισα πατέρα;

Αυτές τις μέρες έμαθα ότι στις 21 Ιουνίου είναι η γιορτή του πατέρα. Κάποιοι άλλοι είπαν ότι είναι στις 16. Όποτε και να είναι, δεν έχει τόση σημασία η ημερομηνία όσο έχει ότι το άξιζαν. Είναι η γιορτή που τους χρωστούσαμε, είναι κάτι που το δικαιούνταν, είναι κάτι που εγώ το χάρηκα πολύ. Από τη στιγμή που το έμαθα με βασάνισε η σκέψη τι θα μπορούσα να πω εγώ για τον πατέρα. Είδα ότι οι εμπειρίες μου ήταν μηδέν. Στη μνήμη μου μόνο μια θολή εικόνα του τελευταίου αποχαιρετισμού, σε ηλικία τεσσάρων χρόνων και τίποτ’ άλλο. Από κει και πέρα μια μεγεθυμένη φωτογραφία στην κορνίζα και τίποτ’ άλλο. Σ’ αυτή τη φωτογραφία, όταν ήμουνα μικρή, μίλησα πολλές φορές, μα απάντηση δεν πήρα. Μεγαλώνοντας έμαθα ότι δεν μιλούν οι φωτογραφίες, όπως έμαθα ακόμα ότι οι φωτογραφίες δεν αισθάνονται, δεν αγαπούν, δεν αγκαλιάζουν, δεν συμβουλεύουν. Μεγαλώνοντας ακόμα πιο πολύ εντόπισα μόνη μου ότι απ’ το λεξιλόγιό μου έλειπε η λέξη «πατέρας». Όταν μάλιστα παντρεύτηκα και έπρεπε να αποκαλώ τον πεθερό μου «πατέρα», είχα μεγάλο πρόβλημα. Αυτή η λέξη ηχούσε παράξενα στ’ αυτιά μου. Δεν μου έβγαινε ποτέ εύκολα, γιατί δεν τη γνώριζα, γιατί δεν την ένιωθα. Εγώ γνώρισα μόνο τη μάννα, την οποία έβλεπα πάντα να προσπαθεί απεγνωσμένα να τα καταφέρει και στους δυο ρόλους. Στον ρόλο της μητέρας και του πατέρα.

Μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι η δική μου μάννα είχε καταφέρει το αδύνατο. Σωστή και άψογη σαν μάννα, σωστός και άψογος σαν πατέρας. Τώρα όμως που μπορώ και σκέφτομαι πιο καθαρά, κατέληξα, έστω και τόσο αργά, ότι: Όχι. Όσο κι αν προσπαθήσει μια μητέρα, δεν θα τα καταφέρει ποτέ να καλύψει το κενό που αφήνει η απουσία του πατέρα. Δεν θα τα καταφέρει, όχι γιατί δεν το θέλει ή δεν είναι άξια, αλλά γιατί δεν είναι γι’ αυτό πλασμένη. Η γυναίκα έχει τη χάρη της μητρότητας και γι’ αυτό λέγεται «μητέρα» και ο πατέρας έχει τη χάρη της πατρότητας. Η γυναίκα δεν μπορεί να είναι και άντρας, όπως και ο άντρας δεν μπορεί να είναι και γυναίκα. Η μητέρα θ’ αγκαλιάσει το παιδί της διαφορετικά απ’ τον πατέρα. Το χάδι της μητέρας θα δώσει στο παιδί την τρυφερότητα, τη θαλπωρή, τη θυσία. Το χάδι του πατέρα που δυστυχώς εγώ δεν θυμάμαι, νομίζω πως θα δώσει τη σιγουριά, τη δύναμη, το θάρρος. Νομίζω πως τα χείλη της μητέρας, υπάρχουν για να λένε: «Παιδί μου πρόσεχε!» και τα χείλη του πατέρα είναι για να λένε: «Παιδί μου προχώρα! Μη φοβάσαι!»

Νομίζω ακόμα (πάντα για δικές μου σκέψεις μιλάω), νομίζω ότι ακόμα κι αν αυτά τα χείλη κάποια στιγμή μπερδευτούν και τα λόγια αυτά ειπωθούν ανάποδα, νομίζω πως κάτι θ’ αλλάξει στις έννοιες.

Στο «προχώρα» της μάννας, θα ηχεί ο αντίλαλος του «πρόσεχε» και στο «πρόσεχε» του πατέρα θα ηχεί το «μη φοβάσαι». Γι’ αυτό πιστεύω ο Θεός έπλασε δύο ανθρώπους, τον άντρα και τη γυναίκα, για να συμπληρώνει ο ένας τον άλλον. Και γι’ αυτό έδωσε και στους δύο ξεχωριστούς ρόλους. Και τους δύο μαζί τους ονόμασε «γονείς» και τους έδωσε το χάρισμα της οικογένειας.

Οι γονείς είναι σαν μια ζυγαριά που ισορροπεί κι αν λείπει ο ένας απ’ τους δύο, τότε η ζυγαριά γέρνει προς την παρουσία, ενώ ο δείκτης δείχνει την απουσία του άλλου. Σ’ εμένα αυτή η ζυγαριά έγερνε πάντα προς τη μάννα και έδειχνε πάντα τη μεγάλη απουσία του πατέρα.

Έτσι σαν παιδί κι εγώ, μόνο γι’ αυτήν την απουσία μπορώ να μιλήσω. Και ξέρω καλά τι θα πει «απουσία». Θα πει να λείπεις. Θα πει κενό, θα πει στέρηση μιας αγάπης που τη δικαιούται κάθε παιδί.

Τώρα που για μένα οι απουσίες έγιναν δύο, αυτή η ζυγαριά ισορρόπησε και ο δείκτης δείχνει απουσία 100%.

Γι’ αυτό θα ήθελα να ευχηθώ στα παιδιά να χαίρονται τους πατεράδες τους. Να τους αγαπούν και να τους δείχνουν την αγάπη τους. Στα παιδιά που τους λείπει, ενώ τον γνώρισαν, εύχομαι να κρατήσουν ζωντανά στη μνήμη τους την ανάμνησή του και σε όσα παιδιά δεν τον γνώρισαν, εύχομαι να είναι όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη αυτή η απουσία. Εγώ σαν παιδί, θα αγαπώ και τους δύο γονείς, κι ας είναι απόντες. Δεν το ήθελαν άλλωστε. Ο θάνατος είναι φυσικό επακόλουθο της ζωής. Σαν μάνα όμως που είμαι, θα ευχαριστώ και θα παρακαλάω τον Θεό να έχει πάντα γερό τον πατέρα των παιδιών μου, για να είναι ευτυχισμένα πάνω απ’ όλα εκείνα και να μη νιώσουν ποτέ αυτή την απουσία, που εγώ ένιωσα. Θέλω τα παιδιά μου να νιώσουν, να χαρούν και να πάρουν όλα τα ψυχικά εφόδια που μπορεί να τους δώσει η αγάπη του πατέρα. Το εύχομαι αυτό, όχι μόνο για τα δικά μου τα παιδιά, αλλά και για τα παιδιά όλου του κόσμου.

«Χρόνια πολλά» λοιπόν σε όλους τους πατεράδες του κόσμου! Και σε όσους λείπουν, «Αιωνία τους η μνήμη»! Μητέρες και παιδιά ξέρουμε καλά ότι η παρουσία τους αξίζει πολύ περισσότερα από μια γιορτή.

Τότε, με αφορμή αυτό το άρθρο τής τηλεφώνησαν πολλοί πατεράδες για να τη συγχαρούν. Οι περισσότεροι ήταν χωρισμένοι και είχαν παράπονο απ’ τις γυναίκες τους, γιατί έλεγαν πως αυτές ήταν η αφορμή που τα παιδιά τους είχαν απομακρυνθεί, ακόμα και ψυχικά από κοντά τους. Κάποιοι της πρότειναν να γράφει άρθρα για την οικογένεια πιο συχνά και ένας χωρισμένος πατέρας (που ήταν γιατρός και είχε μεγαλώσει μόνος του τον γιο του, τον είχε σπουδάσει και ήταν πολύ υπερήφανος για τον εαυτό του), της είπε ότι «είναι χρέος της να γράψει ένα βιβλίο και για τον πατέρα!»

«Εγώ, τι να γράψω για τον πατέρα; Δεν έχω εικόνες. Αποκλείεται!» του είπε η δικιά μου. «Γράψε για τα κενά σου τότε!» της πρότεινε εκείνος και η δικιά μου γέλασε.

«Σιγά μην πάρω το σόι στη σειρά και γράφω για όλους βιβλία!», του είπε και ξέχασε τελείως αυτό το θέμα. Άλλωστε η δικιά μου μπορεί να τη λένε «συγγραφέα», αλλά είναι από άλλη πάστα. Γράφει μόνο όταν την πνίγει κάτι και ποτέ «για να» γράψει. Έχει τόσα άλλα χόμπι, μακάρι να είχε περισσότερο ελεύθερο χρόνο και έχει πράγματα να κάνει αυτή!

Ναι… Τη βόλεψε πολύ η μάννα της που ήταν και τα δυο. Και βολική και «Μην αργήσεις!»

Η μάννα της. Πόσο της έλλειψε όταν Έφυγε! Αν έκλαψε τότε! Χρόνια ολόκληρα. Μέχρι και βιβλία έγραψε για κείνη. Ήταν χορτάτη και γεμάτη όμως απ’ την αγάπη της μάννας.

Έπειτα, είχε και την Άλλη μάνα, του άντρα της. Εκείνη βέβαια δεν την ήθελε για νύφη, γιατί ήταν φτωχιά, και δεν την αγάπησε όπως θα ήθελε η δικιά μου, αλλά μετά τις δύο εγχειρήσεις στα πόδια της, όταν είδε πόσο της στάθηκε στο Νοσοκομείο, άρχισε να λιώνει μέσα της εκείνος ο πάγος. Μετά, με αφορμή το σαλόνι, την έβαλε πάλι στην κατάψυξη… μέχρι που αρρώστησε. Μετά, έβγαλε την πρίζα του ψυγείου και η απόψυξη έγινε αστραπιαία.

«Μ’ αγαπάς κι εμένα, μαμά;» τη ρώτησε η δικιά μου κλαίγοντας.

«Σ’ αγαπάω και πολύ», της είπε πονώντας εκείνη.

«Άργησες, μαμά, πολύ. Γιατί;»

«Σ’ αγαπούσα…»

Μέχρι που της είπε εκείνο το: «Σ’ ευχαριστώ για όλα!» κι Έφυγε.

Και το σαλόνι έμεινε…

Όπως και ο παππούς. Ο μπαμπάς και πατέρας του άντρα της, που τώρα ήταν μόνος του και δεν είχε να φάει. Πεινούσε. Πόσο τη σκότωνε αυτό; Πόσο; Ντρεπόταν. Να μην είναι εκεί κοντά του, να του ζεστάνει το φαί, να του δώσει τα χάπια του, να τον σκεπάσει τη νύχτα, να τον φιλήσει στο μέτωπο και να του πει: «Καληνύχτα και όνειρα γλυκά!» Να του δώσει τη στοργή που δεν έδωσε ποτέ στον δικό της πατέρα. Να πάρει απ’ αυτόν εικόνες, στιγμές και αγάπη, ώστε να γεμίσει μέσα εκείνη η μεγάλη τρύπα που έχει αφήσει σχεδόν εκ γενετής, εκείνο το κομμάτι που ανήκει δικαιωματικά στον κάθε πατέρα.

Γιατί δεν έρχεται να μείνει κοντά τους; Γιατί της στερεί τη χαρά ότι προσφέρει, και συνάμα να γεμίσει την ψυχή της; Γιατί να είναι τόσο στριμωγμένη οικονομικά και να πρέπει να δουλεύει και να μην μπορεί να μένει κοντά του ή τουλάχιστον να μπορεί να τον βλέπει κάθε μέρα;

Ντρέπεται. Αυτό είναι. Η δικιά μου ντρέπεται και συνάμα πονάει. Γι’ αυτό δεν τη νοιάζει πια η διακόσμηση του δικού της σπιτιού. Αυτό το δωμάτιο ξεκίνησε να το ετοιμάζει για τον πατέρα, κι εκείνος δεν έρχεται. Δεν θέλει να φύγει από κει. Συνάμα πεινάει. Δεν του έφτασε ή δεν του άρεσε το φαί που του έστειλε χθες; Μα είχε στείλει τέσσερα κατσαρόλια. Φακές, παστίτσιο, κοτόπουλο σούπα και πατατοσαλάτα.

Θεέ μου, πόσο πονάει; Θεέ μου, πόσο πεινάει ο παππούς; Κι από τι; Από φαΐ ή από αγάπη; Η δικιά μου του στέλνει φαΐ τυλιγμένο μ’ αγάπη. Μα αυτή δεν του φτάνει. Η δικιά μου ξέρει πως θα χορτάσει μόνο αν δει αγαπημένα τα παιδιά του. Μόνο τότε δεν θα ξαναπεινάσει. Όμως, η δικιά μου δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό. Γι’ αυτό στεναχωριέται. Γι’ αυτό είναι έτσι. Γι’ αυτό δεν νοιάζεται πια ούτε για μένα.

Ποιος ξέρει για πόσο θα μείνω εδώ…

Ποιος ξέρει;

"Λάλησαν" οι Βολιώτικες εφημερίδες

2011-05-23T00:24:00.006+03:00

Κρατάω αυτή την ανάρτηση, για να σκανάρω με την πρώτη ευκαιρία τις κριτικές των εφημερίδων της Κυριακής, για την εκδήλωση του Πέτρου Κυπριωτέλη και γενικά για όλες τις εκδηλώσεις.
Σήμερα "λάλησαν" οι εφημερίδες του Βόλου και το χάρηκα πολύ για την χαρά που πήραν και οι ίδιοι και γιατί, δεν απέχουν πολύ κι απ' τις δικές μου σκέψεις. Άρα, είμαι μέσα στο θέμα, όσο βιαστικά κι αν τα παρουσίασα όλα!
Κι έπειτα, δεν είμαι και δημοσιογράφος!
Εθελόντρια του "καλού", είμαι και χάρις στην πρωτοβουλία και την ιδέα του Βασίλη Μητσάκη και όλων των συντελεστών, απολαύσαμε και μάθαμε, τόσα "ΚΑΛΑ!"

0:51 ξημερώματα Τρίτης

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ και ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΝΤΙΔΗΣ

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ και ΜΑΙΡΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΘΕΣΣΑΛΙΑ και ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ

ΘΕΣΣΑΛΙΑ και ΤΑΚΗΣ ΠΑΝΤΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

Παράδειγμα προς μίμηση

2011-05-22T02:48:00.009+03:00

Στον Πέτρο Κυπριωτέλη ήταν αφιερωμένη η τελευταία Καλλιτεχνική – Λογοτεχνική βραδιά που διοργάνωσε η Λέσχη Βόλου, με τίτλο «…με μουσικές εξαίσιες με φωνές…»

Αν και πολλά τα εμπόδια, κατάφερα να πάω. Δεν υπήρχε περίπτωση να έλλειπα απ’ την βραδιά του, απ’ την γιορτή του και την χαρά του!

Γιατί τελικά, «γιορτή του» ήταν και το «κέρασμα» ήταν απ’ τους φίλους του, αποκλειστικά για κείνον. Και για μας το κοινό, φυσικά, μα κι εμείς, «κέρασμα» για κείνον ήμασταν, όπως και το έργο του και η ζωή του ήταν "κέρασμα" για μας!

Την άξιζε ο Πέτρος αυτή την βραδιά, γι’ αυτό ήμασταν όλοι μας κοντά του. Θέλαμε να του σφίξουμε το χέρι, να τον συγχαρούμε για όλα όσα προσέφερε μέσω της πέννας του, της τσέπης του, και της ψυχής του, από αγάπη στην πατρίδα του και στα γράμματα, γενικότερα.

Ο Πέτρος ήταν και παραμένει ένας άνθρωπος απλός, χαμηλών τόνων, ευαίσθητος, σεμνός, ταπεινός, μεγαλόψυχος και δοτικός στην πατρίδα και στους φίλους του. Τίποτα δεν τον άλλαξε και δεν τον απομάκρυνε απ’ τον αρχικό του στόχο που δεν ήταν άλλος απ’ το να χορτάσει τον κόσμο με ιδανικά. Γι’ αυτό, έγραφε. Κατάλαβε πολύ νωρίς πως το πνεύμα χορταίνει τον άνθρωπο, περισσότερο από κάθε τι.

Παιδί ήταν ακόμα, όταν αποφάσισε μαζί με τους φίλους του να συμμετέχει κι αυτός με ένα ποίημά του σ’ έναν Λογοτεχνικό διαγωνισμό που οργάνωσε ο τότε Δήμαρχος Βόλου, το 1956 ο κ. Κλαψόπουλος.

Κι επειδή ο σοφός λαός ξέρει τι λέει: «Πες μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι;» η παρέα των φίλων, σχεδόν όλη, βραβεύτηκε, τότε!

Οι «ανήσυχοι» -τότε και τώρα- φίλοι, ήταν:

Παυσανίας Γκάλιος

Μιχάλης Μπάστας

Βασίλης Μητσάκης

Πέτρος Κυπριωτέλης

Κώστας Λιάπης

Πέρασαν 55 ολόκληρα χρόνια από τότε, κι όμως, αυτή η φιλία δεν χάλασε! Μπορεί να τους χώρισε η ζωή, το επάγγελμα, η απόσταση, μα η αλυσίδα που τους κρατούσε ενωμένους ήταν από ατσάλι και δεν έσπασε. Το δε πνεύμα τους, δεν έπαψαν ποτέ να το ταΐζουν, όπως και στην πέννα τους δεν ξέχναγαν να βάλουν μελάνι και δεν σταμάτησε κανένας τους ποτέ, να γράφει.

Ο Παυσανίας Γκάλιος έκανε οικογένεια, πέρασε δύσκολη ζωή, με εξορίες κ.λ.π.,τα ποιήματά του όμως, θα τα ζήλευε και ο πιο διάσημος ποιητής!

Ο Μιχάλης Μπάστας έγινε ένας απ’ τους καλύτερους δικηγόρους, λένε πως στον ποιητικό του λόγο οφείλει τις τόσες επιτυχίες, έγραφε σε χαρτάκια ποιήματα της στιγμής, κάποια έχανε, κάποια τα κρατούσαν οι φίλοι του, μαζεύτηκαν πολλά κι έτσι, πάλι με παρότρυνση των φίλων του, έγιναν βιβλίο.

Ο Βασίλης Μητσάκης έγινε ηθοποιός και συγγραφέας. Μαζί με την σύντροφό του Αμαλία Γκιζά, ασχολήθηκαν με το θέατρο, το τραγούδι και επίσης ο Βασίλης έγραψε θεατρικά και μυθιστορήματα.

Ο Κώστας Λιάπης έγινε δάσκαλος και συγγραφέας λαογράφος. Επιμελείται Βολιώτικα περιοδικά (Βίγλα-Πλώρη, Μαγνησία) και δίνει τα φώτα του με κριτικές του, σε όλους τους νεότερους συγγραφείς.

Ο Πέτρος Κυπριωτέλης έγινε δημοσιογράφος απ’ τους καλούς, και δεν δίστασε να κάνει και τον δικό του εκδοτικό οίκο, την Πύλη, ώστε να στεγάσει όσο ποιο πολύ πνεύμα μπορούσε. Εξέδωσε 30 βιβλία, απ’ τα οποία τα 14 ήταν από συγγραφείς του Βόλου, ανάμεσά τους και βιβλία του Κώστα Λιάπη και του Βασίλη Μητσάκη. Των φίλων του!

Αυτό είναι που λένε: «Είναι ρόδα και γυρίζει…»

Ο Πέτρος Κυπριωτέλης κάποτε έδωσε χαρά στους φίλους του, εκείνοι δεν ξέχασαν και προχθές του την ανταπέδωσαν με ένα αφιέρωμα σ’ εκείνον!

Ο Πέτρος, δεν στήριξε μόνο Βολιώτες συγγραφείς, αλλά και ολόκληρο το Πήλιο! Αργότερα εξέδωσε το περιοδικό «Τσαγκαράδα» η πράσινη θάλασσα που ταξίδεψε ως το εξωτερικό και έφερε τουρίστες, όχι μόνο στην πατρίδα του, αλλά και στην δική μου και σε όλο το Πήλιο.

Ναι, είναι αλήθεια! Ο Πέτρος αγάπησε πολύ το Πήλιο, γι’ αυτό και τόλμησε και χρησιμοποίησε ολόκληρο βουνό, για ψευδώνυμο του! «Πέτρος Πήλιος» υπέγραφε, γιατί ήξερε πως είχε εκ γενετής υπογραφή μέσα του, που, ποτέ δε θα το πρόδιδε!

Τον θαύμασα τον Πέτρο πολύ και τον ζήλεψα. Του το έγραψα μάλιστα, τότε, μόλις έφτασε στα χέρια μου το περιοδικό της Τσαγκαράδας. Κι εκείνος, κατάλαβε την «ζήλεια μου», ήξερε από πια αγάπη προερχόταν, και από τότε, με έκανε φίλη του!

Χάρηκα και συγκινήθηκα πολύ προχθές, στην εκδήλωση. Πολλές οι αιτίες και οι αφορμές.

Δεν θα πω για τον τόσο ζεστό χώρο της Λέσχης, ούτε για την τόσο φιλόξενη Πρόεδρο την Μαρία Γαλανού, δεν θα πω για τον Γιώργο Φουντούλη που νομίζω πως τους ήχους τους έβγαζε απ’ την ψυχή του και όχι απ’ την κιθάρα του, ούτε για τους ηθοποιούς Βασίλη Μητσάκη και Αμαλία Γκιζά που απήγγειλαν και τραγούδησαν μοναδικά τα λόγια του ή και τα τραγούδια που επέλεξαν για να «δέσουν» αυτή την βραδιά. Δεν θα πω για τα συγκινητικότατα λόγια που έγραψε και διάβασε ο Κώστας Λιάπης, ούτε για την λεπτομερή κριτική του κυρίου Αναγνωστόπουλου που δυστυχώς έλλειπε και διάβασε επάξια ο Κώστας Λιάπης.

Θα πω για σκηνές που με συγκίνησαν, πέρα απ’ το έργο, πέρα απ’ τα βραβεία, πέρα απ’ τις εξαίσιες μουσικές και φωνές, κι αυτές είναι:

Το πάθος του Βασίλη Μητσάκη να απαγγέλει λέξεις του φίλου του! Τον είχε τόσο ψηλά, όσο ψηλά έχουμε όλοι μας μεγάλους ποιητές! (Το ίδιο πάθος είχε και στις προηγούμενες εκδηλώσεις)

Αυτό θα πει αληθινή φιλία και σεβασμός στα λόγια του φίλου.

Τα λόγια του Κώστα Λιάπη, η αγάπη και ο σεβασμός και του ίδιου, για τον φίλο του Πέτρο, αλλά, και για τον άλλο τον φίλο του, τον Βασίλη!

Τον Πέτρο, να ρουφάει στιγμές, βλέμματα, κινήσεις τους, ανάσες τους, λόγια τους και στο μυαλό του να μπερδεύονται οι ηλικίες. Το τότε… με το τώρα.

Και συνάμα, να τους θαυμάζει και τους ίδιους!

Η σιγή.

Το χειροκρότημα.

Η βαρύτητα που απλώθηκε γύρω με το βραβευμένο ποίημα του Πέτρου, «Αποχαιρετισμός» που απήγγειλε απ’ έξω ο Βασίλης με τόση συγκίνηση που την μετέδωσε στο κοινό και μουγγαθήκαμε όλοι!

Η θεατρική ανατροπή μετά του Βασίλη, που κάλεσε στο βήμα τον Πέτρο, να μας αποχαιρετήσει εκ νέου…

Εκεί, χάρις στο χιούμορ του Πέτρου, ανακουφιστήκαμε, γιατί η ζωή συνεχίζεται, όπως και τα όνειρα και οι ελπίδες!

«Τα καλύτερά μου ποιήματα τα έγραψα στον στρατό» είπε ο Πέτρος, κι αν το ήξερα αυτό τότε, θα έμενα μόνιμος!

Γελάσαμε.

Αυτό ήθελε!

Ήξερε πως μας είχε πέσει βαρύς ο «Αποχαιρετισμός!» Ίσως, γιατί οι αποχαιρετισμοί δεν είναι εύκολη υπόθεση…

Ε, μετά, ήταν να κλαις και να γελάς μαζί! Ξεδίπλωσε μια κιτρινισμένη εφημερίδα απ’ την πολυκαιρία, χώθηκε πίσω απ’ αυτήν και διάβαζε τις τότε προβλέψεις του για τον Κώστα Λιάπη! Προέβλεπε ότι θα γινόταν πολύ καλός δημοσιογράφος, αλλά έπεσε πολύ έξω. Έκανε χιούμορ και ο ίδιος, μα εγώ έβλεπα να διαβάζει ο ίδιος τι έγραφε στα νιάτα του, να κρατάει μεγάλες σελίδες της Θεσσαλίας, κιτρινισμένες μεν, μα μαρτυρούσαν πως τις είχε κοντά του όλα αυτά τα χρόνια….

Η σκηνή! Τυλιγμένος ολόκληρος με ότι αγάπησε και πάλεψε γι’ αυτό, μια ειλικρινή δημοσιογραφία, μια ολόκληρη ζωή!

Εκεί νομίζω, αν και γελούσε, μέσα του, το παιδί Πέτρος Πήλιος, έκλαιγε….

Από χαρά, από συγκίνηση, μπορεί και από παράπονο…

Μετά από 55 ολόκληρα χρόνια οι φίλοι του τον δικαίωσαν, κάνοντας αυτή την εκδήλωση προς τιμήν του. Αυτή ήταν η πληρωμή του και το κέρδος του.

Μήπως όμως, θα έπρεπε να δικαιωθεί λίγο νωρίτερα και από κάποιους άλλους;

Ωστόσο, επειδή πήρα φόρα απόψε, το δίδαγμα που έβγαλα απ’ αυτές τις εκδηλώσεις είναι πως, ποτέ δεν πρέπει να απογοητεύεσαι. Αν αφήνεις πίσω σου έργο, κάποτε θα δικαιωθείς, είτε από φίλους, είτε από εχθρούς! Γι’ αυτό, δουλειά και έργο! Όχι έργο μόνο για προβολείς και κέρδη. Τέτοια δεν είχαν στην παρέα των φίλων. Έργο που να δίνει ζωή, ακόμα κι αν σου στερεί και την ίδια σου τη ζωή, ή το ψωμί… τέτοια μας λείπουν.

Ο Πέτρος διέθεσε για την πατρίδα του, όλη του την περιουσία και την συνταξή του. Ίσως και την ζωή του. Εμείς, …τουλάχιστον ας τον χειροκροτήσουμε!

Κι όχι μόνο αυτόν! Όλη την παρέα των φίλων, γιατί ξεφεύγει απ’ την κλίκα των συμφερόντων. Η φιλία τους και το πνεύμα τους δοκιμάστηκε τόσα χρόνια, όπως και το ήθος τους και η προσωπικότητά τους.

Πάντα ταπεινοί κι αγαπημένοι.

Ναι, αυτά και άλλα με συγκίνησαν, τα θαύμασα και τα ζήλεψα με την καλή την έννοια.

Θα ‘θελα να είχα κι εγώ τέτοιους φίλους! Που θα τους είχα για πάντα ψηλά, κι εκείνοι το ίδιο! Που θα είχαμε τα ίδια ενδιαφέροντα, που θα τους θαύμαζα και θα με θαύμαζαν, που θα τους έδινα χαρές και θα μου έδιναν!

Λένε, πως η φιλία είναι δύσκολη στις γυναίκες.

Λένε, πως δεν υπάρχει στην εποχή μας.

Λένε, πως δεν έχει ιδανικά και αξίες η εποχή μας, όπως λένε και πως δεν υπάρχουν ταλέντα.

Λένε πολλά και ίσως έτσι είναι και λυπάμαι πολύ.

Θα ήθελα να είχα την ηλικία των φίλων, να είμαι στην παρέα τους, από τότε, κι ας ήμουνα τώρα γιαγιά!

Να μην σας ζαλίσω περισσότερο.

Φωτογραφίες και βιντεάκια απ’ την εκδήλωση, εδώ:

Αν μου έλειψε κάτι απ’ αυτά τα αφιερώματα, ήταν που ήταν μόνο 4! Το ένα δικαιωματικά ανήκε στον Παπαδιαμάντη, μα μου λείπει απ’ το κάδρο των φίλων, κομμάτια παζλ των έργων, του Κώστα Λιάπη, του Βασίλη Μητσάκη, ακόμα και της Αμαλίας Γκιζά, γιατί εκτός του ότι και η ίδια έχει πίσω της έργο, είναι και ο συνδετικός κρίκος μιας δυνατής φιλίας αντρών, συν του ότι με την φωνή της ανέδειξε το έργο τους. Αυτό και μόνο την κάνει ξεχωριστή γυναίκα, πέρα κι από πολύ καλή καλλιτέχνιδα! (Συνήθως, λένε, οι γυναίκες χαλάνε τις φιλίες των αντρών…)

Μήπως η Λέσχη και η υπόλοιπη παρέα τελικά, μας ολοκληρώσουν αυτό το ξεχωριστό και πολύτιμο κάδρο, κάνοντας κι άλλες τέτοιες βραδιές;

Θα δείξει!

Το εύχομαι και θα το ‘θελα πολύ!

Και για τον Κύριο Αναγνωστόπουλο!

Και για τον Κύριο Φουντούλη!

Για όλους όσους έχουν κάνει έργο και αξίζουν μια ηθική δικαίωση που θα τους δώσει χαρά και δύναμη να μην καταθέσουν τα όπλα και τα ταλέντα τους!

55 χρόνια μετά;

Πώς τα μετράνε αλήθεια τα χρόνια;

Όλες οι εκδηλώσεις της Λέσχης, εδώ:

Υγ. Κι επειδή εκτός από πνεύμα και τάλαντον, αυτές οι εκδηλώσεις ευωδίαζαν και ειλικρινή φιλία, δένει κι αυτή η ανάρτηση:

Υγ.௨ ώρα 4:41

Παρ' όλη την φλυαρία μου, δεν έγραψα πως εύχομαι απ' τα βάθη της ψυχής μου, να είναι γεροί αυτοί οι άνθρωποι, ευτυχισμένοι και να μας μεταδίδουν το πνεύμα τους, για πολλά πολλά χρόνια ακόμα.
Ξέχασα να γράψω και για την εφημερίδα "το Λάθως" με τα λάθη της..., για τις "μακαρίτιδες δραχμές" που είπε ο Λιάπης και την παροιμία: "Πότε με τον έναν, πότε με τον άλλον, με τον άντρα μου παιδί δεν έκανα!" θέλοντας να τονίσει πως αν και ήταν εκδότης, μόνο ένα δικό του βιβλίο εξέδωσε, "Τα Καρταλέικα"

"Άκου, ανθρωπάκο", θα 'θελα να σε διαβάσω, οπωσδήποτε, για να συγκρίνω την διαφορά των μπεστ σέλερ του τότε, με του τώρα...

Υγ. 3 Κιαν είχε τώρα την Πύλη, πόσοι Βολιώτες συγγραφείς θα βρήσκαμε μια τρυφερή στέγη;
Κρίμα, αλήθεια!

Παράθυρο στα όνειρα

2011-05-21T02:24:00.002+03:00

Κι επειδή μ' αρέσει ο τίτλος του (και συμπτωματικά χθες, έσβηνα ένα παράθυρο με άσπρο... άλλη φορά τα ντοκουμέντα μου...) σας συστήνω κι ένα νέο μπλογκ του Λάσκαρη Π. Ζαράρη (κλεμένη κι αυτή η είδηση απ' τον Σπύρο) που έχει λόγο καλό, αλλά και ...αλυσίδες!

http://parathyrostaoneira.blogspot.com/

Της φυλακής τα σίδερα, είναι και για τις "κλέφτρες", κύριε Λάσκαρη;

Πρωτότυπο

2011-05-21T02:15:00.005+03:00

Κι επειδή ο Σπύρος ανεβάζει υλικό και είναι το πρωτότυπο και όχι "της αντιγραφής", όπως τα δικά μου, σας παραπέμπω στην "πηγή"!

ΔΙΕΞΟΔΟΣ

2011-05-21T01:49:00.001+03:00

Ε, να μην αφήσω εκτός την "ΔΙΕΞΟΔΟ" Καλαμαριάς, αφού με προτίμησε!

ΔΙΕΞΟΔΟΣ

Σύλλογος ενεργών πολιτών Καλαμαριάς

Δελτίο τύπου

Δημόσιος χώρος- Ο κοινός μας χώρος

ΚΟΔΡΑ festival

Ένα ανοιξιάτικο κάλεσμα της «διεξόδου» 27 Μαΐου με 2 Ιουνίου στο πρώην στρατόπεδο ΚΟΔΡΑ, Καλαμαριά, στο κτίριο «Κοιτώνες»

Για μία βδομάδα, πολίτες, ομάδες, κινήματα, δημιουργοί, αξιοποιούν το ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ. Γιατί για μας το «ΚΟΔΡΑ» αξία ποιεί διασώζοντας τη μνήμη μας με την ιστορική του συνέχεια, από τα αποτυπώματα αρχαίων οικισμών ως τα νεώτερα μνημεία. Διασώζοντας τις αισθήσεις μας με άλλους ήχους, άλλες εικόνες, άλλες μυρωδιές. Γιατί για μας ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ αξία ποιεί παραμένοντας ΔΗΜΟΣΙΟΣ.

Πρόγραμμα δράσεων- εκδηλώσεων:

Παρασκευή 27 Μαΐου

Εγκαίνια εκθέσεων- Πάρτυ εγκαινίων

Ομαδικές εκθέσεις: ζωγραφικής, φωτογραφίας, δημιουργιών χειρός, σκίτσου.

Happening από την ομάδα «Θυμωμένοι»

Σάββατο 28 Μαΐου

Second hand bazaar διάρκεια 28 Μαΐου - 2 Ιουνίου

Κυριακή 29 Μαΐου

11.00 Ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο του πρώην στρατοπέδου με τη βοήθεια της κ. Ελένη Μανακίδου- Επίκουρη Καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ.

13.00 Κυνήγι θησαυρού.

Δευτέρα 30 Μαΐου

Εικαστικές παρεμβάσεις:

Εγκατάσταση «αδιέξοδος» στη σοφίτα των «Κοιτώνων» από τον Sotirios.

Εικαστική παρέμβαση από την SCH.EL

21.00 Αφιέρωμα-Συζήτηση- Μανόλης Αναγνωστάκης: Ποιητική και Πολιτική Πράξη

Ομιλητές: Γιώργος Κεχαγιόγλου, Καθηγητής Τμ. Φιλολογίας ΑΠΘ:

Δημήτρης Κόκκορης, Επ. Καθηγητής (εκλεγμένος) Τμ. Φιλολογίας ΑΠΘ

Μιχάλης Μπακογιάννης, Λέκτορας Τμ. Φιλολογίας ΑΠΘ

Συντονίζει: Δημοσθένης Σταμάτης, μέλος της «διεξόδου»

Τρίτη 31 Μαΐου

19.00 Παρέμβαση από την Ένωση για τα δικαιώματα των πεζών.

20.00 Συλλογικότητες στην ίδια πόλη- Συνάντηση- παρουσίαση των συλλόγων της Καλαμαριάς.

Οι σύλλογοι της Καλαμαριάς παρουσιάζουν την ιστορία τους, το έργο τους, σε μία συνάντηση γνωριμίας των ανθρώπων που ζουν, δρουν στην ίδια πόλη και ενδιαφέρονται για το παρόν και το μέλλον της. Θα ακολουθήσει συζήτηση για το κεντρικό θέμα του φεστιβάλ, το Δημόσιο Χώρο.

Τετάρτη 1 Ιουνίου

19.00-20.30 Θεατρικό-οικολογικό δρώμενο, περιβαλλοντικό παιχνίδι και συζήτηση από την Ομάδα Περιβάλλοντος της ΧΕΝ Καλαμαριάς

20.30 Εκδήλωση- Αφιέρωμα, Κώστας Αξελός: «Η Πόλη-πρόβλημα»

Ομιλητές: Ιορδάνης Στυλίδης : Επίκουρος καθηγητής του τμήματος Αρχιτεκτόνων-Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Μιχάλης Παναγιωτίδης : μέλος της «διεξόδου»

Μουσική παρέμβαση από το «Κρουστόφωνο»

Πέμπτη 2 Ιουνίου

21.00 Woyzeck, μια μουσική παράσταση δρόμου. Τμήμα Θεάτρου, Σχολή Καλών Τεχνών, Α.Π.Θ. στο δασάκι του πρώην στρατοπέδου.

Πρόκειται για παράσταση βασισμένη στη μουσική του Tom Waits για την ομώνυμη παράσταση του Robert Wilson το 2002 (εμπνευσμένη από το θεατρικό έργο Woyzeck του Georg Bϋchner).

Ώρες λειτουργίας των εκθέσεων

Σαβ.& Κυρ. 11.00-14.00 & 18.00-22.00

Καθημερινές: 18.00-22.00

Επικοινωνία:

Τηλέφωνο: 6947705491 Ελένη Παπαθεοδοσίου (υπεύθυνη συντονισμού)

e-mail: el_papateo@yahoo.com

site: diexodos2000.gr

"ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ" ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ!

2011-05-21T01:03:00.005+03:00

Εδώ και μια ώρα γιορτάζει η κόρη μου! Να την χαίρομαι, ξέρω!
Την "χαίρομαι", πιστέψ' τε με, πολύ! Παρόλο που με κατηγορεί ότι λειτουργώ ώς " κλασσική Ελληνίδα μάνα", φέτος, δεν πρόλαβα να της ετοιμάσω ένα νέο βιντεάκι. Έχω όμως, ένα παλιό... με τα πόδια της!

Έχω κι ένα μπλογκ κλειδωμένο, όκευ! Όλα καλά!

"Χρόνια Πολλά" κι ευτυχισμένα σε όλους όσους γιορτάζουν! Δικούς σας και δικούς μας, γιατί πολύ φοβάμαι, σίγουρα, κάποιους θα ξεχάσω, με τόσα που έχω φέτος στο κεφάλι μου!

Λένα μου, Ελένη μου, Ντίνο μου, Λενιώ μου και Ελένη μου, Κώστα μου (πρώτο αίμα)

Νίτσα μου, Ελένη Γκίκα, Κώστα Λιάπη, Ελεάννα, Έλενα, Κωνσταντίνε, Ντίνα μου, Κώστα , Κώστα ηλεκρολόγε, Κώστα σιδερά, Λενάκι, φιλιά και πολλές πολλές ευχές! Ότι ποθείτε!

Υγεία, πρώτ' απ' όλα!
Κωστή, πελάτες μου, και όλοι όσοι γιορτάζουν!

Απλό σχόλιο

2011-05-20T16:20:00.003+03:00

Έχω πολλές εκρεμότητες σ' αυτό το μπλογκ και όχι μόνο!
Παιδιά, δώσ ' τε μου χρόνο, πλιζ!
Η κάθε μέρα κουβαλάει στιγμές και γεγονότα, ευχάριστα και δυσάρεστα. Ο χρόνος μ' αναγκάζει να μην προλαβαίνω να γράψω όσα θέλω και όπου θέλω.
Παρευρέθηκα σε δυο εκδηλώσεις που με συγκλόνισαν, στεναχωρέθηκα που δεν μπόρεσα να πάω στην γιορτή του Μουσείου ΚΕ. ΜΕ.ΒΟ. να δω την Κάρλα και τους πελαργούς μου, πάνω που πήρα και το "παράσημο"! (Αχ! ρε Πρόεδρε!)
μια ανακατοσούρα και αλλαγή πάει να γίνει στη ζωή μου, όλο και το παλεύω, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν μ' έχει συγκλονίσει η δολοφονία και η ληστεία μιας μοναχικής γυναίκας στον Άι - Γιώργη του Άνω Βόλου!
Με τρομάζει ο κόσμος που ζω. Ανησυχώ. Προβληματίζομαι. Χαίρομαι που ο κόσμος του βιβλίου μας "ελευθερώνει", αλλά... δεν ξέρω αν φτάνει μόνο αυτό!
Τα λέμε, όμως, άλλη στιγμή, γιατί πήγε 4και30!

Αφιέρωμα στον ποιητή ΠΑΒΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

2011-05-19T14:59:00.008+03:00

Όσο περνούσε η ώρα... αργοπέθαινα στο μαγαζί. "Έχασα πέντε λεπτά" έλεγα από μέσα μου. "Έχασα μισή ώρα", σκέφτηκα την τελευταία φορά και τότε, τ' αποφάσισα. "Παιδιά, εγώ θα κλείσω! Έχετε και οι τρεις μηχανάκια. Θα με πετάξει ένας σας, ως την Παλιά Ηλεκτρική να προλάβω κάτι;" τους ρώτησα.
Με κοίταζαν...
"Δηλαδή, δε θα γυρίσεις;" είπε ο Νικολάκης κατσουφιασμένος που δεν είχε πιεί ακόμα το κρασί του.
"Όχι, Νικολάκη μου, δε θα γυρίσω! Θα το πιείς αύριο το υπόλοιπο!"
Του την έσπασα. Το ξέρω, αλλά... αργοπέθαινα στην ιδέα ότι θα χάσω αυτή την παράσταση και δεν θα καμαρώσω κάποια γνωστά μου παιδιά.

Τελικά, με έτρεξε ο μεγάλος Νίκος.
Ότι πρόλαβα ήταν αρκετό για ανάσες...

Θερμά "Συγχαρητήρια" σε όλους τους συντελεστές!
Λίγα παραπάνω στον Σπύρο Μακρυγιάννη και στον Ευάγγελο Κάβουρα, θα μου επιτρέψετε!

Αφιέρωμα στον ΠΑΒΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ, ΔΙΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΣ
Επιμέλεια - Επεξεργασία Κειμένου: Ειρήνη Σκουλή
Σκηνοθετική επιμέλεια: Ευάγγελος Κάβουρας

Συμμετέχουν:
Κυριάκος Κυτούδης: Πάβλο Νερούδα
Κατερίνα Σκλαβούνου: Δημοσιογράφος
Ευάγγελος Κάβουρας: Πάβλο σε νεαρή ηλικία- απαγγελίες
Σπύρος Μακρυγιάννης: Πάβλο σε μέση ηλικία - απαγγελίες
Ειρήνη Σκουλή: Μούσα -απαγγελίες
Μουσικοί: Νεκταρία Παπαδημητρίου (πιάνο)
Στάθης Καραδημητρίου (ακορντεόν- πλήκτρα)

Τραγούδι: Ράνια Σταματίου - Ιολδάση (σοπράνο)
jorgeMoya Haro
Χορογραφία: Βάσω Τηλιοπούλου
Χορεύουν: Βάσω Τηλιοπούλου και η ομάδα των χορευτών της σχολής Chorus-Line
Επιμέλεια βίντεο: Γιάννης Α. Κωστής
Σχεδιασμός φωτισμού: Βλάσης Σκουλής
Επιμέλεια σκηνικού: Δήμητρα Σκουφογιάννη
Γενική επιμέλεια - Οργάνωση: Μαρία Arfe' - Καρινάκη
Κατηγορία:

Πρόσωπα και ιστολόγια
Ετικέτες:

* ΠΟΙΗΣΗ

Αργοπεθαίνει [Pablo Neruda]

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο
και τα διαλυτικά σημεία στο "ι"
αντί ενός συνόλου συγκινήσεων
που κάνουν να λάμπουν τα μάτια,
που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα
για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του
να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του
ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Φώτο κολάζ

2011-05-19T02:00:00.006+03:00

Φώτο αλλιώς

2011-05-19T01:11:00.009+03:00

Όχι, δεν βιάζομαι να γράψω, αν και είμαι του "εν βρασμώ"...

Τον Πέτρο Κυπριωτέλη τον ξέρω χρόνια, ποτέ δεν "κρύωσε" η εκτίμησή μου και ο θαυμασμός μου για κείνον, οπότε... αφού δουλεύει καλά ο Πικάσα μου και λόγω της ώρας, θα "παίξω" με τις φωτογραφίες όλων!

Φωτογραφίες από την εκδήλωση

2011-05-19T00:14:00.013+03:00

Ο ("τρανός" για μένα) ηθοποιός και συγγραφέας Βασίλης Μητσάκης.

Ο λαογράφος συγγραφέας (και "μεγάλος δάσκαλος" για μένα), Κώστας Λιάπης.

Η Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού καλωσορίζει το κοινό και ευχαριστεί τους συντελεστές της εκδήλωσης.

Ο Γιώργος Φουντούλης που "μιλάει" με την φωνή της κιθάρας του και κόβονται ανάσες...

Ο ηθοποιός και συγγραφέας Βασίλης Μητσάκης

Η ηθοποιός (και για μένα μεγάλη τραγουδίστρια), Αμαλία Γκιζά

Ο τιμώμενος Πέτρος Κυπριωτέλης μας κάνει και γελάμε...

ή σκηνή!!! Ο Πέτρος Πήλιος μας συγκινεί κρατώντας στα χέρια του μια "σαρακοφαγωμένη φυλλάδα" της ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ που προέβλεπε τότε... ο ίδιος, το λαμπρό μέλλον του Κώστα Λιάπη, ως δημοσιογράφο! Ευτυχώς, έπεσε έξω!

Η Πρόεδρος Μαρία Γαλανού ευχαριστεί κοινό και συντελεστές των εκδηλώσεων "... με μουσικές εξαίσιες με φωνές..." και τονίζει πως η πόρτα της Λέσχης είναι ανοιχτή για όλον τον κόσμο!

(Περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση.)

Βιντεάκια από την εκδήλωση

2011-05-17T22:59:00.005+03:00

Ενθύμια

Ότι μπόρεσε να "κρατήσει" η φτηνή η μηχανούλα μου και το πονεμένο μου χεράκι...

Κεφάλαιο - Πέτρος Κυπριωτέλης

2011-05-17T22:02:00.009+03:00

Όλα έγιναν όπως έγραφεστο πρόγραμμα ο ηθοποιός κ. Βασίλης Μητσάκης, με μόνη εξαίρεση ότι αυτή την φορά δεν μπόρεσε να παρευρεθεί ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Βασίλης Αναγνωστόπουλος. Τα μελετημένα λόγια του όμως, τα διάβασε ο λαογράφος συγγραφέας κύριος Κώστας Λιάπης.

Αυτά έγραψε σήμερα η ΘΕΣΣΑΛΙΑ.
(Τα δικά μου... ΠΡΟΣΕΧΩΣ!)

ΚΑΛΛΙΠΟΛΕΩΣ 29

2011-05-17T01:33:00.004+03:00

ΚΑΛΛΙΠΟΛΕΩΣ 29

Γεωργία Καρακατσοπούλου - Χαϊδούλη

Για το βιβλίο της κυρίας Γεωργίας είχα μιλήσει κι εδώ, όταν είχα αρχίσει ήδη να το διαβάζω.
Με είχε συγκλονίσει απ' την αρχή.
Το ίδιο έγινε και στο τέλος.

Είχα πει πως θα επέλεγα τις στιγμές που θα διάβαζα το υπόλοιπο. Το προσπάθησα, αλλά τελικά, μάλλον το ίδιο επέλεγε της στιγμές ανάγνωσης από μένα, σε συνδυασμό με πολύ δύσκολες συναισθηματικά στιγμές που πέρασα την προηγούμενη βδομάδα στο χωριό μου.

Θα το θυμάμαι αυτό το βιβλίο, για πολλούς λόγους. Πρώτ' απ' όλα ένιωσα ότι διάβασα πολλά βιβλία μαζί κι ότι γέμισε το μυαλό μου εικόνες, γνώσεις, ιστορίες, πολλών ανθρώπων. Τελικά, δεν ξέρω πως τα κατάφερε η κυρία Γεωργία μέσα σε τόσο λίγες σελίδες, να δώσει τόσες πολλές εικόνες, χρώματα και μυρουδιές, όπως και η ίδια γράφει. Μα αυτό είναι ταλέντο! Να λες λίγα και να εννοείς πολλά!

Σημείωσα τόσα θέματα, θα χανόμουνα αν ξεκίναγα την ανάπτυξή τους!
Η κυρία Γεωργία μέσω του βιβλίου της, μου έμαθε πράγματα, μου θύμησε καταστάσεις, λέξεις, πρόσωπα, τί να λέμε;
Έμαθα τόσα για την ζωή της, σα να την ξέρω χρόνια, πια!

Τελικά, στα αυτοβιογραφικά βιβλία δεν χωράει ο τίτλος "ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ!"
Λέμε:

"Μπράβο κυρία Γεωργία που ήσουνα μια ηρωίδα της ζωής!" Τίποτ' άλλο!

(... γιατί τελικά... διαβάζοντας για τη ζωή ενός συγγραφέα, κινδυνεύουμε αυτή να κρίνουμε!)

Πάντα με το χαμόγελο, την υπομονή και την επιμονή, ΕΣΥ νίκησες την ζωή!
Σε θαυμάζω, μ' αρέσει η γραφή σου, η ευαισθησία σου και ο αυτοσαρκασμός σου στην ίδια τη ζωή σου, σου εύχομαι τα "ΚΑΛΥΤΕΡΑ" στο μέλλον και ΝΑΙ, θα ήθελα πολύ να "διαβάσω", ότι άλλο δεν "χώρεσε" σ' αυτές τις σελίδες του βιβλίου, που αφορούν την ζωή σου και τις σκέψεις σου!

Η ζωή σου θα μπορούσε να γίνει όχι μόνο πολλά βιβλία, αλλά και ταινία ή καλύτερα, πολλές ταινίες!Έχει τόσο περιπέτεια και ποικιλία που θα ενδιέφερε όλους τους σκηνοθέτες ποιότητας, γιατί αυτή είχε σαν βάση η ζωή σου!

Από μένα, προς το παρόν, ένα νέο βιντεάκι... με ενωμένες τις στιγμές μας και περισσότερα από κοντά, με την πρώτη ευκαιρία.

Αφιέρωμα στον Πέτρο Κυπριωτέλη

2011-05-15T22:22:00.003+03:00

ΘΕΣΣΑΛΙΑ

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Αφιέρωμα στον Πέτρο Κυπριωτέλη

και μια ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ από μένα

2011-05-15T02:12:00.002+03:00

σε μια παρέα που "παίζει" τελευταία άσχημα παιχνίδια...
Να ξέρουν πως δεν θα τ΄αφήσω έτσι, ούτε είμαι τόσο χαζή, ώστε να το ρίξω στο "τυχαίο".
Στο τρίτο κατέβασμα του διακόπτη του τηλεφώνου μου και της σύνδεσής μου, πέφτει καταγγελία.
Και μετά...θα γίνουμε όλοι μαζί, διάσημοι!
Είναι δικαίωμά μου και όχι απειλή.
Αν ενοχλώ έναν ή πολλούς, να έρθει να με βρει, να το συζητήσουμε, πριν γελάσει και το παρδαλό κατσίκι!
Αρκετά.
Ξέρω πως να κινηθώ, γενικά. Απλά, στα άλλα... έδινα τόπο στην οργή. Το άλλο όμως, είναι μεγάλο ποινικό αδίκημα.
Αυτά προς το παρόν.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2011-05-15T00:09:00.002+03:00

Και για να μην ξεχνιόμαστε:

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Λέσχη Βόλου, συνεχίζοντας τις Καλλιτεχνικές - Λογοτεχνικές βραδιές που διοργανώνει:

"...με μουσικές εξαίσιες με φωνές..."

Σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή και συγγραφέα Πέτρο Κυπριωτέλη 2011, στις 16 Μαίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 9 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365).

Για το έργο του θα μιλήσουν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.

Αποσπάσματα από το έργο του διαβάζουν και απαγγέλουν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγουδούν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.

Συνοδεύει με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλης.

Για το Δ.Σ.
η Πρόεδρος
Μαρία Γαλανού

Πρώτη ανάρτηση:14/4/11 10:17

"Καλές Εμπνεύσεις" στον Γιάννη

2011-05-14T23:30:00.006+03:00

Φτάσαμε στα μισά του Μάη και ούτε που το κατάλαβα. Μπορεί να φταίει ο μεγάλος χειμώνας, μπορεί και τα μαζεμένα προβλήματά μου που ζητούσαν λύση.
Δεν έχει σημασία τι φταίει, σημασία έχει πως δεν έχω χρόνο να γράψω όλα όσα θα ήθελα και που αφορούν αυτό το μπλογκ.

Θα μείνω στο κυριότερο για μένα και που με στεναχώρεσε πολύ, κι αυτό είναι η ιντερνετική αποχώρηση του φίλου μου συγγραφέα Γιάννη Τσίγκρα απ' τα μπλογκ. Μου πήρε μέρες για να τον μεταπείσω, όπως μου είχε πάρει χρόνια και για να τον φέρω στην παρέα μας.

Και για τα δυο, νοιώθω άσχημα. Ειδικά η εντολή του "να τα διαγράψω", με τελείωσε!
Ποιος είναι αυτός που θα μπορούσε να σβήσει λέξεις του Γιάννη Τσίγκρα;
Ποιος;
Κι ο κλήρος έπεσε σε μένα...
Για να νοιώσει καλύτερα ο Γιάννης, έπρεπε εγώ να κάνω την "ευθανασία".
ΕΝΟΧΗ, έτσι κι αλλιώς, απ' την Ελληνική Λογοτεχνία που είναι το πιο σκληρό δικαστήριο, για όσους γράφουν, ίσως και όσων διαβάζουν.

Εύχομαι στον Γιάννη, μέσα απ' την ψυχή μου, αυτή του η απόφαση να του βγει σε καλό και να του δώσει χρόνο να γράψει το νέο του μυθιστόρημα, που όλοι θα μιλάνε γι' αυτό και όλοι.... θα τον μάθουν απ' αυτό!

Εύχομαι να είναι γερός και ευτυχισμένος, τόσο ο ίδιος, όσο και η οικογένειά του!

Γιάννη...

Διασχίζοντας την Στιγμή

2011-05-07T00:59:00.001+03:00

Κι όταν "η σιγή" σπάει με κείμενα σαν αυτό, του Γιάννη Τσίγκρα, όχι, δεν μπορεί ο επίλογος αυτού του μπλογκ, να σταματήσει στην προηγούμενη ανάρτηση, με τίποτα!

ΤΑΞΙΔΙ ΔΙΑΚΕΙΜΕΝΙΚΟ Ή Ο κ.ΕΥΦΡΑΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΒΑΛΙΤΣΕΣ

Της Κατερίνας που , αν θυμάμαι καλά, της άρεσε όταν το διάβασε στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ

-Η κρυφή εκδίκηση του γελωτοποιού
είναι να μένει αυτός που είναι
και σε καιρούς που μέδουσες
δανείζονται τη σάρκα των νεφών.

-Λίγο πριν ανθίσουν δυό νυχτοπεταλούδες στο πρόσωπo του κ. Ευφράτη, εκείνος θυμήθηκε-πρέπει να το πιστέψετε, δεν υπάρχουν μάρτυρες να το επιβεβαιώσουν-τη γεύση της βανίλιας στο ποτήρι με το βρώμικο νερό και την αναψυχή των ανοιξιάτικων ίσκιων, όταν τυλίγονταν στρουθία με κλαράκια άχερου, στη συνοικία του Παλαιού Λιμεναρχείου- τέλος της δεκαετίας του 50.
Όλα τα άλλα είχαν συρρικνωθεί, χωρούσαν ανάμεσα σε δυο ρυτίδες
Όλα: Η αρχιτεκτονική του μπλε χρώματος που αναπαρήγαγε τους έρωτες, τα λερωμένα φτερά των γέρικων αγγέλων που πετούσαν χαμηλά τα μελανά αυγουστιάτικα απογεύματα , τρία μόνο βήματα προς το απόλυτα ουράνιο των πλατειών της Κυριακής, η λέξη σ΄ αγαπώ κάτω από τον πίνακα « Μεσημβρινή Οστεοφυία Κυπαρίσσου», η διαδικασία εμέτινου τοκετού ενός αρσενικού ιπποκάμπου, μέσα στα ανοιχτά του δάχτυλα.
Την επόμενη μέρα, οι επιβάτες των πρωινών λεωφορείων εσυλλυπούντο την μαυροφορεμένη κόρη του που είχε καθίσει στη θέση του στο κυλικείο του σταθμού, ανάμεσα από τσιγάρα, περιοδικά, βίπερ, σάντουιτς-τα μάτια στο κενό, να μηρυκάζει « πάει ο μπαμπάς μου, δεν θα γίνω ηθοποιός».
Ως προχθές κάθονταν στα τραπεζάκια και με μορφασμούς «στρα –στρε- στρο» χαιρετούσε τους ταξιδιώτες εν πλήρει ορθοφωνία. Σήμερα μασουλούσε ένα δακρύβρεχτο κουλούρι. Ξαφνικά ένα σπουργίτι γλίστρησε από τον φεγγίτη της μεγάλης αίθουσας-εννοείται ως τσουλήθρα πάνω στο βελούδο μιας κτιστής ακτίνας-και πετώντας πάνω από τα άλουστα μαλλιά της, άρπαξε το τελευταίο κομμάτι ψωμιού και πέταξε προς....

• Αυτή η στατική πορεία προϋπέθετε (ή γίνονταν) μέσα στο ιώδες.
• Ενίοτε το σύμπαν ξέφτιζε, όπως το φόντο αρχαίων εικόνων, πότε από τον Χρόνο -και τότε αναδεικνύονταν πρωτεύουσα μια μακρινή ακίνητη σπίθα -και πότε από την Ύλη -κι εννοούσες τον γυμνό Καιρό σαν τυπική θλίψη απώλειας.

......αυτό του οποίου την διαρκή επιζωγράφηση το υποκείμενο του παρόντος λήρου υπερασπίζεται με τον παπαδιαμάντειο τρόπο «εν όσω ζω και αναπνέω» και το αξιώνει ως εξής:
Η παιδική ηλικία όταν μοιάζει με Παράδεισο ταυτίζεται με την Παιδική μας Ηλικία.
Το σπουργίτι κάθισε κάτω από μιαν ελιά που ακόμη θυμάται το καλοκαιρινό επεισόδιο και έβγαλε την γλώσσα στα παιδιά που ψάρευαν (ψάρευαν ή αλίευαν-ούτε το ένα ούτε το άλλο) αρσενικούς βατράχους από μια λιμνούλα.
Έδεναν σε πετονιά ένα θηλυκό του είδους-την άνοιξη της οργασμικής γύρης και των ανεπίστρεπτα χαμένων αεροστάτων.
Οι όχθες της λιμνούλας αυτής, τις θερινές νύχτες των εφιαλτικών ενυπνίων, γέμιζαν από τους γείτονες οι οποίοι,κρατώντας κεριά και φαναράκια παραμυθιού, έψαχναν να βρούν σάκκους με νεκροκεφαλές ή τα κρυμμένα στα βούρλα παιδιά, έψαχναν λίγο μακρύτερα από την πάντα με την κεντημένη βοσκοπούλα, πάνω απ΄το κρεββάτι εκείνης που τους ξεσήκωσε, τη βοσκοπούλα που τα΄ κρυβε,παιδί και οστά, κάτω από τα φαρδιά της φουστάνια.
Μετά την ανάσυρση των φρύνων, ανάσυρση-να η λέξη - συγκεντρώνονταν κάτω από μια ακιδωτά υγρή δέσμη- φανοστάτη τα παιδιά και οι ψυχές- παιδιά, όπως ο Ευφράτης- ανάκατα.Μιλούσαν για τα τραγούδια, τον υποχόνδριο Παλαιό που συχνά περίπου για την ψιττάκωσή τους μεριμνούσε, καταβρέχοντάς τα με το νερό των καναρινιών του, την ώρα που άκουγαν τον φοιτητή-ψυχή Μπουραζόπουλο να τους εξηγεί πως η λάμπα στο κέντρο του ουράνιου θόλου, είναι ό,τι μόνον ο ίδιος, ούτε καν ο αστρονόμος Χάλεϊ, έχει ξαναδεί.
Ο δόκιμος συγγραφέας Γιάννης Τσίγκρας , γήινος επί του παρόντος, διάβασε κάποιο βράδυ στην ομήγυρη το εξής διηγημάτιό του με τίτλο ΗΔΥ ΚΑΙ ΑΔΙΑΣΤΑΤΟ ΦΩΣ.
"Η Άνοιξη έμπαινε ως οσμή νεκρών κριτσιναριών. Κι ύστερα ο τσίγγινος πετεινός τρελαίνονταν – το κεφάλι πάντα προς τον Βορρά. Ο ανεμοδείχτης αυτός βρίσκονταν στην πιο ψηλή κορφή της κρεβατιάς με τα χειμερινά σταφύλια. Τον είχε φτιάξει ο θείος ο Δουλάς, δεύτερος γαμπρός της γιαγιάς Χρυσάνθης στην αδελφή της την Ανδρονίκη – ο πρώτος άνδρας της είχε πεταχθεί στην απεραντοσύνη και την αιωνιότητα να πάρει τσιγάρα, ένα ζεστό μεσημέρι του 1936.
Ολική η έκλειψη του.
Ο Δουλάς, προϊστάμενος τμήματος της Ηλεκτρικής Εταιρείας, έφθανε στο σπίτι μας στο Καπακλή με ένα υπό μάλης ξύλινο κουτάκι. «Πάμε» μου πετούσε μεταξύ πρότασης κι ανέκκλητης απόφασης. Βαδίζαμε ως τα μπλόκια του Παλαιού Λιμεναρχείου. Αυτές τις ανοιξιάτικες μέρες πηγαίναμε για ψάρεμα.
Εκείνος περπατούσε μπροστά με μεγάλο διασκελισμό ψάλλοντας «ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας…» Τον πρώτο σαργό που έπιανε μου τον έδινε να τον κρύψω καλά στο κουτί με τα εργαλεία «για να μη τον ματιάσουν»
Υπήρχε κάτι σκληρό και σκοτεινό εκείνα τα πρωινά, τα μπλόκια γεμάτα βρύα κι η θάλασσα, περισσότερο εντός μας, να ροχθεί κι οι βάρκες απέναντι μας μπροστά στον ήλιο – μια Αχερουσία.
Κάποιο μεσημέρι, από αυτά που γεμίζουν τα ταβάνια με φευγαλέες σκιές, γυρίζοντας απ’ το ψάρεμα, σταθήκαμε πλάι στην τουλούμπα της παλιάς Αγοράς – υπάρχει ακόμη. Ένα κόκκινο ιδρωμένο άλογο έπινε νερό στην ποδιά με τα πολύχρωμα χαλίκια. Ο ιδιοκτήτης του χτυπούσε την αντλία με δύναμη.
Πίσω ακριβώς η κυρά Στέλλα, ως ογκώδη μελανίτη τη θυμούμαι, πρόσφερε στον παππού μου, τον πατέρα του πατέρα μου τον καφέ του. Ήταν το διάλειμμα αυτό, αμέσως μετά το κολατσιό. Ο Παππούς είχε στην παλιά Λαχαναγορά την κτισμένη, όπως αργότερα αποδείχθηκε, πάνω σε ιουστινιάνεια τείχη, ένα μικρό, σκοτεινό σαν βόρειο παραμύθι, μαγαζάκι. Είχε και εφτά υπαλλήλους.
Σπανίως πλέον τον έβλεπα, ο πατέρας μου πειραγμένος επειδή μέσα στα πρώτα εγγόνια του παππού, που τους δωρήθηκε ένα ποδήλατο, όταν εκείνος κέρδισε τον πρώτο αριθμό στο λαϊκό, μέσα στους πρώτους που κεράστηκαν δεν ήμουν εγώ.
Παλαιότερα που πήγαινα στο μαγαζί έβλεπα τους εργάτες να πλέκουν ξερούς μίσχους σκόρδων, να φτιάχνουν μικρές ή μεγάλες πλεξούδες. Μιλούσαν για τον Ολυμπιακό και την ΕΔΑ που συνέπραξε με τον Παπανδρέου. Ο παππούς έσκυβε στον λογιστή τους «Βουνοτριπίδης, εκ Πτολεμαΐδος, χρέωση τόσο, πίστωση τόσο». Γύρω στις δέκα σταματούσαν για κολατσιό-ψωμί φρέσκο μπαγκέτα, ελιές ζαρωμένες, σκόρδο.
Kι έξω ο τυροπιτάς ανεβοκατέβαινε. «Σε ψάχνει» μου έλεγαν. Ο τυροπιτάς υπήρξε το πρώτο θύμα μου, όταν μάθαινα ποδήλατο, στους στενούς δρόμους του λόφου των Παλαιών. Σκυφτός, δεν είδα το καροτσάκι του, χτύπησα πάνω. Οι τυρόπιτες και τα ζαχαρωτά ψωμιά σκόρπισαν μαζί με τα θρύψαλα την βιτρίνας, μέσα σε ξερά πλατανόφυλλα.
Έκτοτε ο βιοπαλαιστής (που έγραφαν και τα βιβλία) έγινε ο μπαμπούλας μου. «Εδώ είναι» φώναζαν οι υπάλληλοι του παππού και κρυβόμουν μέσα στα σκόρδα, πάνω από τον σολέα, όπως φάνηκε αργότερα, όταν γκρέμισαν την Αγορά, της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας.
Η ποδιά γέμισε νερό. Στο λαιμό του αλόγου μεγάλοι ανέβαιναν κόμποι. Στο άλλο πεζοδρόμιο πέρασε η κουτσή Λίζα – ένα δεκάχρονο, και βάλε , σκυλί με μαζεμένο το δεξί του πόδι. Και πίσω του ο ψάλτης των Αγίων Θεοδώρων. Είχε, όπως κάθε πρωί, πιάσει κουβέντα μ’ έναν συνομιλητή, κρυμμένο προφανώς στην υγρή γλυσίνα.
Στην οδό Λαρίσης σταμάτησε ένα λεωφορείο - ΧΛΟH έγραφε στην παλιά του ταμπέλα. Κατέβηκε ένα κορίτσι μ’ ένα ζουζούνι να πετάει εμπρός του, δεμένο με κλωστίτσα. Το ακολούθησα την ώρα που ο Δουλάς κουβέντιαζε καθισμένος στο ίδιο τραπέζι με τον παππού.
Διασχίσαμε την Στιγμή όπως ο τυφλός ακκορντεοντίστας περπατά ένα δρόμο με ανθισμένες κουτσουπιές. Κόψαμε μια παπαρούνα άδειου τοπίου.
Διαπιστώσαμε ότι τα όρια της μουσικής είναι φτιαγμένα από μουσική. Οσμισθήκαμε την Άνοιξη να μπαίνει την ώρα που τρελαίνεται ο τσίγκινος πετεινός – ανεμοδείχτης.
Ξάφνου στην άκρη της κλωστής άναψε ο χρυσοζούζουνας. Και το φως μεταδόθηκε ως το κορίτσι και στη συνέχεια στα πράγματα και τα φαντάσματα.
Ήταν ένα φως ηδύ και αδιάστατο."

Σιγή

2011-05-03T13:47:00.001+03:00

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ είπε...: Οι τόποι που γνωρίσαμε δε χάνονται.
Κρεμιούνται στις λέξεις και τις χειρονομίες μας,αναπαύονται στο βυθό των ματιών μας.
Τα "χνάρια" ήταν από μέταλο που έκαιγε.
Κι ακούμπησε την καρδιά μας.; 3 Μαϊ 2011 11:18:00 π.μ

Θα περάσει!

2011-05-03T02:15:00.001+03:00

Το ότι πονάει πολύ, το ήξερα...
Το ότι θα πονέσουν κι άλλοι μαζί μου όμως, τόσο όμως, δεν το περίμενα!
Το ότι θα το χαρούν κάποιοι, κι αυτό το περίμενα.
Το ότι κι αυτό θα με πονέσει, το ήξερα.
Το ότι θα κλάψω μαζί με μερικούς φίλους-πελάτες, όμως, δεν το περίμενα!
Κι ακόμα είμαστε στο τοιχοκόλημα...

Τελικά, δένονται οι άνθρωποι κι ας μην το δείχνουν όλοι.
Καθένας έχει τον τρόπο του να εκδηλώνει τα συναισθήματά του.

"Εδώ στη γύρα, θα είμαι παιδιά! Μη στεναχωριέστε! Θα κάθομαι μαζί σας και θα πίνω καφεδάκι! Δεν είναι προτιμότερο απ' το να είμαι στη λάντζα;"

"Γιατί τώρα;"

"Τι σημασία έχει; Φευγάτη ήμουνα προ πολλού... Κουράστηκα."

Κράτα καρδιά.
Αφιερωμένο στους απογευματινούς φίλους της Τρίτης που τους πόνεσε ακόμα και το ξεκρέμασμα των λουλουδιών μου και που φυσικά, δεν μπόρεσα μετά να φωτογραφήσω, γιατί πόνεσε πιο πολύ εμένα...

Να είμαστε καλά, φίλοι μου, να χωρίζουμε ζωντανοί!...
Όλα τ' άλλα, θα τα συνηθίσουμε!
Ουδείς αναντικατάστατος!
Η ζωή συνεχίζεται με μας και χωρίς εμάς...

Καλλιπόλεως 29, Γεωργία Καρακατσοπούλου - Χαϊδούλη

2011-05-02T02:07:00.004+03:00

Καλλιπόλεως 29, Γεωργία Καρακατσοπούλου - Χαϊδούλη

Είναι μερικά βιβλία που γράφονται απ' τον συγγραφέα τους, όχι για να αποδείξουν κάτι ή να ξεχωρίσουν στην μεγάλη λίστα των συγγραφέων, αλλά από ανάγκη να πουν κάτι, ν' αφήσουν κάτι αληθινό πίσω τους, πέρα από τεχνικές και φαντασία...
Ένα απ' τα λίγα τέτοια βιβλία που διαβάζω, είναι κι αυτό της κυρίας Γεωργίας που μου το χάρισε με την καρδιά της, πριν το Πάσχα.
Περίεργα νιώθω, σχεδόν πάντα, πριν ανοίξω κάποιο βιβλίο.
Αναρρωτιέμαι, "τι να λέει και που θα με πάει..." παρόλο που μπορεί να έχω ακούσει τα χίλια καλά γι' αυτό ή και κακά, μερικές φορές.
Μ' αρέσει πάντα να έχω τη δική μου γνώμη, αφού πρώτα όμως το διαβάσω.
Κι είναι βιβλία που τα διαβάζεις, "για να" τα διαβάσεις.
Κι είναι βιβλία που νιώθεις τον συγγραφέα του να σε κοιτάει στα μάτια, να δει Αν τον προσέχεις, κι εσύ να σκύβεις το κεφάλι, γιατί τα λεγόμενά του, σου ραγίζουν την καρδιά.
Κάπως έτσι, πολύ δυνατά έχω νιώσει γι' αυτό το βιβλίο που ποτέ δεν θα ήθελα να διαβάσω με διαλλείματα, αλλά... προέκυψε.
Γι' αυτό αποφάσισα, να είναι μόνο ένα!
Την πρώτη δόση (το μισό βιβλίο) το διάβασα πηγαίνοντας Ζαγορά. Ένα λεωφορείο, πάντα με βολεύει. Εδώ είχα να κάνω όμως με την θέα του Πηλίου κι είπα μέσα μου:
"Αν με κρατήσεις κυρία Γεωργία μου, θα σε παραδεχτώ!"
Και τα κατάφερε...
Ούτε που είδα για πότε έφτασα, ούτε που θυμόμουνα ακριβώς... τι με περιμένει!
Μετά... δεν το συζητάμε...

Για την δεύτερη δόση, αν και βρήκα λίγο προσωπικό ελεύθερο χρόνο σήμερα, προτίμησα να τον αφιερώσω στην ανάρτηση αυτή (που τώρα τελικά καταφέρνω), θέλοντας να ανταποδώσω "κάτι" απ' αυτό που μ' έδωσε απλόχερα με το βιβλίο της η κυρία Γεωργία, έτσι, και σαν ένα καθυστερημένο δώρο για την γιορτή της!

Να είσαι καλά, κυρία Γεωργία μου, τόσο εσύ, όσο και η οικογένειά σου! Πάντα να χαμογελάς, έτσι όπως μόνο εσύ ξέρεις και να συνεχίσεις να γράφεις, σε παρακαλώ!
Ξέρω ότι εσύ, έχεις πολλά ακόμα να μας πεις!

Μην κοιτάς εμένα που δεν το τελείωσα!
Δεν θέλω να το τελειώσω!
Δεν είμαι έτοιμη να το τελειώσω!
Ψάχνω την επόμενη σκηνή και στιγμή του διαβάσματος ή καλύτερα, ν' "ακούσω" την εξομολόγηση της ψυχής σου, όπως θα κάναμε, αν ήμασταν πολύ φίλες και ψάχναμε μια ήσυχη γωνιά, χωρίς να μας διακόπτουν, για να πούμε τα μυστικά μας...
Ξέρεις... λίγοι συγγραφείς το καταφέρνουν αυτό!

Θερμά ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ, κυρία Γεωργία μου, για την απόφασή σου να τυλίξεις σε μια κόλα χαρτί, σελίδες της ζωής σου και όχι ΜΟΝΟΝ!

Κατασυγκινημένη, προ πολλού...

Κι επειδή και οι συγκινήσεις πρέπει να παίρνονται με μέτρο... κάπου εδώ το διάλλειμα, κυρία Γεωργία μου...

ΚΑΡΛΑ

2011-05-01T23:50:00.001+03:00

Αφού δεν πήγαμε πουθενά εκδρομή, ας δούμε ΚΑΡΛΑ, από ένα νέο φίλο! (φίλη; το ίδιο κάνει!)

Καλό Μήνα!

2011-05-01T03:04:00.002+03:00

Πρωτομαγιά, λουλούδια, εργατιά, νέος μήνας.
Δεν ξέρω γιατί, προτίμησα τη θάλασσα...

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Ενδιάμεση...

2011-05-01T02:57:00.004+03:00

Χμ...
Είναι όντως, μια ενδιάμεση φωτογραφία από μια σειρά, άλλων...

Κάτι τέτοιες, μόνο η ζωή τις γράφει.

Απλά, αν η Κατερίνα έχει διάθεση και μηχανή, τις παγώνει.

Ακατάλληλη σκηνή

2011-05-01T02:53:00.002+03:00

Και στιγμή, για μένα.

Σαν κι εκείνους, σαν εσένα κι εμένα...

2011-05-01T02:39:00.005+03:00

Για όσα δεν είπα και δεν έγραψα, για τις μέρες του Πάσχα.

Ένα καφενείο είναι πάντα ένας τόπος συνάντησης ανθρώπων μονάχων...
Αν είσαι καφετζού... νιώθεις κάτι παραπάνω και πονάς, το γράψεις ή όχι.

Ένωσα φωτογραφίες λουλουδιών, (αφού δεν μπορούσα πρόσωπα) που για μένα είναι ιστορίες βιβλίων. Δε φτάνει μια ανάρτηση.
Με κάλυψε αρκετά η Ευ ... αγγελία και της αφιερώνω το βιντεάκι. Της εύχομαι ολόψυχα, "ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ"!

Τώρα...

2011-05-01T01:50:00.001+03:00

στα ίχνη του "κλέφτη"... που με "ξύπνησε"...

Τον "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ"!

...κι έναν δρόμο...

2011-05-01T01:46:00.005+03:00

που θα με πήγαινε "μπροστά" με ασφάλεια...

Δρόμος Ζαγοράς Πηλίου μέσω Χανίων

...και μια πηγή

2011-05-01T01:42:00.003+03:00

που έπινα καθαρό νερό, των Αδελφών Καϊπατζή που τώρα δεν υπάρχει πια...

Όταν ήμουν παιδί...

2011-05-01T01:39:00.004+03:00

Είχα βρει έναν κήπο, για να κρύβομαι εκεί, απ' τη ζωή όταν λείπω...

Αύριον, ετέρου χνάρια...

2011-04-29T00:35:00.003+03:00

Κάτι έλεγα για κύματα στην προηγούμενη ανάρτηση.

Εδώ τσουνάμια, ελπίζω στο τελευταίο τους στάδιο!

Έχω μια φίλη που σταμάτησε το μπλόκιγκ, γιατί παραδέχτηκε πως δεν της αρέσει να βγάζει τα προσωπικά της στο σεργιάνι!

Αν ξέρατε πόσες φορές την ζήλεψα, γι' αυτή της την απόφαση!
Το θέμα όμως είναι, να μπορείς να το κάνεις.
Εκεί είναι η διαφορά...
Είναι νομίζω θέμα "σπόρου" και "μικροβίου"...
Αλλιώς, δε θα έγραφα, κιόλας!

Πάμε στ' άλλα, τώρα.
Γι' αυτό το μπλογκ έχω πολύ ύλη, μα θα μου πάρει κάτι μήνες να την ανεβάσω και δεν έχω τα κότσια πια, ούτε την διάθεση...

Απλά, φανταζόμουνα τις τελευταίες αναρτήσεις αυτού του μπλογκ, πολύ διαφορετικές...
Κάτι ξέρει ο Γιάννης, αλλά... αναβάλλεται και αυτό Γιάννη, όπως τόσα άλλα!

Γι' απόψε, έτσι πάλι στα βιαστικά, θα πω πως, έχω μάθει στη ζωή μου να δένομαι με καταστάσεις και με πράγματα.
Δεν συνηθίζω να "πουλάω" ούτε τους κόπους μου (δουλειές, σπίτια, βιβλία, κ.λ.π.) ούτε τους φίλους μου!
Έρχεται όμως κάποια στιγμή που πρέπει να πάρεις αποφάσεις στη ζωή σου, όσο κι αν πονάνε!
(Για τους φίλους μου, δεν το συζητάμε! Ξέρουν και ξέρω που θα τους βρω! Έχει πάρκα ο Βόλος!... )

Μια τέτοια απόφαση είναι και το να πουλήσω "τα χνάρια" ώς καφενείο βέβαια, όπως το πήρα, και όχι τα χνάρια μου που αυτά... έτσι κι αλλιώς, είναι αυτόφωτα... και δεν πουλιούνται, όπως κι εγώ δεν αγόρασα του Νίκου, που τα πήρε φεύγοντας μαζί του....
Τον δικό του καφέ, κανένας δεν θα τον ξανακάνει!
Όπως και τον δικό μας, γιατί μάλλον ήμασταν ατάλαντοι γι' αυτή τη δουλειά!
Ο Τάσος μου είναι κουρέας. Θα εξασκίσει την τέχνη του, κι εγώ... λέω να πάρω τα βουνά, αλλά και την πρωτεύουσα!
Έχω πολύ αγαπημένο κόσμο εκεί και με περιμένει.

Απ' το καλοκαίρι το παλεύω. Έδωσα και την ψυχή μου, γι' αυτό το καφενείο, πόσο μάλλον το παιδί μου που είναι απ' το πρωί μέχρι το βράδυ εκεί! Δεν πάει άλλο, γιατί εμείς δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε.
Όλα θέλουν τέχνη, χρόνο, κόπο και μόχθο, αρκεί ν' αγαπάς πολύ αυτό που κάνεις.
Εμάς, δεν ήταν όνειρό μας. Μας προέκυψε. Ήταν μια βιαστική απόφαση, την στηρίξαμε - όσο μπορούσαμε- για ένα χρόνο, δοκιμάσαμε και αποφασίσαμε...

Ναι, όσο κι αν θα ήθελα να ήταν αλλιώς, γιατί αγαπάω πολύ αυτό το σημείο συνάντησης και τους φίλους πελάτες μας, το "Πουλάμε" το μαγαζί, ώς επιχείρηση!

Το πάλαιψα να το πάρει άνθρωπος που θα πλησιάζει τα δικά μου "χνάρια", ώστε να τα ενώσουμε και μετά την απομάκρυνσή μου από κει, αλλά... δεν κρατιέται έτσι μια επιχείρηση! Το μαγαζί χρειάζεται έμπορα, που δεν θα προσπαθεί να κόψει το ποτό στον αλκοολικό, για να επιζήσει το ίδιο πρώτα! Ούτε βγαίνουν τα έξοδά του κάνοντας φιλικές ή φιλολογικές συζητήσεις, δανείζοντας βιβλία, ζωγραφίζοντας τον τοίχο ή ποτίζοντας τα λουλούδια! (Γι' αυτό είπα, ότι είμαι για τα βουνά... Έχει αυλή εκεί!)

Είπα: Τελείως ακατάλληλοι γι' αυτή τη δουλειά, τόσο εγώ, όσο και ο Τάσος!

ΠΩΛΕΙΤΑΙ, λοιπόν, δεν είναι πια μυστικό και εύχομαι με όλη μου την καρδιά να το πάρει ο πιο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ άνθρωπος!

Έτσι, κι αλλιώς, όποιος κι αν είναι τελικά, θα είμαστε δίπλα του, γιατί είπαμε:
Κάποια πράγματα δεν πουλιούνται, κι αυτά είναι οι σχέσεις και τα χνάρια του πριν, του ύστερα, του τώρα, του μετά...

"Σήμερον εμού, αύριον ετέρου, ουδέποτε τινός"

Το είχα γράψει και σε ένα παλιότερα ζωγραφισμένο παράθυρο...

Υγ. Δεν χαιρέτησα όμως ακόμα, ούτε το μαγαζί, ούτε αυτό το μπλογκ.
Όλα θέλουν τον χρόνο τους και την στιγμή τους.
Σίγουρα, θα τα ξαναπούμε, καλύτερα!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

2011-04-29T00:26:00.003+03:00

Εδώ είμαστε...

Έδρα "τα χνάρια", εδώ και ένα χρόνο τώρα!

Πώς περνάει ο καιρός!

... Δεν είναι όμως τίποτα, σαν χθες!

Πολλά άλλαξαν. Άλλα τα κατάλαβα, άλλα όχι.

Πάμε με τη σειρά μας, λοιπόν:

"Χριστός Ανέστη" και "Χρόνια Πολλά" για τις υπόλοιπες γιορτές που ακολούθησαν κι εγώ ιντερνετικά έμεινα πίσω!

Ευτυχώς που δεν είχα μείνει στην Μεγάλη Παρασκευή!

Υγεία και Ανάσταση ζωής, "παιδιά"!

Υπομονή! Θα τα καταφέρουμε!
Κανένας δεν μας εγγυήθηκε ότι η ζωή είναι εύκολη!
Καθένας με τα κύματά του...

Μεγάλο Σάββατο

2011-04-23T08:57:00.003+03:00

Μεγάλο Σάββατο

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Μεγάλη Παρασκευή

2011-04-22T00:47:00.001+03:00

Μεγάλη Παρασκευή

Μεγάλη Πέμπτη

2011-04-21T00:25:00.001+03:00

Ξημέρωσε η Μεγάλη Πέμπτη

Υπερήφανη για 'κείνη, έτσι κι αλλιώς!

2011-04-20T00:42:00.003+03:00

Λόγω χρόνου, "κλέβω" λίγα!
Ίσως όμως και τα πιο "ακριβά"!
Αγαπάω και θαυμάζω την Γιώτα και οι λόγοι δεν είναι μόνο στις φωτογραφίες...
Περισσότερα εκεί!

Μωράκι μου...! Παππούδια μου!... Σκόρδα!

Απόψε, σιωπηλοί

2011-04-18T00:46:00.004+03:00

Απόψε, σιωπηλοί...
για να μη δεις, ότι φοβάμαι!
Να μη δεις, ότι πονάει...

Δεν φεύγουν εύκολα, καλλιτέχνες, όπως ο Νίκος Παπάζογλου!

Οι μιγκέδες μου

2011-04-18T00:18:00.011+03:00

Τους μιγκέδες μου τους είδα προχθές, μα τους φωτογράφησα σήμερα, με ότι άλλο "οίδα" και τους χαρίζω στην γλαρένια μου, που τόσο τις αρέσουν!

Χειροποίητο κεράκι Πάσχα

2011-04-18T00:08:00.005+03:00

Απ' τα χρυσά χεράκια της Βαρβάρας που εύχεται ολόψυχα σε όλους μας, "ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ"!
(Μόνο που αδικώ την φωτογραφία, φέρνοντάς την απ' τις εικόνες μου και όχι απ' το Πκάσα.
Όλα θέλουν τεχνικό, αλλά... υπομονή!)

Ιπποφαές

2011-04-18T00:02:00.005+03:00

Εδώ σποράκια δυναμίτης που μου έστειλε η Βαρβάρα και με "σκλάβωσε"!
Ιπποφαές, λέει!

Κι εδώ, ο Γιάννης Μαλαμούσης

2011-04-17T23:55:00.004+03:00

με το ALTER EGO του...

Φίλος. Ξεχωριστός.Και ώς άνθρωπος. Έχει πολλά να μας πει, απλά, δεν κατέχει τα κουμπάκια!
Δεν τα χρειάζεσαι, Γιάννη!

Νέα μπλογκ

2011-04-17T23:38:00.005+03:00

Το μπλογκ της Άνεμος Εκδοτική

Το μπλογκ του Γιάννη Φιλιππίδη και το ποίημα κλεμμένο από κει!

κρυώνω – κρυώνω πολύ…

υδρόγειος

που κραδαίνει – βογκάει βρυχάται πολύ – τελευταία

χωρίς τη δική μας απόφαση

απουσία δικής μας υποβολής…

θέλησή μας – εν απουσία.

κι εμείς…

ο καθένας μια ζωή

ο καθένας μια ιστορία – διαφορετική

μόνοι

ή με συντροφιά – και μόνοι

ήρθαμε

άβουλη – η άφιξη

τότε πώς – πώς να ‘γινε

πέσαμε – καλύτερα

κύτταρα έφτιαξαν το είναι μας

πολύτιμο για τον καθένα

ασήμαντο γι άλλους πολλούς

από δάκρυ θεού – ποιανού άραγε θεού

κι αγάπη ανθρώπων – μπορεί και όχι

ζωές γραμμένες σε βιβλία

σκονισμένα από αιώνες βιβλία

σε μια γλώσσα – ακατάληπτη διάλεκτο

που δε θα καταλάβουμε – ποτέ μας

–σχέδιο ποιανού ακριβώς;–

μας νανούρισε – ως την πρώτη μας σκέψη.

φορτωμένοι χρησμούς και κρίματα

αμαρτίες μη γενόμενες

θλίψεις – που δε φανταστήκαμε

χαρές – που δε μετρήσαμε

αν ήτανε λίγες ή πολλές

περισσότερες απ’ όσες αντέχαμε

αντέχαμε;

σκέψεις – που μας διαβρώνουν

λέξεις – χωρίς έννοια και ουσία

φθόγγοι να τους λέμε

να ξεγελιόμαστε – πως νοούμε κάτι

αλλά λάθος πιστέψαμε

οι καταδίκες πληρώνονται – αδρά, αμείλικτα

άκρα – νους – αισθήματα – μυώνες

χορτάσαμε – μια λευκή επιταγή

την κάθε μέρα…

να σου πω κάτι;

να σου εκμυστηρευτώ – ένα μυστικό

τώρα που μιλάμε – το νιώθω

επικοινωνούμε οι δυό μας;

στον κόσμο που στάξαμε – ζωή αληθινή,

συχνά κρυώνω – καρδιά μου

κρυώνω πολύ

κι όσα ρούχα κι αν φορέσω – όσα…

θαρρώ – πως δε μου φτάνουν

εγώ – εγώ σου λέω, και μ’ ακούς

συνεχίζω – να κρυώνω

το ψύχος δε κατευνάζεται – μέσα μου

συνεχίζω – να κρυώνω

με μάτια – βλέμματα φοβισμένα

που ονειρεύτηκαν κάποτε – αλλιώς

να απασφαλίζουν τα πρωινά – χαρούμενα

κοιτώντας έναν ήλιο – που δεν βλέπω

εγώ κρυώνω – καρδιά μου

κρυώνω – ακόμα – για πόσο θ’ αντέχω

το κρύο στο κορμί – την παγωνιά μέσα μου

ως πότε

θα κρυώνω – κουράστηκα πια λέω

κι έπειτα

επιμένω να το ξεχνώ

γιατί γεννήθηκα παρέα με δυο λέξεις

άγνωστες τότε σε μένα

τη μια την λέγανε όνειρο

την άλλη τη γνώριζαν – ως ελπίδα

την άλλη τη λέγανε – ελπίδα…

κι ακόμα

επιμένω να φορτώνομαι ρούχα – εγώ

αλλά χόρτασα πια υγρασία – καρδιά

βράχηκα πολύ – μούλιασα νερό πια…

Χρήσιμη σελίδα

2011-04-17T23:30:00.004+03:00

για τις μέρες μας. Δίνει "κουράγιο" σε όσους το έχασαν ή το παλεύουν...

Λαζαράκια

2011-04-17T23:23:00.005+03:00

Δείτε

Εορτασμοί για την ανάσταση του Λαζάρου
Λαζαρίνες, κάλαντα και λαζαράκια σε όλη την Ελλάδα, από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.

Μου το έστειλε η Βαρβάρα.

Κι αυτό! Συνταγούλες για Λαζαράκια!

ΣΟΚ! Έφυγε ο Νίκος Παπάζογλου!

2011-04-17T17:14:00.002+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=ஷொஓஊஓடூஎ௦ஜ௪

Απίστευτο!
"Καλό Ταξίδι", Νίκο!

(Κάτι γίνεται πάλι με τα Κινέζικά μου.)

Καλωσορίζοντας την Ντόρα

2011-04-17T17:06:00.002+03:00

(Απ' τα μέιλ).

Του Στράτου

Καλώς όρισε, η φίλη σου, Στράτο! Θα την γνωρίσουμε ακόμα πιο γρήγορα, με αφορμή τα λεγόμενά σου!
Ντόρα, είσαι τυχερή που έχεις τέτοιον φίλο! Καλώς, μας ήρθες!

Πέστε την όπως θέλετε Dorothy, Δωρούλα, Ντόρα, Ντορίνα... η άλλη Θεοδώρα… ή απλά όπως είναι Ντόρα Πολίτη.

Επιτέλους, η Ντόρα, αποφάσισε να έρθει (και να μείνει) στην blogογειτονιά μας. Άλλωστε δεν θα μπορούσε να λείπει.

Για 34 ολόκληρα χρόνια, δηλαδή από τις 27 Μαρτίου του 1977, στο Χιούστον -νεαρή δημοσιογράφος τότε- όταν έκανε το πρώτο επαγγελματικό της ρεπορτάζ για την εφημερίδα Houston Chronicle υπηρετεί επάξια τη δημοσιογραφία. Πως πέρασαν τόσα χρόνια…

Έκτοτε η δημοσιογραφία έγινε για ’κείνη η πιο γλυκιά ερωμένη! Η ερωμένη που, όπως λέει η ίδια, δίνει ενδιαφέρον στη ζωή της.

Στις τοπικές εφημερίδες όπως το Εμπρός, ο Δημοκράτης, τα Αιολικά Νέα (και όχι μόνο) άσκησε, με συνέπεια, ευσυνειδησία και αξιοπρέπεια το λειτούργημά της, όπως επίσης και στην τοπική τηλεόραση.

«Ατίθαση, ρομαντική, αλαφροΐσκιωτη, ψυχοπλανεύτρα, που χάνεται στα δειλινά και στα χαράματα», για όλα αυτά (και πόσα άλλα, άραγε…) κάποιοι άνθρωποι δεν έκρυψαν τη συμπάθειά τους και της χάρισαν λόγια αγάπης, όπως ο Φρέντυ Γερμανός, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Τάκης Χατζηαναγνώστου, ο Δημήτρης Νικορέτζος και τόσοι άλλοι. Άλλωστε τη Ντόρα και με τις αναποδιές της… την αγαπάς!

Πολύτιμες συνεντεύξεις, επίσης, της έδωσαν, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο Μάριος Τόκας, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο πρώην αμερικανός πρέσβης Νίκολας Μπέρνς, και πλειάδα άλλων.

Τέλος να πω ότι εγώ τη γνώρισα, μέσα απ’ τα γραφτά της, τα χρόνια της ξενιτιάς μου κι ύστερα προσωπικά (το 2004) τυχαία στα γραφεία της εφημερίδας Εμπρός!

Είναι χαρά και τιμή μου, λοιπόν, να σας συστήσω τη φιλόξενη γωνιά που θα έχει πλέον εδώ: http://dorapol.blogspot.com/ και, όποτε μπορεί, θα μοιράζεται μαζί μας τα δικά της.

Επισπευτείτε την http://dorapol.blogspot.com/

--
Stratos Doukakis

Blog: http://mithymnaios.blogspot.com

Της Άνοιξης

2011-04-17T02:01:00.001+03:00

Ν' ανοίξει το μάτι...

Δώρο στην Γιώτα, για όταν γυρίσει απ' την εκδήλωση, κι εγώ θα κοιμάμαι!

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος...

2011-04-17T00:20:00.003+03:00

Έχω ξαναπεί πως κάνω τις στιγμές μου, φωτογραφίες... και μετά βιντεάκια, πρώτ' απ' όλα για μένα, χάριν συντομίας. (Και το "γράψιμο" πια, είναι μια πολυτέλεια, στις μέρες μας...)
Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος λοιπόν, για να συγκινηθεί, να χαρεί και να "δει" ή να νιώσει πως κάποιοι, έστω και όχι κολλητοί φίλοι, τον νοιάζονται, ακόμα και από μακριά.

Σήμερα έφτασαν με ένα νεανικό χέρι τα δώρα της φίλης μου Βαρβάρας!
Σήμερα γέννησε η Αθηνά τον Λάζαρο!

"Τρέξε, Κατερίνα, να φωτογραφίσεις!"
"Μια στιγμή να πάρω και τα δώρα μου..."

"Ευχαριστώ" από καρδιάς, Βαρβάρα!
Χαρά και Ανάσταση Διαρκείας σε σένα και στην οικογένειά σου!

Συγκινημένη;
Πάντα!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2011-04-15T23:08:00.001+03:00

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η :

... με λιακάδα ή με βροχή... το Σαββάτο θα 'μαι εκεί!!!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ !

Σε όλες κι όλους τους Φίλους της καρδιάς και του νου...

χαρά μου να είστε εκεί:

στο ιστορικό κτίριο της Λέσχης των τριών Δυνάμεων

(Λέξινγτον 'Αβενιου, Νέα Υόρκη, Ν.Υ.

δείτε το πρόγραμμα)

Σάββατο, δεκαέξι του Απρίλη, ώρα δύο απογευματινή. Υγ.: Μόνο στην Αγγλική!!!

Γνωρίζω ότι δεν είναι δυνατόν!!! μα αυτό δεν έχει τόση σημασία... αρκεί μια κάποια στιγμή, κατά τις δέκα, να στείλετε μια μικρή σκέψη... θα την καταλάβω!

Να έχετε ένα καλό Σαββατο-Κύριακο.

Πάντα με την αγάπη μου,

Υιώτα

Αγαστή ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - Αναστασία Καλλιοντζή

2011-04-14T00:56:00.006+03:00

Αγαστή ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

Αναστασία Καλλιοντζή

Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ

"Αγαστή Συνεργασία", το νέο βιβλίο της Αναστασίας και μα, την αλήθεια, με "παίδεψε" πολύ, αλλά το διάβασα! Το κουβαλούσα μαζί μου κάθε μέρα! Ήταν και βαρύ!Μια απορία που δεν μου έλυσε στα γραφόμενά του είναι αν οι εκδόσεις "Εκίζογλου" (φανταστκές, ντε!) έβαζαν κάποιο όρο και για πολλές σελίδες στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο...
Για πες, Αναστασία μου!
Πολλά τα εμπόδια στο να το διαβάσω εγκαίρως (βλέπε μαγαζί, υποχρεώσεις, χρόνο, γενικά φαινόμενα γύρω μας) μα, όκευ, τα ξεπέρασα!
Μόνο που θα ήθελα ένα καλύτερο τέλος, Αναστασία μου!
Τόση αδικία, τέτοιο βαρύ τέλος, δεν το σηκώνει ο οργανισμός μου!
Μελαγχόλησα.
Θα μου πεις, είναι φαντασία! ΔΕΚΤΟΝ! ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

Υγ. Εκείνο το πιπέρι στη γλώσσα, θα σου το βάλω όμως! Άμα σου πω μια σκηνή που έπαθα, θα κοκκινήσεις κι εσύ!
Υγ. Δεν είναι ώρα, όμως! Έχουμε και τα σχόλια.
Υγ. Θα μπορούσε να γίνει μια υπέροχη ταινία, Αναστασία μου! Θα προβλημάτιζε πολύ κόσμο, όχι μόνο στο θέμα εκδόσεων. Έχει πολλά τα θέματα που "σκαλίζει".
Να είσαι καλά, "να σκαλίζεις" φανταστικά, Κρητικοπούλα μου!

Η πρώτη ανάρτηση για το βιβλίο, εδώ:

Στον Γιάννη για την δοκιμασμένη φιλία μας

2011-04-12T01:56:00.003+03:00

Αυτά τα λουλούδια, όσο και οι στιγμές που φωτογραφήθηκαν, σημαίνουν πολλά για μένα.
Θα ήθελα να τα χαρίσω στον Γιάννη, με όλη μου την φιλία, τον θαυμασμό μου και την εκτίμηση που τρέφω γι' αυτόν:

Στην Φωτεινή, με αγάπη!

2011-04-12T01:10:00.003+03:00

Στην Φωτεινή, με αγάπη!
Φώτο, αυτό το βρήκα στην Λάρισα!
Κι όμως, στο πεζοδρόμιο!
"Εύγε" στον δήμαρχο!

...Όχι νεραντζιές...

Υγ. Τα παράπονα είναι ιντερνετικά και όχι προσωπικά! Αμάν μ' αυτό το Φέις!

Στην Ελένη, με αγάπη!

2011-04-12T01:01:00.005+03:00

Κάθε χρόνο στήνω καρτέρι στις κερασιές, όταν ανθίσουν, για να τις στείλω στην Ελένη, αλλά φέτος, δε βλέπω φως!
Ελένη, μάλλον θα πετύχω τα κεράσια!
Γι' αυτό, Άνοιξη γενική, με αγάπη!

Στη Γιώτα με αγάπη

2011-04-12T00:28:00.002+03:00

Είναι βιαστικά "χαιρετίσματα" στην Γιώτα, με αγάπη!

Τελάλης

2011-04-12T00:16:00.003+03:00

Εξαγριωμένος πολίτης στους δρόμους της Αθήνας. Γυρίζει τους δρόμους με μια ντουντούκα στο χέρι και καλεί τους Έλληνες σε ξεσηκωμό. Τον συναντήσαμε στις οδούς γύρω από την πλατεία Συντάγματος.

Υγ. Μόνο που έφυγε απ' τον Βόλο, γιατί εδώ δεν τον "άκουγαν"...
Σας είχα ανεβάσει φωτογραφίες του παλιότερα.

Καλλιτέχνης είναι και ο τσαγκάρης

2011-04-12T00:12:00.002+03:00

ΠOΛITIΣMOΣ

Hμερομηνία δημοσίευσης: 03-04-11

Καλλιτέχνης είναι και ο τσαγκάρης

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, η ζωή του, η τέχνη, το θέατρο, η Ελλάδα, σε μια αδημοσίευτη συνέντευξή του στην «Κ»

Της Βασιλικης Χρυσοστομιδου

Η «Κ» δημοσιεύει σήμερα μια συνέντευξη που δεν δημοσιεύθηκε όσο ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ήταν εν ζωή – άφησε την τελευταία του πνοή την περασμένη Τρίτη 29 Μαρτίου, στα 89 του χρόνια. Με αυτήν την ανέκδοτη έως σήμερα συζήτηση, μια εξομολόγηση αυτοβιογραφική και χωρίς τετριμμένα λόγια, έχουμε την ευκαιρία να αποχαιρετίσουμε έναν σπουδαίο άνθρωπο, με έντονο και εξαιρετικά σημαντικό δημόσιο λόγο, έναν συγγραφέα που ανανέωσε το σύγχρονο ελληνικό θέατρο.

Σε εκείνη τη συνέντευξη, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης είχε ξεκινήσει με αυτά τα λόγια: «Λάβετε υπόψη σας ότι είμαι... αρκετά γνωστός. Δεδομένου ότι τα γεγονότα της ζωής μας είναι μοναδικά, αναγκάζομαι να λέω τα ίδια και τα ίδια. Αν με ρωτήσετε, για παράδειγμα, “πώς σας ήρθε να βγείτε στο θέατρο;”, θα χρειαστεί να πω κάτι χιλιοειπωμένο, που είναι γραμμένο παντού. Με συγχωρείτε αν σας δημιουργώ δυσκολίες, αλλά θα έχει βαρεθεί πια ο κόσμος να μας ακούει. Η αλήθεια είναι πως, όταν μου ζητούν μια συνέντευξη, λέω “ναι”, όμως το κάνω από αδυναμία να αρνηθώ. Γι’ αυτό, φροντίστε σας παρακαλώ, να μην επαναληφθώ».

– Αν ανατρέξετε στην παιδική σας ηλικία, ποια στιγμιότυπα σάς έρχονται πρώτα στο μυαλό;

– Πάντα πηγαίνει ο νους μου στο αγαπημένο μας παιχνίδι: να φτιάχνουμε καραβάκια. Το μέρος όπου μεγάλωσα, η Χώρα της Νάξου, είναι παραθαλάσσιο. Επειδή τότε δεν είχαμε ούτε καν μία μπάλα για ποδόσφαιρο, τα παιχνίδια μας ήταν πάντα με τη Φύση και πάντα τα φτιάχναμε μόνοι μας. Πηγαίναμε σε μια ακρογιαλιά – Ορώντα έλεγαν το μέρος. Ηταν η «αποθήκη» των υλικών μας εκεί. Χρησιμοποιούσαμε τα ξύλα που ξεβράζει η θάλασσα. Παίρναμε ένα κομμάτι σανίδι, το κόβαμε λίγο, το διορθώναμε. Ενα κομμάτι από τενεκεδοκούτι έμπαινε στην πρύμνη, για τιμόνι. Πανιά ήταν τα φτερά από τα κοράκια συνήθως, άλλες φορές από γλάρους. Ετοιμο το καραβάκι μας. Το ρίχναμε στη θάλασσα και, ανάλογα με τον καιρό, πιστεύαμε ότι το έβρισκαν παιδιά από τη Μύκονο ή την Πάρο απέναντι. Αυτή είναι μια εικόνα που μου έρχεται πάντα στο μυαλό. Οπως και ένα άλλο παιχνίδι που κάναμε: πηγαίναμε σε ένα λόφο κοντά στη θάλασσα που ανέφερα πριν και σκάβαμε αυλάκια – κάτι λαγούμια, στενά μεν, αλλά με μεγάλο μήκος. Στη συνέχεια, τα σκεπάζαμε από πάνω με χώμα, φύλλα ή ό,τι άλλο βρίσκαμε. Ηταν για να κυκλοφορούν το χειμώνα, οι σαύρες και τα μυρμήγκια, χωρίς να βρέχονται. Αισθανόμασταν ότι κάνουμε κάτι σημαντικό έτσι – δεν ήταν μόνο για να περάσει η ώρα...

– Γιατί ξεχωρίζετε τα συγκεκριμένα παιχνίδια;

– Επειδή δίνουν μια προέκταση σ’ αυτό που γίνεται: το καραβάκι που δεν πλέει απλώς αλλά που το βλέπαμε να φεύγει, να πηγαίνει κάπου, που πιθανόν είχε κάποιον παραλήπτη. Ή τα αυλάκια για τα μυρμήγκια και τις σαύρες είχαν μια συνέχεια, μια χρήση. Ηταν, δηλαδή, παιχνίδια που δεν τελείωναν στο φτιάξιμό τους.

– Ησασταν μαθητής του δημοτικού και ο δάσκαλός σας πρόβλεψε ότι θα γίνετε συγγραφέας. Ακούγοντάς το, εσείς αντιδράσατε με κλάματα. Γιατί;

– Ημουν στην τρίτη δημοτικού. Αγαπούσα πολύ τον δάσκαλό μου. Ηταν ένας ψηλός και εύρωστος άνδρας, ο οποίος όμως, είτε σου έλεγε μια καλή κουβέντα είτε σε μάλωνε, είχε τον ίδιο βαρύ τόνο στη φωνή του. Κι αν δεν καταλάβαινες ακριβώς τις λέξεις που χρησιμοποιούσε, παιδευόσουνα να δεις αν σε έχει επαινέσει ή αν σε έχει επιπλήξει. Εχοντας διακρίνει στις εκθέσεις μου κάποια πράγματα που του άρεσαν, μου είπε με τον κατηγορηματικό τρόπο που περιέγραψα: «Εσύ θα γίνεις συγγραφέας». Εγώ δεν ήξερα τι σημαίνει αυτή η λέξη. Το μυαλό μου πήγε στο ότι θα γίνω «αχθοφόρος» ή «σκουπιδιάρης». Λέω «κάτι κακό» θα είναι κι έβαλα τα κλάματα...

Η αγάπη για το βιβλίο

– Πώς ξεκίνησε αυτή η «ιστορία αγάπης» για τα βιβλία;

– Εξωσχολικά βιβλία δεν είχαμε ως παιδιά – το πολύ πολύ να ξαναδιαβάζαμε το βιβλίο της Ιστορίας ή των Θρησκευτικών. Οταν ήμουν περίπου 11 ετών, κάποια οικογένεια με παιδιά –ακροσυγγενείς μας– ήρθε να παραθερίσει στη Νάξο και τα παιδιά κουβάλησαν ολόκληρη παιδική βιβλιοθήκη μαζί τους: Πηνελόπη Δέλτα, Ιούλιο Βερν, Διάπλαση των Παίδων... τέτοια. Δανείστηκα μερικά, μου χάρισαν και κάποια φεύγοντας. Τα τρία ή τέσσερα βιβλία που απέκτησα τότε ήταν θησαυρός!

– Να περάσουμε στην εμπειρία της Γερμανίας...

– Οχι στη Γερμανία. Σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Το οποίο ήταν γερμανικό.

– Θα περίμενε κανείς να έχετε υιοθετήσει μια εικόνα ματαιότητας των πραγμάτων, μια αίσθηση του πεπερασμένου της ανθρώπινης ύπαρξης. Ισχύει κάτι τέτοιο;

– Φυσικά υπάρχει η αίσθηση της ματαιότητας. Δεν ήταν μόνο ότι ήσουν αυτόπτης μάρτυρας ενός αδιανόητου εγκλήματος, αλλά ότι κάθε στιγμή εκεί μέσα ήσουν μελλοθάνατος. Βγαίνοντας, όχι μόνο ωριμάσαμε, αλλά και γεράσαμε πρόωρα. Δεν ήταν «στρατόπεδα συγκεντρώσεως» αλλά «εξοντώσεως»: τερατώδη εγκλήματα, που κάτω από διαφορετικές συνθήκες θα προϋπέθεταν αιώνες για να γίνουν, εδώ τα ζούσες «κονσομέ», συμπυκνωμένα.

– Η φαντασία λειτούργησε σαν σανίδα σωτηρίας στη διάρκεια της παραμονής σας εκεί;

– Η φαντασία πάντα βοηθάει. Εχοντας διαβάσει τόσα βιβλία, το μυαλό μου έβρισκε διεξόδους. Η νιότη μου ήταν το άλλο που με προστάτευε. Ημουν μόνο 21–22 ετών. Οπως όλοι οι νέοι, που διανύουν μια περίοδο τυχοδιωκτισμού, με διέκρινε μια επιπολαιότητα, ονειρευόμουν ότι θα επιζήσω, θα κάνω ό,τι θέλω. Δεν ήμουν ένας 45άρης ή 50άρης, ο οποίος ένιωθε όμηρος της σκέψης για την οικογένειά του.

– Με ποιο τρόπο ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας; Μόνο μέσα από τα βάσανα και τις αγωνίες;

– Δεν ξέρω αν υπάρχει απάντηση ή αν ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας μόνο μέσα από τα έντονα πράγματα. Γιατί μπορεί μια παρατήρηση ψυχρή να αποκαλύψει πράγματα που δεν θα αποκάλυπτε ένα συναίσθημα – ένας πόνος ή μια τεράστια χαρά. Αλλωστε, υπάρχουν εγγυήσεις γι’ αυτό; Εγώ αμφιβάλλω αν έχω βρει τον εαυτό μου...

Καμαρώνω πολύ που είμαι Ελληνας

– Σε ποιο βαθμό θεωρείτε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να επηρεάσει τη ροή των κοινωνικών πραγμάτων;

– Νομίζω ότι ο κάθε άνθρωπος μπορεί να την επηρεάσει. Να αλλάξει τον κόσμο, αποκλείεται. Σκεφθείτε ότι τόσοι, σπουδαίοι άνθρωποι πέρασαν από την ανθρωπότητα, αλλά ο κόσμος δεν άλλαξε. Μην έχουμε, όμως, πάντα στο μυαλό μας τον «μεγάλο ζωγράφο» ή τον «μεγάλο μουσικό». Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι.

– Λένε πως η εξέλιξη έρχεται μέσα από την ανατροπή. Τι σημαίνει για σας ανατροπή;

– Η ιστορία προχωράει και κινείται με κάποιους δικούς της νόμους. Οι ανατροπές εντάσσονται σ’ αυτήν τη διαδρομή. Το κακό είναι ότι, ενώ αυτές οι ανατροπές στο ιστορικό γίγνεσθαι είναι γεμάτες ιδανικά και ρομαντισμό, αφού ολοκληρωθεί η ανατροπή, γίνεται καθεστώς κι αρχίζει η διαφθορά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Ναπολέων, ο οποίος μετά τη Γαλλική Επανάσταση, πήρε μόνος του το στέμμα από τα χέρια του αρχιεπισκόπου και το φόρεσε. Ακολούθησαν οι ναπολεόντειοι πόλεμοι, αιματοκυλίστηκε η Ευρώπη και εδραιώθηκε η θέση των βασιλιάδων, με αποτέλεσμα να μη σαλεύει ρουθούνι για την ελευθερία.

– Τι σημαίνει για σας Ελλάδα; Θα μου δώσετε μερικές λέξεις ή εικόνες αντιπροσωπευτικές;

– Τα παιχνίδια που ανέφερα, οι γονείς μου, η υπέροχη γλώσσα μας, η ομορφιά αυτού του τόπου που δυστυχώς καταστρέφεται, η καταπληκτική μυθολογία και η ιστορία της, πράγματα που αποτελούν και το ατομικό μου παρελθόν.

– Καθώς μιλούσατε για τη γλώσσα, διέκρινα μια σπίθα στα μάτια σας...

– Ναι, καμαρώνω πάρα πολύ που είμαι Ελληνας. Και έχουμε μια μεγάλη περιουσία, την οποία δεν διαχειριζόμαστε καλά. Σκεφθείτε το εξής: πηγαίνεις στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας και βλέπεις την αγράμματη κυρούλα, να πηγαίνει την Κυριακή στην εκκλησία, να ακούει τα Ευαγγέλια που γράφτηκαν τον πρώτο αιώνα μετά Χριστόν και να καταλαβαίνει. Πόσοι λαοί σ’ αυτό τον πλανήτη έχουν το χάρισμα αυτής της κυρούλας; Λοιπόν, αυτή τη σπουδαία γλώσσα μιλάμε, αλλά δυστυχώς την αφήνουμε να κακοποιείται – είτε μέσα από τη λανθασμένη χρήση της, είτε μέσα από το περιορισμένο λεξιλόγιο, είτε ακόμη και χρησιμοποιώντας ξένες λέξεις στη θέση των ελληνικών. Είναι σαν να μην καμαρώνεις επειδή ο μπαμπάς σου ήταν κάποιος σπουδαίος άνθρωπος.

Το ταλέντο δεν επαρκεί

– Ποια η διαφορά ανάμεσα στον ηθοποιό και τον καλλιεργημένο ηθοποιό;

– Αν είναι καλός ηθοποιός, καμία. Ομως, το ταλέντο δεν τον καθιστά επαρκή. Πρέπει να διαβάζει, να μορφώνεται, να ενημερώνεται.

– Καλλιτέχνης ποιος είναι;

– Κάποτε, στη Νάξο, είχαμε πάει εκδρομή. Μπήκαμε σε ένα μιτάτο –μιτάτα είναι οι στάνες που φτιάχνουν και τυρί μέσα οι βοσκοί– και ζητήσαμε να πάρουμε τυρί. Ο βοσκός μάς έδωσε, προειδοποιώντας μας ότι «αυτό το τυρί δεν είναι πολύ καλό». Πιάνουμε την κουβέντα. Κλαίγοντας σχεδόν, μας εξομολογήθηκε το παράπονό του: «Δεν μ’ αφήνουν πια να κάνω το καλό τυρί!» – προφανώς για να τελειώνει πιο γρήγορα η δουλειά ή να βγαίνουν περισσότερα χρήματα. Μέγας καλλιτέχνης αυτός. Οπως καλλιτέχνης είναι ο τσαγκάρης που φτιάχνει τα «γαμπρικά» παπούτσια. Καλλιτέχνης είναι αυτός που επιδιώκει να κάνει το «ωραίο», το «καλύτερο». Και δεν χρειάζεται να τον αναζητούμε πάντα στις «φίρμες».

Υπήρχε προδιάθεση

– Θεωρείτε ότι υπάρχει μια μαγική στιγμή, που γίνεται ένα κλικ και βγαίνει το ταλέντο;

– Με κλικ, όχι. Υπάρχει μια προδιάθεση, ακόμη και εν αγνοία του ίδιου του ατόμου. Ερχεται ο Καμπανέλλης από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μπαίνει σε ένα θέατρο και κατασυγκινείται, επειδή βλέπει κάτι ανθρώπους που ζουν το δραματάκι τους. Ανακάλυψα τότε τη δύναμη της τέχνης, τη δύναμη του μεγαλοφυούς θεατρικού ψεύδους. Υπήρχε όμως ένα υπόβαθρο: Είχα διαβάσει πολλή λογοτεχνία, ήξερα Ντοστογιέφσκι απ’ έξω. Δεν μπήκα στα καλά καθούμενα σ’ ένα θέατρο κι έγινε ό,τι έγινε.

Κράτησα τη ζωή μου...

2011-04-09T01:40:00.003+03:00

Κράτησα τη ζωή μου...

Ένας χρόνος θητείας

2011-04-09T00:20:00.010+03:00

Ήταν Παρασκευή απόγευμα, 9 Απρίλη που άνοιξα δειλά δειλά το μαγαζί, αφού πρώτα ο παπάς διάβασε ένα Τρισάγιο στη μνήμη του Νίκου (πρώην καφετζή και φίλου μας) και μετά Αγιασμό.
Μετά ήρθαν κοινοί μας φίλοι που τους κέρασα τον καφέ, πάλι για την μνήμη του Νίκου.
Το κερί δίπλα στο εικόνισμα αναμμένο...
Ένα χρόνο μετά, ακόμα αναμμένο απ' τα δικά μου χέρια...
Ήταν η πρώτη μου επαφή με τα χνάρια του μαγαζιού.
Την άλλη μέρα, το Σάββατο, το μαγαζί άνοιξε την πόρτα του στο κοινό.
Πέρασε ένας χρόνος από τότε.
Χνάρια και χνάρια αγνώστων και γνωστών, ενώθηκαν με τα δικά μου.
Δεν θα πω πως δεν κατάλαβα αυτόν τον χρόνο.
Αντιθέτως, θα πω πως σ' αυτόν τον χρόνο έζησα εκατό ζωές.
Την εμπειρία που πήρα από κει, δεν μου την έχουν δώσει 49 χρόνια ζωής.
Μεγάλο πτυχίο του καφενείο της ζωής...

Δύσκολα τα γράφεις ή τα περιγράφεις.
Είναι για όσους αντέχουν τις σκληρές σπουδές...
Παράξενα γενέθλια...δύσκολη εμπειρία, βάση των δικών μου συνθηκών ζωής.(Ευαισθησία, υγεία, φύλλο, οικογένεια, κ.λ.π.)
Δε ζητάω την ευχή σας στο να μείνω ή να φύγω από κει ή να πάνε καλά οι δουλειές μου...
Θα 'θελα ΜΟΝΟ, να είμαστε όλοι μας καλά και όπου μας βγάλει η ζωή.
Εκείνη ξέρει, γιατί μας δίνει τα "όποια" μαθήματα.
Πολλές φορές νιώθω σαν τον αλχημιστή. Πρέπει να περάσω διάφορα, για να φτάσω στον θησαυρό μου.
Εύχομαι εσείς να τον έχετε βρει, κι αν όχι, σύντομα να τον βρείτε!

Υγ. Έπρεπε και ήθελα να το γιορτάσω, έστω σ' αυτό το μπλογκ, αφού οι συνθήκες προσωπικές και ειδικές, δεν με βοηθούν να το γιορτάσω όπως θα ήθελα εγώ. Είναι κάτι σαν τον στρατό...
Υγ. Εδώ φανταράκι που δεν ξέρει ακόμα πότε θα απολυθεί.
Υγ. Ξέρει όμως πως μετά, θα νοσταλγεί την θητεία του και θα τα θυμάται όλα, ακόμα και τα καψόνια!

Υγ. Πολλά τα βιντεάκια που έχω κάνει, ακόμα περισσότερα αυτά που δεν έκανα.
Ανέτρεξα στα πρώτα μου βήματα.

Συγκινήθηκα.
Πάντα τον ήλιο κυνηγούσα... εκτός από τώρα που του θύμωσα...
Θα μου περάσει.
...Όπως και η συγκίνηση.

ΚΙ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ:
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΕΓΑΛΟ "ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ" ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΕΝΩΣΑΜΕ ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΜΑΣ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ!

Υγ. των 1:24
Τελικά, δε σε σώζει τίποτα απ' τη μοίρα σου!

Και Ζαγορά! Ότι μου στέρησε, μετά την οικογένεια, αυτό το καφενείο:

Τσιγγάνα γιαγιά

2011-04-09T00:16:00.003+03:00

Αφιερωμένο σε μια γιαγιά τσιγγάνα που βρέθηκε στο δρόμο μου απόψε και χωρίς να το καταλάβω, μου είπε και "το μοίρα μου"!
Μετά ήθελε κι ασήμωμα!
Χαλάλι της!
Μ' έκανε και γέλασα με τα λεγόμενά της!
Εύκολο το 'χεις να γελάσεις σήμερα;
Όλα εδώ... πληρώνονται!

Ο Παράδεισος του Κώστα

2011-04-08T23:47:00.002+03:00

Όχι, Κώστα, δε σε ξέχασα!
Απλά, περίμενα μια καλύτερη στιγμή για τον "Παράδεισό σου!"

Να είσαι καλά να τον χαρείς και να ηρεμεί εκεί, η ψυχή σου!

Να ' χα δυο ζωές

2011-04-08T04:40:00.006+03:00

Ήταν η ίδια μέρα που είδα τα πόδια των φίλων, να βαδίζουν "μαζί"!

...Εκεί που καθόμουνα και έβλεπα δεμένη την βαρκούλα, είδα έναν κύριο να μου χαμογελάει.
"Θα μου κάνει καμάκι" σκέφτηκα. "Μάλλον, έτσι που κάθομαι εδώ, μόνη μου, δείχνω πως τα θέλω..."
Έσκυψα το κεφάλι και συνέχισα να διαβάζω, μη με περάσει κι ότι βγήκα βόλτα και για άντρα! Έχω άντρα, δυο μέτρα παλλήκαρο και ποδοσφαιριστή, παρακαλώ!
...Εκεί που αυτό το βιβλίο (ακόμα! δεν σας μιλάω γι' αυτό!) με "έτρεχε", ακούω το άναμα της μηχανής της παρκαρισμένης βαρκούλας μου!
Ε, δε μπορούσα να μην κοιτάξω! Είπα από μέσα μου: "Αυτός μου κάνει πλάκα!Αφού την έχει δεμένη! Πώς θα φύγει;"
Ξαναέσκυψα το κεφάλι, όταν μετά από λίγο, η ματιά μου πήρε τα πόδια του. Είδα πως τραβούσε το σχοινί και το έλυνε!
Θεέ μου χαρά και σημάδι!
Η ελπίδα μου στ' ανοιχτά!

Να σας πω, πως φωτογράφιζα συνέχεια, εκεί, καθιστή;
ΚΙ όμως, είναι αλήθεια!
Να σηκωθώ όρθια; Δεν τολμούσα, γιατί ίσως ο κύριος με παρεξήγησε και δεν έπρεπε.
Να σας πω, πως τσίμπησα σα χαζοπούλι νηστικό;
Μετά, με είδε που τον φωτογράφιζα, αλλά δεν σταμάτησα.
Δεν μπορούσα.
Είχα πιαστεί στο δόλωμα.
Μετά το "μετά", δε μ' έννοιαζε, ακόμα κι αν νόμιζε πως κι εγώ τον φλέρταρα!
Εμένα μου αρκούσε που η βαρκούλα απέναντί μου λύθηκε και βγήκε στ' ανοιχτά!

Κάποια στιγμή τον είδα να χαιρετά.
Χαμογέλασα.
Δεν κοίταξα όμως γύρω.
Δεν ξέρω ποιον χαιρετούσε.
Ίσως κι εμένα!

Εμένα;
Ειρωνικά;
Ελπιδοφόρα;
Με ήξερε;
Ήξερε πως θα τσιμπήσω;
Να ξαναπάω, τότε!
Την επόμενη φορά θα γράψω βιντεάκι!

Δεν είδα καν την φυσιογνωμία του, ώστε να τον γνωρίσω, αν τον δω και να του πω κι ένα "Ευχαριστώ" που έλυσε παρουσία μου την βαρκούλα του!
Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του εκείνος, μα εγώ το πήρα σαν καλό σημάδι, σε όλα όσα κουβαλούσα στο δικό μου.

Σίγουρα δεν είδε το πλατύ χαμόγελό μου, γιατί όταν αυτό άστραψε πολύ, ήταν ήδη πολύ μακριά.
Μπορεί όμως κι αυτό να το είχε σίγουρο, γι' αυτό χαιρετούσε!

Να 'μουν χαρά να μοιραστώ...

και λύπη να σκορπίσω... (ίδια μέρα)
(Γι' αυτό δεν συζητάω, καθότι, μου την χάλασε!Ήταν πολύ προκλητικό αυτό το κοράκι!... Ακόμα κι αν το κυνηγούσα, εκείνο δεν θα έφευγε!)

κι ένα ψηλό βουνό, πολύ ψηλό
(αυτό ακόμα δεν το είδαμε!)

Πήλιο μου!... αγαπημένο! Υπομονή!

"Σκίστηκαν οι δρόμοι", λέει, "απ' τις πολλές βροχές".

Κάν 'τε τους γρήγορα, παρακαλώ!
Δεν μπορώ να πάω στην "καρδιά" μου με τα πόδια!
Αν κι έχω κότσια, μα δεν περπατάνε πολύ!
Πονάνε.

Πόδια φίλων, μόνο!

2011-04-06T02:01:00.005+03:00

Αγαπημένοι μου ιντερνετικοί και ΜΗ, φίλοι!
Με συγκινεί πολύ που κάποιοι και κάποιες με ψάξατε, γιατί "είχατε μέρες" λέει, "να δείτε ανάρτηση!"
Ζω, παιδιά, μην ανησυχείτε!
Απλά, μου έπεσε λίγο "βαριά" η Άνοιξη. Θέλετε η πρώτη τραυματική μέρα, θέλετε τα λουλουδάκια, τα πουλάκια, οι δουλειές, η αλλαγή ώρας, όλα έχουν να κάνουν. Σίγουρα όμως, δεν έχει να κάνει με "τους φίλους" μου, μ' αυτούς που περιμένουν στίγμα μου, ακόμα και μ' αυτούς που δεν περιμένουν!
Με το ίντερνετ "χασομέρι", εν μέρει, αρκετά!
Όλα θέλουν τον χρόνο τους, παιδιά και το ξέρετε!

Δεν μπορώ να είμαι εντάξει παιδιά, στα τηλεφωνήματα, στα μέιλ, ακόμα και στα μπλογκ ή και με την ίδια την παρουσία μου (στους τοπικούς...) γενικά, στην ανταπόδωση της αγάπης σας και της φιλίας σας, γι' αυτό για συντομία, σας γράφω από δω. Ένα μήνυμα για όλους κι έτσι, κερδίζουμε χρόνο! Μη μου θυμώσετε!
Να είμαστε καλά και θα έρθουν και "αλλιώτικες μέρες", πιο ξένοιαστες!Πού θα πάει;

Σαν αντίδωρο στην αγάπη σας, σας χαρίζω αυτές τις φωτογραφίες που είναι πολύ αυθεντικές και φρέσκιες!

Χθες, καθόμουνα σ' ένα παγκάκι στην παραλία, για λίγο, τόσο, όσο χρειάζεται για να πάρω μια δόση ηλίου.... Διάβαζα κι ένα βιβλίο, που δεν μ' αφήνουν οι συνθήκες να τελειώσω, όταν μου τράβηξε την προσοχή μία σκηνή, με το παιχνίδι δύο φίλων. Ίσως κι εσάς να σας τραβούσε, αν ήσασταν μάρτυρες:

Μια μεγάλη παρέα αντρών και γυναικών, σκορπίστηκε στην παραλία. Δυο άντρες όμως, είχαν μείνει παραπίσω, ίσως γιατί μάλωναν ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό, υποθέτω, γιατί έβγαιναν από τσιπουράδικο. Ήταν κεφάτοι, φώναζαν, αλλά ακολούθησε ο καθένας τους διαφορετική κατεύθυνση. Ο ένας έκοψε δρόμο, (όπως και όλη η παρέα) και βρέθηκε μπροστά του. Ο άλλος έμεινε πίσω. Τότε ο πρώτος, άφησε την μεγάλη παρέα να προχωράει στον στόχο τους, που ήταν ίσως μια βόλτα μέχρι τον Άγιο Κωνσταντίνο και σταμάτησε, να περιμένει τον φίλο του. Είδε όμως ότι ο άλλος είχε ακόμα δρόμο να διανύσει και αισθάνθηκε την ανάγκη να του κάνει παρέα, και να παίξουνε, συνάμα! Έτσι, έκανε πισωβήματα, για να τον ανταμώσει και να τον συναντήσει.

Εγώ ήμουνα στη μέση, σταθερή στο παγκάκι μου, μ' ένα βιβλίο ανοιχτό... να τους χαζεύω.

Έκαναν σαν παιδιά! Μετρούσαν τα βήματά τους, για να συναντηθούν:
"Ένα, δύο, πέντε..."
Χάρηκα, τόσο πολύ! Συγκινήθηκα τόσο πολύ, που δεν άντεξα! Έτσι κι αλλιώς, ήμουνα στη μέση! Τους κοίταζα, τους χαμογελούσα, τους θαύμαζα, δεν μπορούσα να μη μιλήσω! (Είμαι και του αυθορμήτου...)
Ενώ ακόμα προχωρούσαν στα ίσσια, τους ζήτησα την άδεια να φωτογραφήσω ΜΟΝΟ τα πόδια τους!
Εκείνοι γέλασαν, δέχτηκαν και συνέχισαν το αυθόρμητο παιχνίδι και καλαμπούρι τους.
Όταν έφτασαν κοντά μου αγκαλιάστηκαν σφιχτά και ο ένας χτυπούσε δυνατά την πλάτη του άλλου.
Τι σκηνή!

Όχι, δεν συνέχισαν το μέτρημα που είχαν ξεκινήσει... Σίγουρα, ο εκ δεξιών μου ερχόμενος, αυτός που είχε μείνει πίσω, έκανε πιο πολλά βήματα για να φτάσει τον φίλο του, γιατί μάλλον χάλασα κι εγώ με τη μηχανή μου το σημείο συνάντησης, μα απ' ότι φάνηκε, δεν τον έννοιαξε ιδιαίτερα. Και οι δυο σταμάτησαν το μέτρημα, όταν είδαν πως μια άγνωστη γι' αυτούς γυναίκα, τόνισε μια σημαντική στιγμή της ζωής τους.
Γι' αυτό και μάλλον υποσυνείδητα, δεν έφτασαν στο γνωστό τέλος του παιχνιδιού, δηλαδή στο "μύτη με μύτη", αλλά στο στρίψιμο που φέρνει η πλάκα του τσίπουρου (ή και η ίδια η ζωή, μερικές φορές;) και μετά την συνάντηση ανάσας, την κοινή πορεία της βόλτας, (και της ζωής, ίσως;) προχώρησαν αγκαλιασμένοι, για να φτάσουν και τους άλλους φίλους τους!...

Τι περιγράφω; Αφού βιάζομαι! Μπερδεύτηκα και σας μπέρδεψα! θα μπορούσα να γράψω ΜΟΝΟ, δυο λόγια:
"Φιλία, χωρίς λόγια!" Ήταν τόσο απλό!
Σπατάλη χρόνου, Κατερίνα!

Σ'χωράτε με, παιδιά! Η στέρηση της γραφής είναι γενική και παρασύρομαι, άμα αρχίσω, όπως και όταν μιλάω. Τελευταία έχω γίνει πολυλογού, ειδικά με όσους έχουμε κοινά ενδιαφέροντα και τους ζαλίζω.

Να' ναι καλά οι δυο φίλοι! Να 'ναι πάντα μαζί και αγαπημένοι και εύχομαι η ζωή να τους μεθάει μόνο με τσίπουρα και όχι με προβλήματα!

Εννοείται πως "Συγγνώμη" τους ζήτησα την ίδια στιγμή, που έκανε "κλικ", πρώτα η ψυχή μου και μετά η φωτογραφική μου μηχανή!
Ευτυχώς για μένα, οι δυο φίλοι δεν είχαν τέτοιο πρόβλημα! Δεν καταλάβαιναν από εμπόδια, σαν τα δικά μου,γιατί κατάλαβαν πως ήταν "υπαρκτά". Αντέδρασαν αυθόρμητα, (ίσως και όχι, εκείνοι ξέρουν!) κι αυτές οι φωτογραφίες λένε πολλά, ακόμα και στους ίδιους, νομίζω... (Ίσως τα δουν, κιόλας!)

Νομίζω ακόμα, πως δεν έχω καλύτερη στιγμή σε φωτογραφία, κι απόψε, ειδικά μετά το ενδιαφέρον σας για μένα, νιώθω την ανάγκη να σας τις χαρίσω!

Νομίζω πως έκανα καλά!

"Στον αέρα, Κατερίνα;"
"Ναι, εδώ και τώρα, αδιόρθωτο, σαν κι εμένα! Έτσι κι αλλιώς, κι έτσι μ' αγαπούν!"

Υγ. Μου το θύμησε μια φίλη και δένει σ' αυτή την ανάρτηση:

Υγ. Έτοιμο και το δικό μου βιντεάκι:

Τι μένει;

2011-04-01T23:35:00.000+03:00

Τι μένει;

... της αντίδρασης...

2011-04-01T15:53:00.004+03:00

... Ήμουνα κοντά στην πόρτα του μαγαζιού, αλλά κοίταζα προς τα μέσα, και συζητούσα με δυο γνωστούς και συνάμα φίλους πελάτες.
"Κατερίνα, σε ζητάνε" μου είπε ένας.
"Εμένα; Ποιος;" και γύρισα προς το μέρος της πόρτας, εκεί που έδειχνε το βλέμμα του.
Άνοιξα και βγήκα έξω.
"Ορίστε, τι θέλετε;" πήγαινα να πω, αλλά δεν πρόλαβα. Είδα έναν βιαστικό κύριο να κολλάει ένα κηδειόχαρτο στον τοίχο μου, σχεδόν πάνω μου και τρόμαξα.
"Τι κάνετε κύριε εκεί;" είπα τρομαγμένη. Ένιωσα πραγματικά τόση βιαιότητα, σα να το κολλούσε πραγματικά πάνω μου...
Κι εκείνος δεν απαντούσε, κόλλαγε... Δυο, πέντε, δέκα λευκοπλάστ, να μη ξεκολλάει...
Τα 'χασα. Κόντεψα να λιποθυμήσω.
Κοίταξα σα χαμένη, το βιαστικό σταματημένο αυτοκίνητο. Από μέσα άκουσα τον οδηγό του να μου λέει:
"Εδώ δεν είναι το καφενείο που ήταν στο άλλο στενό;"
"Εδώ είναι..." είπε, ενώ ο άλλος ακόμα κολλούσε κι άλλες ταινίες, πολλές! Γύρω - γύρω... Σαγρέ ο τοίχος, θα ξεκολλήσει...
"Σταματείστε, κύριε! Τι κάνετε εκεί;" φώναζα, μάλλον εκλειπαρούσα... γιατί τα πόδια μου είχαν αρχίσει να παραλύουν.
...Κι εκείνος, συνέχιζε να κολλάει.
"Ε, αφού είναι αυτό (το καφενείο, εννοούσε ο οδηγός) για 'δω είναι! Να το μάθουν οι φίλοι του!

...Για ' δω, ήταν;
Κοίταξα το όνομα. Άγνωστο το επίθετο. Δεν το ήξερα.
"Δεν τον ξέρω τον κύριο, κύριε! Μη μου το κολλάτε εκεί! Δεν αντέχω άλλους θανάτους!"
έλεγα ικευτικά, ενώ κοίταζα σαν χαμένη.
"...Έλα! Πελάτης σου, ήταν!" είπε μ' έναν τρόπο ειρωνικό (;) ο οδηγός, και τον είδα να φεύγει, μαζί με τον άλλον που τόση ώρα (πόση να ήταν και μου φάνηκε χρόνος;) που κολλούσε το χαρτί.
"Εμένα όλοι οι πελάτες μου, ζουν!" φώναζα, και τ' αυτοκίνητο έφευγε. Μού ' χε αφήσει όμως, μερίδα Χάρου...

Μπήκα μέσα, κάτασπρη. Όχι, δε μπορούσα να το δεχτώ, τόσο εύκολα. Δεν το άντεχα. Ήθελα να βάλω τα κλάμματα. Να το βάλω στα πόδια...

Ήπια νερό και τηλεφώνησα στον άντρα μου. Δεν του έλεγε το επίθετο τίποτα, (εμείς τους πελάτες μας τους ξέρουμε με τα μικρά ονόματα, ακόμα και με τα παρατσούκλια τους, ή τα χαιδευτικά τους) αλλά πρόσεξε ότι σήμερα δεν πήγε στο περίπτερο ένας σταθερός πελάτης. "Λες να είναι ο Κατσάς; Δεν ήρθε σήμερα;"
"Κι επειδή δεν ήρθε, τι πάει να πει;" του είπα σχεδόν νευριασμένη.

Δεν ξέρω τι, δεν ξέρω πως, δεν ήθελα να είναι κανένας γνωστός. Δηλαδή, δεν ήθελα να Φύγει κανένας παππούς, αλλά πόσο μάλλον, γνωστός μας!

... "Εσύ, Κατερίνα, δεν έκανες για μαγαζί. Δένεσαι. Είσαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος και φθείρεσαι πολύ" άκουσα τον ένα φίλο να λέει. "Εσύ, έπρεπε να ζεις σε άλλη χώρα, ή καλύτερα, δεν θα έπρεπε να γεννηθείς άνθρωπος!"
"Έπρεπε να γεννηθώ ζώο!" συμπλήρωσα και τον είδα να βγαίνει έξω απ' το μαγαζί.

Γύρισα στον νεροχύτη μου. Ήθελα να κλάψω. Να τσιρίξω. Να φύγω, μα δεν γινόταν. Δυο πελάτες, φίλοι, με κρατούσαν εκεί. Το χειρότερο όμως ήταν ότι ένα πένθιμο χαρτί είχε κρατήσει γερή θέση στον τοίχο μου. Δεν το μπορούσα. Ήθελα να ξεκολλήσει από κει και από μέσα μου, μα δεν ήξερα πως...

"Έχουν κολλήσει γύρω γύρω, δε χρειάζεται κι εδώ! Το κακκό μαθαίνεται..." είπε νευριασμένος ο φίλος και τον είδα να κρατάει στα χέρια του ξεκολλημένο πια αυτό το χαρτί.

Τον κοίταζα. Η φωνή μου του έλεγε: "Τι έκανες εκεί; Άσε πρώτα να μάθουμε ποιος ήταν και θα το κολλήσω παραπέρα..."
Κολλάει ο Χάρος παραπέρα, αν έχει βάλει στόχο;
του έλεγα, μα δεν έκανα καμία κίνηση να το πάρω απ' τα χέρια του. Ένιωσα τύψεις, μα κι ένα ξαλάφρωμα. Σα να είχε πάρει ένα μεγάλο βάρος από πάνω μου.

"Θεός Σχωρέσ' τον, τον άνθρωπο, μα εσύ έχεις μαγαζί! "

Τον άφησα με το χαρτί στο χέρι, να το τσαλακώνει, δεν πρόσεξα, και πήγα τρέχοντας στο περίπτερο. "Έμαθες ποιος ήταν; Νίκος Παπαδημητρίου, λεγόταν. Στην Αγία Βαρβάρα είναι αύριο η κηδεία του."
"Αυτός, ήταν! Ο Κατσάς! είπε συγκινημένος ο άντρας μου."
"Εγώ, δεν τον ξέρω!"
"Πως, δεν τον ξέρεις! Τον συμπαθούσες κιόλας! Ο παππούς με το ρώσικο καπέλο..."
"Δεν τον ξέρω!" επέμενα, όπως μουλαρώνουν τα γαιδούρια.

"...Κι ο Τάδε, το ξεκόλλησε..." του είπα λυγισμένη...
"Ποιος και γιατί, το ξεκόλλησε;" με μάλωνε νευριασμένος, μα εγώ είχα φτάσει στη στροφή. Είχα αφήσει ένα μαγαζί μόνο του, κι έναν άδειο τοίχο.

Γύρισα. Βρήκα το χαρτί και το κόλλησα ξανά, λίγο πιο πέρα... Λίγο πιο κει, που το είχε κολλήσει ο κύριος, τόσο βίαια.Με λιγότερα τσιρότα. Να ξεκολλήσει, αν γίνεται... Να μην είναι αλήθεια, όσο κι αν οι αποδείξεις είναι τρανταχτές.

Ήρθα σπίτι για λίγο και θα ξαναφύγω. Θέλω όμως, να κοιμηθώ. Για λίγο. Μόνο για λίγο. Ξεχάστηκα, γράφοντας. Παρασύρθηκα και δεν πρέπει. Δυο λέξεις μόνο, ήθελα να πω:
"Καλό Ταξίδι, κύριε Νίκο!"

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

2011-04-01T01:24:00.001+03:00

ΚΑΛΟΝ ΑΠΡΙΛΗ!
ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΗ ΣΑΣ ΓΕΛΑΣΟΥΝ!

Χαλάλι τους!

2011-04-01T00:54:00.003+03:00

Έτσι κι αλλιώς, πήγε μία πάλι. Ποτέ δεν θα προλάβω να γράψω ή να αντιγράψω τα όσα θα ήθελα.
Μια όμως και το έφερε η ροή... το "μ' αρέσει" και "δε μ' αρέσει", να πω για τα κυκλαμινάκια μου που μου έκλεψαν το τριήμερο.
Εγώ το θεώρησα γούρι!
Έκλεψαν μόνο αυτά!
Τυχαίο;
Ο άντρας μου έσκασε! Ήθελε να δει τις κάμερες της Τράπεζας, να δει ποιος ή ποια τα πήρε!
Χαλάλι τους, άντρα μου! Αρκεί να μου τα ποτίζουν!
Λουλούδια και βιβλία, ας κλέβουν!

Απ' τα μέιλ

2011-04-01T00:48:00.002+03:00

Μου το έστειλαν. Αν μου στείλουν και τι "δεν μ' αρέσει", θα σας ενημερώσω!
Εκτός αν βρω χρόνο και το γράψω εγώ!
Ναι, θα γίνω και αρθρογράφος!
Δεν χρειάζεται πτυχίο!

Το αρθρο του S. Bakoutas (fb)

Μ'αρέσει που όταν λέω για αύξηση στο αφεντικό μου δε με αγριοκοιτάζει αλλά γαμιέται στα γέλια.Άσε που έδιωξε κανα δυο που δε μου άρεσε η μούρη τους

Μ'αρέσει που πολλοί φίλοι μου μετανάστευσαν για καλύτερο μέλλον,γιατί θα έχω extra προορισμούς διακοπών στο εξωτερικό.¨Ασε που όλο και κάτι θα στέλνουν τις γιορτές.

Μ'αρεσει που ακρίβηνε η βενζίνη και είναι απλησίαστη ,και κουνάω λιγότερο το αμάξι γιατί αυτό σημαίνει ότι θα το έχω για περισσότερα χρόνια,κάνω καλό στην καρδιά μου και είμαι και πολύ μούρη όταν προτείνω σε φίλους να πάμε τσάρκα με το αμάξι στην εθνική.Ασε που όταν πάμε για μπάνιο το καλοκαίρι τσοντάρουν πια όλοι για βενζίνη ενώ παλιά κάναν τον κινέζο.

Μαρέσει που τα καφενεία έχουν γεμίσει άνεργους επιστήμονες με 2 μεταπτυχιακά.Πλέον πας για ουζάκι και αντί για μπάλα συζητάς για μαύρες τρύπες τουλάχιστον.

Μαρέσει που οι σερβιτόροι άρχισαν να λένε πάλι ευχαριστώ όσα λίγα και να είναι τα τιπς και αν τους δώσουν.

Επιπλέον για τις γκόμενες ,είσαι σίγουρος πια 100% ότι δε σε θέλει για τα λεφτά σου.

Μ'αρέσει που ο κουλουρτζής έξω από τα μπουζούκια έχει πιο πολύ δουλειά από τη λουλουδού μέσα στα μπουζουκια.

Μ'αρέσει ο καφές που κερδίζω στο τάβλι με φιλαράκια αποτελεί το 2%του μισθού μου που σημαίνει ότι σε 50 παρτίδες έχω βγάλει ένα μισθό.

Μ'αρέσει που θα κόψουν τα επιδόματα.Δεν άντεχα να περιμένω σε ουρές όρθιος.

Μ'αρέσει που το μέλλον της χώρας είναι αβέβαιο, γιατί σε όλους μας έλειπε λίγο πολύ η περιπέτεια στη ζωή μας.

Μ'αρέσει που μπορώ να έχω κατάθλιψη ελεύθερα.Παλιά μου τα είχαν πρήξει όλοι'Τι σου λείπει ρε μαλάκα?Τη δουλειά σου την έχεις,το αμαξάκι σου,τι άλλο θες?'

Μ'αρέσει που στο σούπερ μάρκετ σπάνια περιμένεις πια τον μπροστά να χτυπήσει 2 καρότσια ψώνια,και αν πέσεις σε τέτοιον,του λες να σε καλέσει και σένα στο πάρτυ.Μ'αρέσει που βλέπω αυτούς που αποταμιεύαν τόσα χρόνια ,να χάνουν τα λεφτά τους,γιατί νιώθω καλύτερα που εγώ τα χάλαγα πάντα μέχρι τελευταίο ευρώ και τώρα από 'σπάταλος' έγινα 'προνοητικός'γιατί τουλάχιστον πρόλαβα και τα χάρηκα.Μ'αρέσει που γίνονται πιο πολλοί πολιτικοί γάμοι, γιατί σε αυτούς τουλάχιστον δε χρεώνουν για τους πολυέλαιους.

Μ'αρέσει που την έχουν δει ξαφνικά όλοι οικολόγοι, και καλά ότι κάνουν οικονομία γιατί προστατεύουν το περιβάλλον.

Μ'αρέσει που λένε ότι θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή, γιατί επιτέλους θα ξοδέψω τις δραχμές που είχα φυλάξει για ενθύμιο και μου έσπαγαν τα νεύρα όταν δεν είχα μία και υπολόγιζα ότι αντιστοιχούν σε 60-70 ευρώ αλλά δεν τις άλλαζε πια η τράπεζα.

Μ'αρέσει που αν πω ότι δουλέυω 2 φορές τη βδομάδα με κοιτούν με συμπάθεια και μου λένε κουράγιο, ενώ πιο παλιά σκεφτόντουσαν 'Ρε τον τεμπέλη'..

Μ'αρέσει που θα έχω και γω μία ιστορία πόνου και δυστυχίας να λέω στις επόμενες γενιές για το παρελθόν της χώρας,όπως εμείς ακούγαμε για χούντα και 2ο παγκόσμιο.Αλλιώς θα με πέρναγαν για πολύ φλώρο.

Έχει;

2011-04-01T00:42:00.000+03:00

ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ ???

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ KEVIN RUD!!!!!!

«Οι μετανάστες, και όχι οι Αυστραλοί, είναι αυτοί που πρέπει να προσαρμοστούν. Έτσι είναι, και άμα τους αρέσει! Βαρέθηκα να ανησυχούμε σε αυτή τη χώρα μήπως προσβάλλουμε ένα άτομο ή την κουλτούρα του. Από τότε που έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Bali, η πλειοψηφία των Αυστραλών ένιωσε ένα κύμα πατριωτισμού.
Η κουλτούρα μας εξελίχθηκε σε δύο αιώνες γεμάτους αγώνες, προσπάθειες και νίκες από εκατομμύρια άντρες και γυναίκες που επιζητούσαν την ελευθερία.
Η κύρια γλώσσα που μιλάμε είναι τα Αγγλικά. Όχι τα Ισπανικά,τα Λιβανέζικα, τα Αραβικά, τα Κινέζικα, τα Γιαπωνέζικα, τα Ρώσικα ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα.
Οπότε, αν θέλετε να γίνετε μέρος της κοινωνίας μας, μάθετε τη γλώσσα μας!
Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στο Θεό.
Αυτό δεν είναι κάποιο Χριστιανικό, ακροδεξιό, πολιτικό κίνημα, αλλά γεγονός: Χριστιανοί, άντρες και γυναίκες, με Χριστιανικές αρχές, ίδρυσαν αυτή τη χώρα, και αυτό είναι καθαρά καταγεγραμμένο. Αρμόζει, λοιπόν, να το δείχνουμε πάνω στους τοίχους των σχολείων μας.
Αν ο Θεός μας σας προσβάλλει, σας προτείνω να βρείτε άλλο μέρος του κόσμου για να ζήσετε, διότι εμάς ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας. Θα δεχτούμε αυτά που πιστεύετε, χωρίς ερωτήσεις. Αυτό που ζητάμε είναι να δεχτείτε κι εσείς αυτό που πιστεύουμε εμείς, και να ζήσετε μαζί μας με αρμονία, χαρά και ειρήνη.
Αυτή είναι η δική μας χώρα, η δική μας γη και ο δικός μας τρόπος ζωής, και θα σας προσφέρουμε κάθε ευκαιρία να τα απολαύσετε κι εσείς.
Όμως, μόλις χορτάσετε να παραπονιέστε, να γκρινιάζετε και να μουρμουρίζετε για τη σημαία μας, τον όρκο πίστης στη χώρα μας που δίνετε όταν παίρνετε την υπηκοότητα, τα χριστιανικά μας πιστεύω, τον τρόπο ζωής μας, τότε σας ενθαρρύνω να εκμεταλλευτείτε μια άλλη μεγάλη ελευθερία της Αυστραλίας:
Το δικαίωμα να φύγετε!
Αν δεν είσαστε ευχαριστημένοι, τότε φύγετε!
Δε σας φέραμε εδώ με το ζόρι.
Εσείς διαλέξατε να έρθετε.
Οπότε, δεχτείτε τη χώρα που εσείς διαλέξατε!»

Σκληρό! Ξεπερνάει το έγκλημα!

2011-04-01T00:35:00.001+03:00

Ένα 8χρονο παιδί πιάστηκε σε μία αγορά στο Ιράν να κλέβει ψωμί

- Στο όνομα του Ισλάμ το παιδί πρέπει να τιμωρηθεί, ένα αυτοκίνητο θα πατήσει το χέρι του.

Θα χάσει για πάντα τη δυνατότητα να ξαναχρησιμοποιήσει το χέρι του.

Καμία θρησκεία δε μπορεί ποτέ να δικαιολογήσει τέτοια αποτρόπαια εγκλήματα!

ΠΟΙΗΣΗ Μάγιας Μποντζώρλου

2011-04-01T00:30:00.001+03:00

Νύχτα στην πόλη

Πένθιμο σκοτάδι στης νύχτας την πόλη

κι η ζωή σε χρόνο αόριστο

αιωρούμενη στο μπορεί και το δήθεν.

Λάμπες από νέον φωτίζουν τα όνειρά μας.

Συνωστισμένοι στα μπαρ

σκοτώνουμε το χρόνο

που σκορπάει

σαν τον καπνό του Marlboro

που αγαπάς να καπνίζεις.

Μέσα σε καταρρέοντες κόσμους

κουβέντες ανούσιες,

εφήμεροι έρωτες,

ντραμπούι με πάγο

ή πίνα κολάντα

πες πως είσαι στην Κούβα

διέξοδοι για τ’ αδιέξοδα που φοβάσαι

όταν η ζωή σου κολλάει

όπως οι δείκτες σε χαλασμένο ρολόι.

Κάποιοι στη γωνία βλέπουν ποδόσφαιρο,

σε μια τριανταδιάρα SONY,

ημίχρονα ζωής που ξοδεύεται

κυνηγώντας μια μπάλα.

Τη βρίσκεις με το ποδόσφαιρο.

Τουλάχιστον με το γκολ

έχεις κάτι να περιμένεις

σε χρόνο ενεστώτα.

ΠΟΙΗΣΗ Μάγιας Μποντζώρλου

ΠΟΙΗΣΗ Γιάννη Τσίγκρα

2011-04-01T00:17:00.002+03:00

ΜΙΚΡΗ ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Χασμώμενοι αλήτες
Αναδιπλώνονται
Στο χορτάρι
Ενώ πέταλα μελικκοκιάς
Σμίγουν αθόρυβα
Με τον ίσκιο τους.

Δυο γριούλες περνούν κρατώντας σταυρολούλουδα
Κι οι πρώτες πεταλούδες κυνηγούν
Δρομαίους ίσκιους νεφών.

Ένας άνεμος τρυφερός μας ψιθυρίζει
Τις συντεταγμένες της Ανάστασης.

Τούτη η δεκαοχτούρα που μπλέκει στα πόδια μου
Έχει το βλέμμα
Της Χαναναίας,
Της γυναίκας που μπορούσε να ζει
Με τα «εκ της τραπέζης πίπτοντα ψιχία».

ΠΟΙΗΣΗ Γιάννη Τσίγκρα

...μάντεψε τι θα διαβάσεις..

2011-04-01T00:08:00.002+03:00

Πρωτόγραφο: κλεμμένο από το 10ο Σχολείο Πειραιά

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Λίγα ακόμα για την ποίηση και τη ζωή από τα λόγια της Κικής Δημουλά

Πιστοί στο, καθιερωμένο μας πια, ραντεβού με την Κική Δημουλά στο Ίδρυμα Λασκαρίδη κατηφορίσαμε και φέτος προς το Πασαλιμάνι με τα παιδιά της Θεωρητικής κατεύθυνσης της Γ΄Λυκείου για να απολαύσουμε την επαφή με μια αγαπημένη - και βραβευμένη ξανά φέτος με το Μεγάλο Βραβείο της Λογοτεχνίας- ποιήτρια.

Τα παιδιά μας, χωρίς το άγχος πια της πανελλήνιας εξέτασης των ποιημάτων της, έθεσαν με θάρρος και απλότητα ερωτήματα διάφορα: για την ποίηση, τη ζωή, τον έρωτα, τη γυναίκα, τη νιότη και τα γηρατειά, ακόμη και για το ρόλο του ποιητή στη σημερινή δύσκολη συγκυρία. Κι ένιωσαν , όπως το είπε ευθέως στην ποιήτρια η Χριστίνα, πως δεν είναι ένας αιθεροβάμων άνθρωπος αλλά ρεαλίστρια που μιλάει μέσα απ την πείρα των βιωμάτων της και γι'αυτό εντέλει πιο οικεία απ'όσο μπορούσαν να φανταστούν.

Σταχυολογούμε από όσα ακούσαμε (και τις σημειώσεις της Χριστίνας) :

- "Τα Εύρετρα", η τελευταία της συλλογή, εξηγούν τι συνέβη με κείνη, την ποίηση και τον κόσμο. Αναγνωρίζει τι πήρε και του τα γυρίζει πίσω, γιατί όποια εμπειρία κερδίζεις από τη ζωή την επιστρέφεις σ'αυτήν. Και τον κόσμο όσο τον ζυγίζεις τον βρίσκεις συνεχώς διαφορετικό.

- Χαρακτηρίζει τον εαυτό της βιωματική ποιήτρια και εξηγεί πως η γλώσσα της είναι έκφραση αυτού του βαθέως αισθήματος, δίνει έμφαση σ'αυτό με μια μορφή λίγο τονισμένη.

- Οι τίτλοι των ποιημάτων της μπαίνουν μετά, σαν μια φωτογραφία που σου λέει: μάντεψε τι θα διαβάσεις..

- Αυτό που γράφει το μοιράζεται, δεν στέλνει μήνυμα, συνωμοτεί μαζί μας. Ο άλλος είναι ο στόχος της."Θέλω γράφοντας να σας κατακτήσω, θέλω να γίνω κυβερνήτης της συγκίνησής σας."

- Αναγνωρίζει, πάντως, πως η ποίηση δεν αλλάζει τη ζωή μας. Η ζωή είναι ισχυρότερη από κάθε τέχνη.

- "Δεν θα έχανα ένα ερωτικό ραντεβού για να γράψω ποίηση. Θα έγραφα μόνο όταν δεν θα υπήρχε πια η δυνατότητα να το ζήσω."

- Ποίημα ευτυχισμένο δεν έχει γραφεί. Το αίσθημα της χαράς δεν θέλεις να το χάσεις κι η χαρά δεν εκφράζεται με ποίηση. Η θλίψη δημιουργεί την επιθυμία της να γράψει.

- Δεν θεωρεί ότι ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί να επηρεάσει τα πράγματα ή πρέπει να παίζει ρόλο καθοδηγητή. Αν ήξερε να λύνει προβλήματα δεν θα έγραφε. Η τέχνη μόνο μέσω αυτού που παράγει μπορεί να βοηθήσει. Για τα πράγματα καλύτερη ομιλήτρια είναι η ίδια η δύσκολη κατάσταση.

- Η σύγχρονη γυναίκα: τα πολλά που κάνει την κάνουν να χάνει τη δύναμή της.

- Ο Έρωτας: την απασχολεί, αλλά δεν ασχολείται μ'αυτόν. Πάντα είσαι ένας αδέξιος ερωτευμένος.

- Η ήττα σε συντρίβει όσο μικρή και νά'ναι. Αλλά όταν την αντέχεις κι επιχειρείς ξανά αυτό που σού'φερε την ήττα, αυτό είναι νίκη.

Κρατώντας το απόσταγμα αυτό της πείρας μιας ολόκληρης ζωής φεύγουμε προς το μέλλον μας πιο δυνατοί...

Υστερόγραφο: Πάντα δυνατοί, παιδιά!Πάντα!

Καλό ταξίδι στον Ιάκωβο Καμπανέλλη

2011-03-31T23:28:00.004+03:00

Μιλούσα στο τηλέφωνο με το παιδί, στα γρήγορα. Πάντα στα γρήγορα.
"Μαμά, για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, δεν μου είπες τίποτα!...Πώς κι έτσι;" την άκουσα να μου λέει με παράπονο.
"Τι να προλάβω να σου πω, κορίτσι μου;... Όλα εννοούνται... Εδώ δεν προλαβαίνουμε να πούμε τα δικά μας..."
Δικά μας...
Όλα δικά μας είναι, κορίτσι μου, μα προέχει να είσαι στη στεριά. Να μην πνίγεσαι, για να μπορείς να δεις και γύρω σου.

Στην κόρη μου αφιερωμένη αυτή η ανάρτηση, κι ας μη την δει, ποτέ, εφόσον δεν ανακατεύεται με το ίντερνετ!

Ιάκωβος Καμπανέλλης: Πέθανε ο μεγάλος θεατρικός συγγραφέας

29 Μαρτίου 2011, 17:59

Πέθανε σήμερα το μεσημέρι ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, που νοσηλευόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στο «Μητέρα» με νεφρική ανεπάρκεια. Ήταν 89 ετών.

Άφησε πίσω του ένα πλούσιο θεατρικό έργο που θεμελίωσε το σύγχρονο ελληνικό θέατρο, δικαιώνοντας τον τίτλο του «πατριάρχη του ελληνικού θεάτρου» που του είχαν απονείμει.

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης είχε γεννηθεί στη Νάξο το 1922.

Όπως αναφέρεται στο ιατρικό ανακοινωθέν, «O Ιάκωβος Καμπανέλης απεβίωσε σήμερα Τρίτη 29 Μαρτίου 2011 και ώρα 13.50, στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου ΜΗΤΕΡΑ του Ομίλου ΥΓΕΙΑ μετά από δίμηνη νοσηλεία».

Άρχισε να γράφει θεατρικά έργα επειδή δεν τον δέχθηκαν στις εισαγωγικές εξετάσεις της δραματικής σχολής του «Θεάτρου Τέχνης»

Το 1950 ανέβηκε το πρώτο του έργο: «Ο χορός πάνω στα στάχυα».

Ακολούθησαν τα θεατρικά: «Η ηλικία της νύχτας», «Ο γορίλας και η Ορτανσία», «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Βίβα Ασπασία», «Οδυσσέα γύρισε σπίτι», «Η αποικία των τιμωρημένων», «Ασπασία».

Το αντιδικτατορικό έργο, «Το μεγάλο μας τσίρκο», έγινε μεγάλη επιτυχία το 1973, στη διάρκεια της χούντας, με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο.

Στη συνέχεια, ο Καμπανέλλης έγραψε, μεταξύ άλλων, «Το κουκί και το ρεβίθι», «Ο εχθρός λαός», «Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα», «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού», «Ο μπαμπάς ο πόλεμος», «Ο επικήδειος, «Ο αόρατος θίασος», «Ο δρόμος περνά από μέσα», «Γράμμα στον Ορέστη», «Ο δείπνος», «Πάροδος Θηβών», «Στη χώρα Ίψεν», «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», «Η τελευταία πράξη», «Μια συνάντηση κάπου αλλού», «Μια κωμωδία», «Οι δύσκολες νύχτες του κυρίου Θωμά», «Η αυλή των θαυμάτων».

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, όμως έγραψε και πολλά σενάρια για τον κινηματογράφο, με διασημότερο όλων, τη «Στέλλα», έργο που έγραψε για τη Μελίνα Μερκούρη. Δικά του είναι ακόμα, «Το ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου, «Η αρπαγή της Περσεφόνης» του Γρηγόρη Γρηγορίου και «Κορίτσια στον ήλιο» του Βασίλη Γεωργιάδη.

Επίσης, έγραψε και τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι, του Σταύρου Ξαρχάκου, του Γιάννη Σπανού και του Νίκου Μαμαγκάκη.

Τέλος, έγραψε και το «Μαουτχάουζεν», τις αναμνήσεις του από τον εγκλεισμό του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, όπου έμεινε δυόμισι χρόνια.

ΔΙΑΘΛΑΣΕΙΣ - Μιχάλης Μπάστας

2011-03-31T22:54:00.010+03:00

ΔΙΑΘΛΑΣΕΙΣ

Μιχάλης Μπάστας

"Όχι, μη με πείτε ποιητή", γράφει!

Βρέχει.

Η ΒΡΟΧΗ - ΠΟΙΗΣΗ ΜΙΧΑΛΗ ΜΠΑΣΤΑ
Απαγγέλει, Βασίλης Μητσάκης
Κιθάρα, Γιώργος Φουντούλης

Από την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365).
Για το έργο του μίλησαν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.

Αποσπάσματα από το έργο του διάβασαν και απήγγειλαν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγούδησαν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.

Συνόδευσε με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλη.
Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού.
Προσφορά βίντεο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.

Βίντεο απ' την ποιητική απολογία του Μιχάλη Μπάστα!

2011-03-30T15:28:00.002+03:00

Βίντεο απ' την ποιητική απολογία του Μιχάλη Μπάστα!

Αθώος, παιδιά!ΑΘΩΟΣ!

Υγ. Το βράδυ περισσότερα!

Από την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365).
Για το έργο του μίλησαν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.

Αποσπάσματα από το έργο του διάβασαν και απήγγειλαν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγούδησαν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.

Συνόδευσε με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλη.
Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού.
Προσφορά βίντεο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.

Βιντεάκια από την εκδήλωση Νο5

2011-03-30T14:52:00.002+03:00

Τις νύχτες τις εφηβικές ζητώ!Το τραγούδι! Οι φωνές! Το ποίημα! Η σύνθεση!

Από την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365).
Για το έργο του μίλησαν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.

Αποσπάσματα από το έργο του διάβασαν και απήγγειλαν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγούδησαν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.

Συνόδευσε με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλη.
Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού.
Προσφορά βίντεο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.

Βιντεάκια από την εκδήλωση Νο4

2011-03-30T14:51:00.001+03:00

Από την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365).
Για το έργο του μίλησαν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.

Αποσπάσματα από το έργο του διάβασαν και απήγγειλαν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγούδησαν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.

Συνόδευσε με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλη.
Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού.
Προσφορά βίντεο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.

Βιντεάκια από την εκδήλωση - Αποδείξεις Νο3

2011-03-30T04:00:00.005+03:00

Υγ. Δείτε, ακούστε, νιώστε!

Κι αύριο πάλι!

Από την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365).
Για το έργο του μίλησαν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.

Αποσπάσματα από το έργο του διάβασαν και απήγγειλαν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγούδησαν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.

Συνόδευσε με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλη.
Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού.
Προσφορά βίντεο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.

Βιντεάκια από την εκδήλωση - Αποδείξεις Νο2

2011-03-30T02:49:00.005+03:00

Κοιτάζοντας και δουλεύοντας ότι μάζεψε το καλάθι μου, ξανανοιώθω το ίδιο συγκινημένη, ίσως και περισσότερο. Κοιτάζοντας με τα μάτια της μηχανής και αγχωμένη για τις επιδόσεις της, δεν καταφέρνω να αφήνομαι πολύ. Νιώθω πως χάνω, αυτό "το κάτι" παραπάνω που οι άλλοι αισθάνονται. Ώρες ώρες θυμώνω με τον εαυτό μου που στα χέρια μου κρατάω πάντα μια μηχανή.

Όχι, δεν είμαι φωτογράφος, ούτε κάμεραμαν! (γούμαν!)
Είμαι μια Κατερίνα μόνο, υπερβολικά εαίσθητη και ρομαντική, που φοβόμουνα πάντα τους δικηγόρους, από παιδί, που ήθελα πάντα το δίκιο και την αλήθεια, κι όταν νικούσε ο κακός, θύμωνα, πληγωνόμουνα πολύ!

Βρέθηκα στα πενήντα μου, μέσω του Βασίλη Μητσάκη, να γνωρίσω έναν ποιητή που ήταν ποινικολόγος! Μεγάλη η έκπληξη, μα και η πάλη μέσα μου...
Δύσκολο να το περιγράψω. Απλά, χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να το "δουλέψω" τον τελευταίο καιρό, ειδικά την Δευτέρα, στην εκδήλωση!

...Γι' αυτό είπα πως ο Μιχάλης Μπάστας μου ανοίγει "δουλειές"! Είναι η άλλη πλευρά, που χωρίς αυτόν, δεν θα μπορούσα εύκολα να δω.

...Και είδα, όταν μίλησε ο ίδιος, στον επίλογο της βραδιάς! (Μόλις ετοιμαστούν τα βιντεάκια, θα τον δείτε κι εσείς!)

Τότε, κατάλαβα πως το κοινό χειροκροτούσε τον Άνθρωπο Μιχάλη Μπάστα και μετά τον ποινικολόγο και ποιητή.

Είδα την συγκίνηση των φίλων του, είδα την δεμένη αντρική φιλία, κι όχι, δεν την ζήλεψα με την κακή την έννοια! Την θαύμασα και την έψαξα στην γλώσσα του σώματος των φίλων του, γιατί στην άλλη γλώσσα, στην προφορική και την γραπτή, είναι ταλέντα όλοι τους!

Και είδα, συγκίνηση, εκτίμηση, σεβασμό κι αγάπη!

3 και 15, λέει. Χρόνος, λέει.Τρέχει.Πάντα θα τρέχει, κι εμείς μαζί του!
Χαίρομαι όμως που έχω την δυνατότητα να κρατήσω εδώ κάποιες στιγμές που θα μείνουν. (Όσο μείνουν, γιατί τα δωρεάν προγράμματα, μπορεί κάποια στιγμή και να πάψουν να υπάρχουν!)

Σήμερα διάβασα την ποιητική συλλογή του Μιχάλη Μπάστα, "Διαθλάσεις". Συγκινητικότατος!
Και εκτός εμπορίου!
400 αντίτυπα! Μόνο!
Όσο σκεφτόμουνα ότι ένα από αυτά το χαράμισε -ίσως- για μένα, όσο σκεφτόμουνα πως μου το χάρισε από μόνος του, χωρίς να του το ζητήσω, τόσο πιο συγκινημένη ένιωθα για την τιμή!

"Κύριε Μιχάλη", σκεφτόμουνα από μέσα μου, "θα δείτε πως το δικό μου, δεν θα πάει χαμένο... Θα γεννήσει "πλιότερα", μέσω του ίντερνετ! Δε θέλω ποτέ να μετανιώσεις, ούτε που μου το χάρισες, ούτε που με γνώρισες!"

Μέσα μου, τα 'λεγα.
Τ' απόγευμα και μ' έναν φίλο μου πελάτη.
"Πες μου, τι θαύμαζες, από τον δικηγόρο Μιχάλη Μπάστα;" τον ρώτησα μεταξύ των άλλων.
"Το πάθος του για να αθωώσει τον πελάτη του, κι ας ήταν ο μεγαλύτερος εγκληματίας!"
"Μα, καλά! Δεν ήσουνα με το μέρος του αθώου;" τον ρώτησα επίμονα, θέλοντας να μάθω το σκεπτικό του.
"Ο αθώος φαίνονταν, μα, εκείνο που είχε ενδιαφέρον ήταν να δεις, πως ο καλός ο δικηγόρος, θα έσωζε τον πελάτη του!" μου έλεγε με τόσο πάθος και θαυμασμό!

Έμεινα!Δεν έχω πάει ποτέ μου σε δικαστήριο, ούτε για να δω, κι ο φίλος μου πελάτης, αντί να πάει στο γήπεδο, δεν έχανε δίκη για δίκη!

Σας βρήκα έναν μεγάλο θαυμαστή της δουλειάς σας, κύριε Μιχάλη!
Εδώ, μεγάλη θαυμάστρια της ποίησής σας, προς το παρόν (που συν τω χρόνω θα παρουσιάσω κι αλλιώς), ενώ, μέσα μου παλεύω ακόμα να γκρεμίσω αυτόν τον αόρατο τοίχο που έπλασα από μόνη μου (από παιδί), ίσως και δικαιολογημένα. Ποιος να ξέρει;

3:39 Τα κοκόρια λαλήσανε, ώρα για ύπνο!

Να κλείσω μ' αυτό, απ' τη βροχή, που τόσο μ' άρεσε;

...Χτες που σούλεγα για τους ανθρώπους, αγάπη,
ξέχασα να σου πω πως δεν φταίνε αυτοί.
Είναι φορές που νιώθουν παράξενα.
Θες γιατί τράβηξαν τόσα πολλά
τα τελευταία χρόνια
θες γιατί οι συνθήκες είν' αυτές που είναι
φέρνονται μ' ένα ασυλλόγιστο μίσος.
Καλά, καλά ούτε και εγώ δεν ξέρω, γιατί.
Ξέρω όμως πως δεν φταίνε.
Είναι καλοί, σου λέω, όλοι είναι καλοί.
Νομίζω πως φταίει ο χρόνος.
τους τσακίζει αυτός ο τροχός,
που περνάει πάνω απ' την ψυχή τους
πάνω απ' τις προσδοκίες τους
πάνω απ' τα όνειρά τους
και τους ρυτιδώνει τη ζωή,
τους ρουφάει τη δύναμη
και τους σαβανώνει με μια πίκρα αδυσώπητη.
Όχι μην το πιστέψεις, το ίδιο είμαι κι εγώ...

...Όμως να θυμάσαι.
Δε φταίνε οι άνθρωποι.
Είναι καλοί σου λέω.

Από την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365).
Για το έργο του μίλησαν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.

Αποσπάσματα από το έργο του διάβασαν και απήγγειλαν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγούδησαν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.

Συνόδευσε με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλη.
Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού.
Προσφορά βίντεο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.

Βιντεάκια εκδήλωσης - Αποδείξεις

2011-03-29T11:09:00.003+03:00

Βιντεάκια από την εκδήλωση για τον Μιχάλη Μπάστα.

Είναι αποδείξεις!

Από την εκδήλωση για τον βραβευμένο συμπολίτη μας, ποιητή Μιχάλη Μπάστα, στις 28 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8 μ.μ., στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου (Ι. Καρτάλη 3, τηλ: 24210 23365).
Για το έργο του μίλησαν ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος και ο Κώστας Λιάπης.

Αποσπάσματα από το έργο του διάβασαν και απήγγειλαν ο Βασίλης Μητσάκης, η Αμαλία Γκιζά και τραγούδησαν δημιουργίες ελλήνων συνθετών.

Συνόδευσε με την κιθάρα του ο Γιώργος Φουντούλη.
Πρόεδρος της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου, Μαρία Γαλανού.
Προσφορά βίντεο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.

Να μας ζήσει!

2011-03-29T10:36:00.004+03:00

Από καιρό είχα έτοιμα αυτά τα βιντεάκια, για να τα έχω μόλις σκάσει μύτη ο μικρός, αλλά αυτός, όλο αργούσε! Χθες το βράδυ, λες και ήξερα, έκανα πρώτα αυτά στο Γιουτιουμπ, ενώ ήταν στην συντήρηση του Πικάσα!
Δεν είχα στοιχεία, γι' αυτό δεν είχε και λόγια!
28 του Μάρτη, ημέρα Δευτέρα, διάλεξε ο μικρός! Ώρα, δεν ξέρω ακόμα! Συλλέγω στοιχεία!Τελικά, με βρήκε απροετοίμαστη!

Άχου το! Αυτός είναι ο τύπος που μας κορόϊδευε τόσον καιρό;
Βρε καλώς τον, βρε μαλώσ' τον!
Γειά σου μπέιμπυ! Καλώς όρισες στη ζωή μας! Σε περιμέναμε σαν την Άνοιξη!
Ξέρουμε ότι μας φέρνεις αυτό που λαχταράμε και δεν είναι τίποτ' άλλο, πέρα απ' την ελπίδα!
Να σας ζήσει, Γιώτα μου!Όλες οι Καλές οι Μοίρες, πάνω του!

Να μας ζήσει, Γιώτα μου!

Φωτογραφίες από το αφιέρωμα στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου για τον Μιχάλη Μπάστα

2011-03-29T02:35:00.002+03:00

Φωτογραφίες από το αφιέρωμα στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου για τον ποινικολόγο - ποιητή, Μιχάλη Μπάστα.

"Αχ! Κατιρίνα!..." πού 'λεγε κι ένας αγαπημένος ξάδελφος, ήθελες κάποτε να εκδώσεις κι εφημερίδα, τρομάρα σου! Πήγε μία και, κι ακόμα δεν άδειασες "τα καλάθια σου"!
Μην το πεις! Σε προλαβαίνω: τους αναγνώστες σου, ποσώς τους ενδιαφέρει αν εσύ κωλύεσαι από χρόνο, κούραση κ.λ.π., γι' αυτό, δώσε στίγμα! Ήδη, άργησες!

Λοιπόν παιδιά, τι να σας πω! Μεγάλο κεφάλαιο αυτός ο ποιητής! Μου βρήκε δουλειά ανοιξιάτικα, λες και δεν είχα! Θα τα καταφέρω, όμως! Μόνο λίγη υπομονή, μέχρι να μαγειρευτούν και τα βιντεάκια, καλά νά 'μαστε!

Μου έχεις εξασφαλίσει ξενύχτια, κύριε Μιχάλη μου, ουκ ολίγα!!!
Κι όλα αυτά, γιατί με μπέρδεψε πολύ η άλλη τάλαντος, του ποινικολόγου!
Είστε ιδιαίτερη περίπτωση, κύριε Μιχάλη μου! Απορώ πως "έδεσαν' αυτά τα δυο! Καιρό το παλεύω:
Μιχάλης Μπάστας: Αθώος ή Ένοχος!
Ένοχος ίσως, γιατί αθώωνε κακούς!
Μα, τους αθώωνε "ποιητικά"!
Ε, τότε, ΑΘΩΟΣ, αφού ήταν ποιητής!

...Κατηγορήθηκαν και οι μάρτυρες. Όλοι φίλοι του, ήταν!
Πρώτος ένοχος: Βασίλης Μητσάκης! Μάζευε λέει τα ποιήματά του, τα αντέγραφε, κι έτσι σώθηκαν σήμερα! Λες και μάζευε βόμβες! Λες κι αυτός δεν έγραφε δικά του! Μάζευε και των άλλων! Άσε που κατηγορείται, όχι μόνο για την φωνή του, αλλά και για το πάθος του να τα απαγγείλει και για να τα τραγουδήσει επαναστατικά!
Δεύτερος, Κώστας Λιάπης! Άλλος καλύτερος! Αυτός βομβάρδιζε από παντού! Από Βίγλα, Πλώρη, Μαγνησία, όπου είχε βάσεις, για τον φίλο του, μα και δικά του! Υπάρχει και γι' αυτόν μεγάλος φάκελος!
Τρίτος, Πέτρος Κυπριωτέλης! Καλά! Αυτός θα πάει στο απόσπασμα στις 2 Μαίου, θέλει δε θέλει! Έχουν μαζέψει άφθονο υλικό οι ίδιοι οι φίλοι του, χωρίς να ξέρουν ότι άθελά τους, τον καταδίδουν...

Συνένοχοι της βραδιάς, ίσως και πολύ νωρίτερα:
Βασίλης Αναγνωστόπουλος! Αυτός έχει και μεγάλη έδρα! Πυρήνας Πανεπιστημίου, λέει!Έκανε πλήρη ψυχανάλυση του κατηγορούμενου, με αποδείξεις από τις γραφές του!
Και γι' αυτόν υπάρχει μεγάλος φάκελος και κύρια κατηγορία, ότι είχε μεγάλο φυτώριο νέων!
Γιώργος Φουντούλης, σιγοντάριζε με μια κιθάρα! Δεν έβγαλε μιλιά, αλλά οι νότες του και μια νέα σύνθεσή του, με ποίημα του κατηγορούμενου, τον καθιστούν κι αυτόν μεγάλο, ύποπτο, αλλά και υπεύθυνο, σε ότι αφορά νότα!

...Ναι, έτσι ήταν! Υπήρξαν και γυναίκες! Καλά ακούσατε στις ειδήσεις! Η Μαρία Γαλανού θεωρείται ένοχη γιατί διέθεσε το κλειδί της Στέγης και να 'ταν μόνο! Και τα κεραμίδια διέθεσε απόψε! Τόσο κόσμο δεν έχω ματαδεί, Σπίτι της!

...και αφήνω τελευταία την καθ' ολοκληρίαν ένοχη Αμαλία Γκιζά, γιατί συμμετείχε με όλους τους τρόπους στην έκρηξη αυτής της βραδιάς! Όχι μόνο απήγγειλε και τραγούδησε δυνατά, λόγια του κατηγορούμενου, αλλά, απ' ότι δείχνουν όλα τα στοιχεία, αυτή βοήθησε να πετύχει μια παρέα αντρών τον σκοπό τους, που δεν ήταν άλλος, από τον βομβαρδισμό της περιοχής του Βόλου!

Ναι, και μια άλλη γυναίκα, που η αστυνομία βρίσκεται στα ίχνη της, είναι η κυρία Μαρούσκα, η οποία ώς φαίνεται, ήταν η μούσα του κατηγορούμενου, όχι μόνο στην ποίηση, αλλά και στην ίδια τη ζωή του.

Πολλά τα στοιχεία που συγκεντρώνονται με το πέρασμα της ώρας...
Το ερώτημα, παραμένει:
Αθώος ή ένοχος;
Πλήθος λαού πνευματικών και μη ανθρώπων, συγκεντρώθηκε στον χώρο που έγινε το συμβάν. Χειροκροτούσαν και φώναζαν συνθήματα, όπως: "Αθώος! Είναι ποιητής! Μεγάλος, ποιητής! Βραβευμένος, ποιητής!"

Ανάμεσά τους και η δημοσιογράφος Γλυκερία Υδραίου που η φτηνή μηχανή μας κατάφερε να αποθανατίσει και είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι γι' αυτό! (Αποκλειστικότητα μόνο των χναριών μας!Μείνετε στο κανάλι μας!...)

Υγ. Τι να σας πω; Έγκυρες πηγές λένε, πως αυτή η νύχτα θα τραβήξει μακριά...
Υγ. Να το ανεβάσω; Ούτε ξέρω τι βγήκε, στα γρήγορα! Βρε, δε βαριέσαι!Πολλοί θα το δουν, λίγοι θα με παρεξηγήσουν! Εδώ μια Κατιρίνα μόνο και οι στιγμές της! Έτσι προέκυψαν!
Υγ. Αύριο διορθώσεις. Ελαφρυντικό: Ο δαίμων του τυπογραφείου... (Βάλ' τε και λίγο της ζωής... μέσα είστε!)