Ιαματικό πρωινό τσιγάρο

Έψαχνα για ένα ιαματικό τσιγάρο, πριν φύγω για δουλειά.
Βρήκα στον Γιάννη Τσίγκρα.
Είχε περισσευάμενα ο Αλέξανδρος στην αριστερή του τσέπη.
"Είμαι ή απουσιάζω;" σκεφτόμουνα κι εγώ, πρωί πρωί...
"Είσαι... αλλά, "αλλού..." απάντησε η δεύτερη εσωτερική φωνή. "Τρελοκόριτσο... θα περάσει! Πάρε τα πόδια σου. Άργησες!"
"Τα πόδια μου..."
"Μην είσαι κουτή, θα φυτρώσουν καινούργια πόδια στη θέση τους, δεν το ξέρεις ότι τα πόδια ξαναφυτρώνουν;"
Χαμογέλασα... Δεν το ήξερα.

Ο ουρανός φαίνεται συννεφιασμένος. Είναι όμως, μέρα. Μια καινούργια μέρα, κι ας μην έχει ήλιο... Κι αν δεν έχει σήμερα, είχε χθες, θα έχει αύριο, μεθαύριο...
Είχε στου Γιάννη. Στις αναμνήσεις του...
Και στις δικές μου.

... Το τσιγάρο τελείωσε. Πρέπει να έχω δικά μου μέσ' στην τσάντα.

Ένα, για τον δρόμο...
Κοιτάζοντας τον δρόμο...

Βρέχει.